Ik houd ervan om de energie te zien stromen.

Ik houd van stromende energie.
Energie is iets raars. Het is niet grijpbaar, het moet per situatie uitgelegd worden want het is alles en het is helemaal niets. Bovenal, het hoort in beweging te zijn.

Energie kán simpelweg niet stilstaan. Als beeldspraak zeggen we dat wel, dat de energie wel eens stilstaat, maar in de praktijk kan dat niet. Als jij een manier vindt om de energie tot stilstand te laten komen, dan gaat de energie daar net zo lang en net zo heftig tegenin, omheen, dwars doorheen als het moet, totdat het weer stroomt.
Stilstand van energie bestaat niet.

Wel kan je de energie helpen om op de juiste manier te stromen. Als je naar water kijkt, in een beekje, een rivier en bij een waterval, dan zie je de beweging van het water. Dit vertaalt heel goed wat energie doet. Soms gaat het zo traag dat het wel stil lijkt te staan en soms gaat het zo hard dat het alles op zijn pad meesleurt. Hele bomen en wegen worden meegenomen alsof het niets is.

Als je zelf heel enthousiast ergens over bent, dan zien anderen dat terug in hoe je erover praat. Misschien gaan je ogen glimmen, misschien ga je met gebaren praten of kan je niet meer stilzitten. Je energieniveau neemt toe, simpelweg door je onderwerp van gesprek.

Op dezelfde manier als dat je energie toeneemt door een leuk onderwerp, kan je op ieder vlak van je leven spelen met energie. Want alles is energie. En als alles energie is, dan moet alles bewegen.

Pijn in je lijf ontstaat omdat de energie tot stilstand gekomen is en de energie dat niet accepteert. Het bonkt en het duwt tegen de grenzen die hem zijn opgelegd; laat me eruit! Laat me erdoor! Ik heb een boodschap te doen!

Energie laten stromen, ik word daar zo blij van.
Ik doe dat op meerdere manieren.

Als shiatsu therapeut geef ik je lijf in een massage’gesprek’ aan waar de aandacht zit en waar het heen mag. Ik zorg ervoor dat de energie zich beter verdeelt over het hele lijf en dat het overal stroomt zoals het hoort. Hier wat afremmen, daar aansporen. Het lijf weet het eigenlijk zelf heel goed alleen soms is het de draad een beetje kwijt.
Zo’n massage’gesprek’ tussen mijn handen en jouw lijf zegt dan ‘weet je nog?’ en je lijf zegt ‘o ja, dat is waar ook’ en het kan weer verder. Het mooie hiervan is, dat terwijl het gesprek heel concreet en fysiek is, ook op emotioneel gebied de energie weer gaat stromen.

Terwijl we met fysieke problemen bezig zijn, kan je een paar tranen laten en een oude herinnering loslaten, of weet ineens de oplossing voor je langlopende probleem. Een keer diep ademhalen zorgt ervoor dat je weer kan glimlachen.

Als workshopgever laat ik je zien en voelen hoe je zelf de energie kan laten stromen. Ik neem je mee in de zelf-shiatsu, handmassage of de oliën en geef je de tools om zelf een verschil te maken met je energie. Tijdens de workshop ervaar je het verschil tussen voor en na.

Als teacher gebruik ik kennis en magische verhalen om je bewuster te maken van de stroming van energie. Ik geef je kennis over de bouwblokken waaruit de Traditional Chinese Medicine zijn opgebouwd. Ik laat je zien hoe de bouwblokken met elkaar samenwerken, maar ook hoe ze elkaar tegenwerken. Door dit spel tussen de bouwblokken te begrijpen, door te begrijpen hoe de energie tussen de bouwblokken zich beweegt, begrijp je op ieder niveau dat je kan bedenken, hoe je de energie kan beïnvloeden.
Dit principe kan je inzetten op ieder vlak van je leven.
Hiermee ga je voor jezelf en je omgeving werken aan lijf, emoties en je plannen voor de toekomst. Onderwerpen zoals ‘wat wil ik met mijn leven’ en ‘hoe kom ik van plan naar uitvoering’ komen in een heel ander daglicht te staan.

Ik houd van het gesprek tussen mijn handen en een lijf. Ik houd van de interactie tussen de bouwblokken.
Ik houd ervan om de bewustwording in jouw ogen te zien als je snapt hoe het energie-spel werkt en hoe je het voor jou kan laten werken.

Ik houd ervan om de energie te zien stromen.

Soms moet je loslaten om gezond(er) verder te gaan.

Ik gooi hem er maar even in.

Meestal is het achteraf makkelijk praten, he: “ik had het ‘toen’ anders moeten doen.”
Ik had toen los moeten laten.
Ik had daar een andere weg in moeten slaan.
Ik had die kans moeten pakken.

