“Where there is no movement, there is pain”

Stijf sta ik op van de bank. Ik heb gisteren meer en verder dan normaal gelopen en dat vindt mijn lijf geen lolletje.
Na het halen van mijn heerlijke kop thee, ga ik er lekker weer bij zitten. Ik weet wel dat dat geen oplossing is, maar lui zijn heeft ook zijn momenten nodig.

“Where there is no movement, there is pain”, zeggen de Chinezen.
Het is een heel klein zinnetje met een grote lading.
Want wat is pijn? Pijn is fysiek. Maar ook mentaal. Of emotioneel.
Waarom voel je de ene keer nauwelijks dat je je scheenbeen stoot, terwijl je een volgende keer misschien huilend op een stoel neerstort?
Emotioneel snappen we dit wel: als je “goed in je vel” zit, kan je het leven aan terwijl je anders de kleinste tegenslag nog niet kan hebben.
Fysiek werkt het net zo. Het is net alsof je meer kan hebben op álle vlakken, als het goed met je gaat.

Dus zeggen dat stilstand pijn veroorzaakt, gaat over veel meer dan dat het nuttig is om bij spierpijn te zorgen voor lichte beweging omdat je dan de verzuurde spieren helpt met af- en aanvoer waardoor de pijn eerder weggaat.

Het gaat er ook om dat depressie, de ultieme stilstand, behandeld wordt – naast alle medicijnen etc – door therapie waarbij de patiënt in beweging gezet wordt: wandelen, verplicht, iedere dag. Of projecten waarbij chronisch depressieven hun leven zien verbeteren doordat ze de zorg voor een hondje (onder begeleiding) op zich nemen en daardoor iedere dag, meerdere keren per dag, in beweging moeten komen.

Het gaat ook om herstel na ziekte. Dan heeft ons gehele systeem dat wij lichaam noemen en dat zo veel meer is, hulp nodig.

Shiatsu is een prachtige manier van beweging. Weet je nog dat ik met regelmaat zeg dat je stilliggend hard aan het werk bent? Juist, dat gaat dus hierover. Over in beweging gebracht worden. En over de voordelen die dit heeft, ook als je in eerste instantie hierna moe bent.

Soms doet dat “in beweging brengen” pijn. Dan moeten we samen kijken of er meerdere kleine beetjes vooruitgang geboekt moeten worden of één keer een pijnlijke grote vooruitgang. Daar komen we altijd samen uit.
De maandelijkse shiatsu sessie is in dit licht gezien absoluut geen luxe maar pure zelfzorg. Je voorkomt dat de stilstand te erg wordt en voorkomt hiermee ergere klachten.

Als het straks droog is ga ik toch maar een stukje wandelen, gelukkig vindt de hond dat ook leuk, dat scheelt. En weten dat ik daarna minder last heb van mijn spieren, dat scheelt ook.
En is dat nog niet voldoende, dan doe ik zelf- shiatsu. Je weet wel, zoals in het instructie filmje op mijn website, onder het kopje workshops. Ze staan er nog.
Straks bewegen. Nu eerst thee. Op de bank. Met een boek. 😉

www.wellwishing.nl

Soms kom je er pas later achter dat het minder goed gaat dan je dacht

‘Hmmm’ denk ik, terwijl ik voor de spiegel mijn haren borstel, ‘de kapper is nu al een paar weken weer open en ik heb nog geen afspraak gemaakt. Toch maar eens doen binnenkort’. Het volgende moment ben ik die gedachte alweer vergeten.
Helaas is mijn borstel wat minder subtiel. Niet dat het iets met de gang -of niet- naar de kapper te maken heeft, maar mijn haarborstel laat mij onverbiddelijk zien dat ik iets uit de hand heb laten lopen; er zitten nu al een aantal dagen lang veel te veel haren in de borstel, terwijl ik ze iedere keer braaf direct na het borstelen uit de haarborstel verwijder.
Vermeerderde haaruitval dus. Mijn kapster wist mij jaren geleden al te melden, toen ik begon met afvallen, dat slechte voeding een acute reden voor haaruitval kan zijn. “Let maar op”, zei ze, “als je niet goed voor jezelf zorgt tijdens je dieet, en dus te weinig voedingsstoffen binnenkrijgt, dan heb je over zes weken ineens haaruitval”. Ik heb geen reden om haar niet te geloven; ze werkt al een flinke tijd als kapster en verstaat haar vak zeer goed, en gelukkig zat ik op één lijn met haar gedachten want ik ben gelijk met mijn dieet ook begonnen aan goede supplementen. Gevolg; Kaatje viel stevig af maar kreeg geen last van haaruitval.
Inmiddels zijn we enkele jaren, en in totaal 22 kg afvallen, verder. Ik heb mijn gewenste gewicht een tijdje geleden bereikt. Mijn supplementen slik ik nog steeds trouw omdat ik méér positieve effecten bemerkte dan geen haaruitval en geen broze nagels. Blijkbaar zit er in onze dagelijkse voeding toch niet zo veel goeds als ik zou willen.

