• De magie van paaseieren

    Pasen bij opa en oma betekende eieren. Heel veel eieren. Een grote schaal gekookte eieren bij het ontbijt. Eieren verven. Eieren zoeken. Eieren uitblazen, versieren en in de paasboom hangen. Opa en oma hadden een diepe tuin. Zo’n ouderwetse lange tuin, die in onze kinderogen eindeloos lang was. Daar was plek genoeg om eieren echt te moeten zoeken. Eerste mochten we dan niet naar buiten, maar ook niet in de buurt van het raam dat op de tuin uitkeek, en dan mochten we samen gaan zoeken, mijn zus en ik. De eieren waren echte, niet van die ‘zoek me dan’-plastic fluitende gevallen en ook geen chocolade varianten, nee , echte…

  • Mag mijn kind ook bij jou?

    “Mag mijn kind ook een keer bij jou komen?” Ja hoor dat mag, als je kind het zelf wil. “Fijn. En nog een vraagje? Mag ik erbij blijven?” Dat mag niet, dat moet. “Hoezo dat dan?” Ik grinnik. Omdat jij mijn werk dan lichter maakt. Zie ik je daar een beetje verward kijken? Ik leg het je uit. Laat ik beginnen bij de navelstreng. Je weet wel die lichamelijke band tussen moeder en baby. Dit is niet alleen de voedingslijn tussen moeder en kind als het kind nog in de baarmoeder zit. Het is ook de energetische verbinding tussen beide. De navelstreng staat symbool voor de band tussen ouder en…

  • Troost?

    Ik zit met mijn voeten op de bank, benen opgetrokken, armen om mijn knieën. Mijn bankje staat in mijn kamer bij mijn ouders thuis. De deur heb ik dicht gedaan. Ik leg mijn hoofd op mijn knieën. Mijn tranen vinden hun weg naar buiten binnen de veiligheid van mijn kamer en mijn armen. Voor het eerst in mijn leven heb ik Echt Liefdesverdriet. Ik ben vijftien en had geen idee van de grootsheid van zulke gevoelens. Als echte binnenvetter houd ik het allemaal bij me, daar alleen in mijn kamer. Ik ben eenentwintig. Zit weer in mijn favoriete comfort-houding. Voeten op de bank. Knieën onder mijn kin. Armen er omheen…

  • De eerste keer dat ze bij mij kwam, stond ze stijf van de spanning.

    Ze kwam specifiek voor haar hoofdpijnen. Er waren wel meer klachten, maar dit was hetgene waar nu echt iets aan moest gebeuren. Hormonaal zijn ze, die hoofdpijnen, dat wist ze al. Het was inmiddels een bekend patroon. Drie weken ging het goed en dan begin de ellende weer. Het zou toch wel erg fijn zijn als ze niet meer iedere maand tot ziekmelding over zou moeten gaan. Daar ben ik het helemaal mee eens. De vrouwelijke cycli horen niet tot zulke grote ongemakken te leiden. In de rest van ons gesprek en de eerste massage die daar meteen op volgde, vertelden zij en haar lichaam wat meer over wat er…