Ja, achteraf weten we het altijd wel.

De boom op het plaatje laat perfect zien hoe de natuur het bedacht heeft: ook als je het niet volledig los kan laten omdat het aan je vastzit, kan je het loslaten door het Geen Voeding te Geven.

Loslaten zover als mogelijk. Opdat de rest van jou verder kan, de toekomst in.

Ik zal je vertellen hoe ik op dit onderwerp kom.
Ik zat in mijn blokhut te werken aan mijn administratie. Bureautje uitgeklapt, muziekje aan, laptop open. Ik overdacht waar ik mee bezig ben en wat ik de afgelopen tijd allemaal heb gedaan.
Met mijn praktijk wil ik nieuwe, misschien wel vernieuwende, dingen doen. Ik wil ook masseren, dat blijft, maar ik wil ook wat anders. Het wat en het hoe daarvan, dat vliegt al een tijdje in het rond. Workshops geven? Hartstikke leuk! Lesgeven in de elementenleer? Top! Themagericht vertellen aan een groep mensen? Gaaf!
Ja dat voelt allemaal heerlijk.
Toch kriebelde er wat. Iets klopte niet. Het voelde onrustig. Ik keek eens rond in mijn blokhut. Mijn agenda ligt open. Er staat van alles ingepland. Nieuwe cliënten en oude, ze weten me te vinden en daar ben ik erg blij mee. De workshop staat ingepland. En een lezing.
Wauw.
Ik laat het op me inwerken hoe gaaf ik dit allemaal vindt.
Echt wauw.
Maf genoeg knaagt er een stemmetje ergens achter in mijn hoofd.
Knaag knaag. Onrust. Knaag.
Ik kan besluiten het te negeren, maar ergens denk ik dat knaagjes er niet voor niets zijn. Ik besluit het ruimte te geven. Vertel het dan maar. Wat is er mis met dit prachtige schema?
Ik laat de “niets toch?” die erachteraan wil ontsnappen, niet toe. Want blijkbaar is er wél wat.

Blijkbaar kan ik een heel leuk programma opstellen waar ik zelf hartstikke blij van word, en toch knaagjes voelen. Dan wil ik weten waar dat over gaat ook.

Ik kijk nog eens naar mijn agenda. Naar mijn laptop met alle mapjes met door mij verzamelde en uitgeschreven informatie in de vorm van lessen, verhalen en losse artikelen. Ik zie niets. Niets wat niet klopt.  Knaag. Knaag. Ik kijk naar mijn shiatsu therapie. Ja sorry hoor, maar dat staat als een huis, daar zit niets scheef. Maar waar dan wel? Wat is het dan? Knaag.
Ik kijk naar de workshop. Ik heb deze al vaker gegeven en kijk er naar uit om hem weer te mogen geven.
Toch staat hij los van de rest van wat ik doe. Langzaam begint het mij te dagen.
Ik realiseer me wáár ik mijn workshops tot nu toe vooral gegeven heb en aan wie.
Hoe dit me niet alleen voldoening bracht maar ook inzichten.
Hoe leuk ik het vind om ze te geven.
Maar ook hoe ik met de opgedane inzichten aan de slag ga, iedere keer weer, om een ánder programma in elkaar te draaien. Knaag. Knaag. Iedere. Keer. Weer.

Sluit de workshop dan niet naadloos aan op wat ik wil doen? Moet ik er echt iedere keer weer aan sleutelen? Als ik er iedere keer door aangezet word om wat anders te ontwikkelen, ja dat is fijn voor mijn creatieve brein, natuurlijk. Maar klopt het? Waarom kom ik niet uit zo’n workshop met het gevoel dat ik iets afgemaakt heb? Waarom altijd met het gevoel dat ik iets anders moet doen? En als ik dit niet vind kloppen, waarom houd ik dan vast aan deze workshop?
Ik vind hem echt leuk om te geven, dat is waarom ik hem iedere keer weer van stal haal.
Maar wat ik naderhand voel, naast het fijne gevoel van “ik heb een workshop gegeven en hij werd goed ontvangen”, is onrust. Ik voel druk om er veranderingen in aan te brengen. Ik maak spontaan een nieuwe les of workshop, met een ander thema.
En geef vervolgens de oude workshop, grotendeels onaangepast, gewoon weer opnieuw.

Dat is raar. Als ik hier even bij stilsta dan realiseer ik me hoe raar ik dat vind. Heel raar. Ik heb mijn knaagje is gevonden.