En nu dan toch ineens die volle haarborstel.
Aan mijn dieet ligt het niet, dat durf ik wel vast te stellen. Aan het jaargetijde ook niet. Andere oorzaken, los van erfelijke factoren en heftige ziekten, zijn stress en gebrek aan ijzer. Nu kan je volgens mij die twee niet eens geheel los van elkaar zien, want als je veel stress hebt dan vreet je je door al je voorraden heen, ook ijzer.

Als je je bedenkt wat de kapster toentertijd zei, dat er tussen moment van veroorzaken en moment van haaruitval makkelijk zes weken zit, dan is het interessant om terug te kijken naar de tijd van zes tot tien weken terug.

Goh.
Dan zitten we op zo’n twee a drie weken na de start van de semi-lockdown. Eens even kijken, hoe zat ik er toen bij?
Angst om zelf ziek te worden? Nope.
Angst dat mensen om mij heen zodanig ziek zouden worden dat er voor hun leven gevreesd zou moeten worden? Nope.
Last van de massahysterie die er losgebarsten was in zowel de winkels als op de sociale media, de angst die daarin naar voren kwam van iedereen die een vorm van angst voor het virus en zijn gevolgen had? Ja. Big time.

Ik dacht dat ik daar goed mee omgegaan was en eerlijk gezegd denk ik dat nog steeds; me druk maken om dingen waarvan het nut heeft om me er druk om te maken, niet lezen in kranten, maar heel af en toe een journaal kijken en de sociale media grotendeels links laten liggen omdat ik al die heftige meningen en verhalen etc niet trok. Ik heb me grotendeels in mijn eigen bubbel teruggetrokken; leven in je eigen huis was toch al de bedoeling dus dat leverde geen problemen op en werken mocht ik niet, dus ik heb me op een aantal prachtige projecten gestort en dat beviel me prima. Dus ik heb mijn uiterste best gedaan om zo min mogelijk last te hebben van de stress waar ik niets aan kon veranderen. En ben daar redelijk in geslaagd.

Toch blijkt nu dat ik niet volledig geslaagd ben, anders staarde ik nu niet iedere keer naar een volle haarborstel.

Vanuit mijn eigen vakgebied, de Traditional Chinese Medicine (TCM), horen de haren bij het element Water. En laat dat nou ook het element zijn dat de afgelopen tijd zo heftig in het gedrang kwam. Door de angst rondom dit onbekende virus en wat dit met ons en ons leven op deze planeet zou doen, teerden we fors in op datgene dat Water maakt of breekt. Water gaat over Je Basis. Over Of je Er Wel Mag Zijn. De grote levensvragen. Als Water niet in balans is, is angst het gevolg. Goh. Klinkt toch best bekend voor de afgelopen tijd.

Maar goed, een probleem signaleren is één ding, er wat mee doen, zorgen dat het probleem verdwijnt, is weer een ander.
Ik ga dus aan de slag. Wat heeft Water nodig? Dit kan je indelen in meerdere categorieën, die ga ik hier niet uitleggen, daar mag je mijn opleiding voor komen volgen als dat je interesseert, maar kort gezegd heeft Water Vertrouwen nodig. Het is makkelijker om hiermee te oefenen als het er allemaal niet zo toe doet, maar toch is het ook nu goed om te proberen om vertrouwen te hebben in een goede afloop in plaats uit te gaan van het einde van de wereld zoals wij die kennen.
Verder voed je het element, door goed te gronden en voor je weerstand te zorgen. Klinkt bekend? Dit zijn wel bekende adviezen van de afgelopen tijd. En ga je nog een stapje verder dan is ook goede voeding van groot belang. Waarbij goede voeding niet alleen datgene is wat je in mond stopt, maar ook datgene waarmee je je hersenen voedt.

Al met al moet ik concluderen dat ik het niet slecht heb gedaan de afgelopen tijd, maar dat het ondanks dat helaas niet genoeg was, getuige de volle haarborstel.
Ik ga dus vanaf nu op alle vlakken nog beter mijn best doen om goed voor mijzelf te zorgen. Want laten we wel wezen; hoe graag ik ook voor alle mensen om mij heen zorg – ik ben niet voor niets therapeut geworden- als ik niet voor mijzelf zorg, kan ik er ook niet zijn voor de mensen om mij heen.

Mijn supplementen worden dus in dosis verhoogd, ik word nog wat selectiever met welke informatie ik wel en niet binnen laten komen, en ik zorg dat ik overal waar ik er zelf wat aan kan doen, zorg voor een hartelijke en fijne leefomgeving. O ja en daarbij hoort ook ontspanning. Meditatie. Neroli onder de voeten. Ylang Ylang en lavendel in mijn nek.
Mijn haarborstel gaf me een goede waarschuwing. Wat mij betreft blijft het hierbij en heb ik geen verdere signalen nodig. Over een tijdje zullen we weten of mijn lijf het met me eens is daarin.
En die afspraak bij de kapper? Die ga ik morgen maar eens maken want ook dat hoort bij Goed voor Mijzelf Zorgen.

Een reus met Pinksteren

Iemand heeft de wereld op zijn kop gezet. Het voelt aan alsof een reus door onze straten getrokken is met een grote stok in zijn hand en speels van alles onderuit gemaaid heeft, om vervolgens door te lopen, geen idee van de schade die hij aanrichtte.

Het pinkster weekend is voor mij al vanaf mijn puberteit lang, lang geleden, de Officiële Start van het Buitenseizoen . Het moment dat het weer definitief ten gunste van de zomer draait en er steeds meer mogelijk is buiten.

Festivals, vroeger de muziekfestivals waar ik met een groep heen ging, hele dagen in het gras lag te genieten van de muziek die klonk, af en toe naar voren rennend om een bepaalde artiest of band van dichterbij mee te maken, en dan weer terug naar de groepsplek. Drinken erbij, wat eten halen op zijn tijd, en ergens in de loop van de nacht je iglo-tentje opzoeken waar je in het begin uit weg zweette en later in de nacht in lag te rillen omdat de nacht nu eenmaal nog sterk afkoelt in deze tijd van het jaar. De volgende dag: spoel terug en herhaal.
Als volwassene heb ik de alternatieve festivals ontdekt, de spiritueel gerichte. Nog steeds heerlijk genieten van zon en omgeving, nog steeds met veel muziek. Alleen staat die muziek nu niet meer zo hard en wissel ik het luieren in de zon af met een workshop ‘ je eigen dromenvanger maken”. Het eten wat ik eet is wat gezonder, en na de laatste activiteit s avonds, duik je je eigen tent in, zweet je uit je slaapzak, hebt het midden in de nacht dramatisch koud, en de volgende dag: spoel terug, herhaal.
Daarna ontdekte ik nog wat anders; wat nou als ik mijn eigen services op zo’n spiri-festival aanbied? Daar ging een nieuwe wereld voor me open; nog steeds heerlijk genieten van zon en omgeving, maar nu ook nog eens helemaal Mijn Ding mogen doen; nu ben ik degene die de workshops aanbiedt waar anderen naartoe komen. Nu komen ze bij mij om onder het genot van een bergje ontspanning, iets te leren wat ze thuis ook kunnen toepassen; “Hoe pas ik zelfshiatsu toe?” Het eten wordt voor me geregeld, gezond en heerlijk, en na de laatste groepsactiviteit duik ik tevreden mijn nieuw gekochte groepstent in om er eerst uit te zweten en later in de nacht een extra dekentje over me heen te trekken tegen de kou. En de volgende dag: spoel terug, herhaal.

Heerlijk.

Dit jaar is alles anders. Die reus die geen idee heeft van de schade die hij in zijn kielzog achter heeft gelaten, loopt doodgemoedereerd verder. Wij als volk zijn bang dat hij zich bedenkt en nog eens terugkomt. Het hele openbare leven is ontwricht; we proberen het weer op te pakken en houden daarbij een schuin oog in de richting waarin de reus wegliep.

Mijn prachtige tent ligt op zolder, de slaapzak ernaast. Gelukkig mag ik inmiddels wel weer werken en al geef ik momenteel geen workshops, advies geven hoort bij mij en doe ik bij iedere cliënt.

Nu, met tweede Pinksterdag, zit ik in de zon in mijn tuin, glas water-met-citroen naast me, en droom alvast over volgend jaar; ik heb er het volste vertrouwen in dat we in een tijdelijk abnormaal zitten en dat de dingen die mij zoveel energie geven, weer terug gaan keren.

En dan ben ik er weer bij. Dit keer met een boek en een opleiding om onder de aandacht te brengen in plaats van shiatsu. Maar ik sta er weer, ik geniet van de zon en mijn omgeving en ik geef een workshop en een lezing over het onderwerp waar ik zelf zo vrolijk van word, de Traditional Chinese Medicine (TCM). Na het beantwoorden van alle vragen die loskwamen na mijn lezing en workshop, duik ik mijn tent in, zweet weg, trek een extra dekentje over me heen, en de volgende dag: spoel terug, herhaal.