Dat bracht me bij mijn conclusie. “Iets” weerhield mij ervan om datgene dat ik nieuw creëerde, naar buiten te brengen. Iets in mij zorgde ervoor dat ik, zonder er bewust bij stil te staan, diezelfde veilige workshop opnieuw inplande.
En niet (ook) een nieuwe.

Eentje die ik nog niet gegeven heb.
Eentje waar ik nog geen positieve reacties op kreeg.
Eentje waarvan ik weet dat ik het doodeng en fantastisch zal vinden om hem te geven.

Terwijl ik daar in mijn blokhut naar mijn scherm en agenda zit te staren, breekt het licht door.  Ik zie mijn probleem.
“In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst”. Maar het is wel veilig om iets te doen waar je al positieve reacties op hebt gehad.

Iets in mij houdt het graag veilig. Iets in mij wil alles hetzelfde blijven doen.
Het wil niet loslaten. Het wil geen andere weg inslaan. Het wil die kans helemaal niet pakken.
Ik realiseer me dat ik onbewust gekozen heb om geen risico te lopen op het krijgen van negatief commentaar. Ergens in mijn verleden is een naar gevoel dat samenhangt met een niet leuke opmerking op iets wat ik deed, naar binnen geslagen.

Kijken naar het verleden is heel nuttig.
Het zorgt ervoor dat je lessen die je leerde, opslaat, zodat je de volgende keer niet in dezelfde valkuil stapt. Zodat je de volgende keer wel loslaat.
Je slaat op tijd een andere weg in. Je pakt de kans die je onverwacht geboden wordt met beide handen aan.
Hartstikke nuttig.

Tot je de verkeerde les leert.
Dat moment waarop je besluit niet meer blij te zijn met een nieuw voorstel, omdat je niet teleurgesteld wil worden.
Het moment dat je iedere zijstraat die zich aandient maar ingaat “omdat je geen enkel risico wil lopen je kans te missen”.
Op het moment dat je niet loslaat wat je kent, omdat je bang bent voor een herhaling van iets wat er in het verleden gebeurd is, heb je de verkeerde les geleerd.

Zonder dat ik het doorhad, heb ik dat gedaan. De verkeerde les geleerd.
Nou zou ik nu verschrikkelijk kunnen balen, daar achter mijn laptop in mijn blokhut. Mezelf voor de kop slaan dat ik in deze valkuil gestapt ben. Maar eerlijk gezegd ben ik opgelucht.
Nu ik weet wat het probleem is, kan ik gaan werken aan een oplossing.

En daar houd ik van.
Binnen mijn o zo geliefde Traditional Chinese Medicine heet dit wat ik deed, dit vasthouden aan veilig, dit vasthouden aan wat ik al ken, een Metaal- probleem.
Nu ik weet bij welk element de oorzaak ligt, weet ik ook hoe ik het op kan lossen.
Binnen de TCM heeft ieder probleem een oorzaak en een oplossing.
Toch handig, dit soort kennis!

Het gevolg? Als je gekeken hebt bij de workshops, of je hebt de vorige nieuwsbrief gelezen, dan weet je dat ik twee workshops heb ingepland. Niet één, twee.
-> De ene heeft de oude vorm, ik heb hem vaker gegeven, hij is fijn, de reacties zijn fijn, ik wil hem geven.
-> De tweede is nieuw. De vorm is nieuw. Ik heb hem nog nooit gegeven. Ik weet nog niet of ik er de juiste dingen over vertel om de klanten aan te trekken die deze workshop willen doen. Ik wil deze workshop geven.

En dat ga ik doen ook.
Ik laat de onbewuste angst voor kritiek gaan. Ik richt me op het mooie van de workshop en vertrouw erop dat dit de juiste klanten aan zal trekken. Om met de boom van het plaatje te spreken; de afgescheurde tak staat voor de verkeerd geleerde les. Ik kies ervoor om deze geen voeding meer te geven, om hem zo ver mogelijk los te laten, waardoor ik andere takken van mijn boom tot bloei laat komen.
Alleen al het nemen van deze beslissing, brengt een glimlach op mijn gezicht. Ja, dit voelt goed.
De onrust, het knaagje, verdwijnt. Rust.

Heb jij dat nou ook? Dat je jezelf tegenhoudt om nieuwe dingen op te pakken? Zoek je naar een manier om er wat aan te veranderen? Dan is die nieuwe workshop, ‘Introductie in de vijf elementen’, iets voor jou.  We gaan op zoek naar de knaagjes. We gebruiken de vijf elementen om de oorzaak bij een element te plaatsen. Daarna gebruiken we de elementen om oplossingen in beeld te krijgen.

Ik nodig je uit om het te komen ervaren. Laten we allebei het goede in ons voeden en hetgene dat ons niet meer dient, loslaten.
Op naar de toekomst!