Therapeut of coach?

Soms heb ik een identiteitscrisis. Dat gebeurt zo maar. Van het ene op het andere moment.

Zat ik net nog lekker een kop thee te drinken, pootjes omhoog op mijn voetenbankje, laptop op mijn schoot -want waarom zou je netjes aan het bureau gaan zitten met je administratie als het lui op de bank kan- en ineens wist ik niet meer wie ik was.

Tuurlijk, ik wist prima wat mijn naam is en dat ik gelukkig getrouwd ben en moeder van twee geweldige pubers/jongvolwassen zoons, maar “Wie Ben Ik? WAT ben ik?” vroeg ik mij ineens af.

Ik noem mijzelf Therapeut. Lang gezegd: Natuurgeneeskundig Shiatsu Therapeut. Klinkt mooi he. En ja, therapeut ben ik. In hart en nieren. En toch. Is dat alles? Op professioneel gebied? En als het alles is, is het genoeg?

Wat een vragen he. En dat zo maar op een doordeweekse middag tijdens de administratie.

Het kwam niet helemaal uit de lucht vallen hoor, dit soort identiteitscrises heb ik wel vaker. Als vak-idioot en autodidact is het ook niet zo vreemd. Ik heb zo veel bijgeleerd na mijn opleiding tot Natuurgeneeskundig Shiatsu Therapeut, dat de titel de lading niet meer helemaal dekt. Ik blijf bijleren, gewoon omdat ik dat leuk en interessant vind.
Ik heb een boek geschreven, heb een uitgebreide geaccrediteerde cursus gemaakt en ik geef workshops. Naast mijn therapeut-zijn.

Dus ben ik dan therapeut? Of ben ik dan iets anders? Tot afgelopen dinsdag vond ik dat ik het wel af kon met een dubbele titel. Therapeut en Teacher. Teachende Therapeut. Dubbel T. Klinkt nog grappig ook.

Eerder vanmiddag, zo rond een uur of vier, zat ik met mijn laptop op schoot en een kop thee in de hand, en sprong er een vraagteken voor mijn hoofd. Een grote, ook nog. Waarom? Dat zal ik je vertellen.

Ik was mij aan het verdiepen in nascholingen. In principe zijn nascholingen verplicht. Ik heb mijzelf de regel gesteld dat ik altijd nascholingen uitkies waar ik blij van word. Geen verplichte kost, geen saai vinkje zetten, maar het echt naar mijn zin hebben. Iets leren waar ik van tot leven kom.

Toen ik zo aan het zoeken was, viel me iets op. Ik had meerdere nascholingen uitgezocht. Daar ging ik uit kiezen. Want hoe leuk ik ze allemaal ook vond, ik moest keuzes maken. Ik heb niet de tijd om naast therapie geven echt al die nascholingen te doen. Dus ik bekeek die nascholingen op mijn “YES” gevoel. Voelde het ‘wel leuk’ dan ging het nu uit mijn lijst.

Wat er overbleef was een lijstje met rete-interessante lesdagen. Bij nader bestuderen van mijn lijst viel mij het volgende op. De cursusdagen vielen in twee verschillende categorieën.

De ene, logischerwijs, was shiatsu verdieping. Zo stond er een lesdag over een specifiek soort meridiaanpunten, voor de mede-vakidioten onder ons: de hemelvensterpunten. Verder wil ik de meridianen graag op een extra manier kunnen benaderen en voor de komende periode zag ik cupping als mogelijke bijscholing hiervoor staan. Ik werd er al helemaal happy van. En dan waren er nog de lesdagen die de meridianen en hun elementen in de spotlight zetten. Altijd fijn om de inzichten van een ander op dit gebied te krijgen en zo mijn eigen inzichten verder aan te scherpen. Hierin zat geen probleem, alleen genieten.

Maar toen kwam die andere lijst.

De andere categorie die ik zag ontstaan was geen therapie. Geen shiatsu. Geen elementenleer. Ik bekeek mijn tweede lijstje en zag allerlei titels staan waarbij in de beschrijving één woord eruitsprong. Een woord waar voor mij lading op zat. Een woord dat gewoon een woord was waar tegelijkertijd voor mij een “ja maar kan en ben ik dat wel?” aan hing.

Het woord? Coach.

Ik geef je een inkijkje in mijn hersenen. Ik heb mijzelf de titel Therapeut aan laten praten want zo luidde de titel van het beroep waar ik voor opgeleid werd. Waar ik in afstudeerde. Het gaf mij een identiteit, iets wat ik op dat moment in mijn volwassen leven goed kon gebruiken. Ik zat tijdens het studeren vast in een lijf dat niet deed wat ik wilde en een baan waar ik mijn ei niet in kwijt kon. Mijn opleiding gaf mij richting en ik hield mij keihard vast aan de titel die men voor dat vak gekozen had. Therapeut.

In de jaren tussen toen en nu heb ik veel gedaan en bijgeleerd. Ik begon voor mijzelf en loste daarmee twee problemen in een keer op; mijn lijf werd minder en anders belast, wat mijn ziek-zijn veranderde in gezonder worden en ik zat niet meer vast in een baan die niet bij mij paste.

Vanaf het moment dat ik afstudeerde,  bleef ik bijleren. Bijlezen,  lesdagen volgen. Tijdens al dat bijleren kwamen de woorden coach en coaching al vaker langs. Iedere keer als ik een soort van identiteitscrisis kreeg, zat de vergelijking en de mogelijke tegenstelling tussen de woorden Therapeut en Coach in de mix.
Iedere keer kwam ik ‘voor nu’ tot de conclusie dat ik Therapeut ben. Therapeut die ook lesgeeft, Therapeut die bewustwording creëert, Therapeut die geniet van jouw groeiproces. Dus ik zag mijzelf nog steeds als Therapeut.

Waarom dan kwamen deze bijscholingen nu naar voren?!? Die waren toch voor Coaches en niet voor Therapeuten? En Ploef daar was de identiteitscrisis. Zat ik daar met mijn laptop op schoot en mijn handen in mijn haar.

Ik keek naar de inhoud van de scholingsdagen. Ja hoor, die pasten prima binnen de kaders waarbinnen ik bij ‘mocht’ scholen van de beroepsvereniging. En man wat werd ik blij van die lesdagen! Het idee alleen al! Yes wat leuk.

En toch. Dit waren coachings-lesdagen. Dat was ik toch niet? Wat moest ik hier nou mee?

Ik ging er spontaan van zoeken naar duidelijkheid. Wiki zei mij: ‘Therapie is de behandeling van ziekten of de verlichting van symptomen, de toepassing van inzichten uit de therapie op een bepaalde ziekte of een bepaald symptoom’. En op internet vond ik een duidelijke zienswijze van NOBCO over coaching: “Coaching is een gestructureerd en doelgericht proces, waarbij de coach op interactieve wijze de gecoachte aanzet tot effectief gedrag door: bewustwording en persoonlijke groei, het vergroten van zelfvertrouwen en het exploreren, ontwikkelen en toepassen van eigen mogelijkheden.”

Mocht je nou denken dat ik hiermee klaar was en wist hoe het voor mij zat, helaas ik moet je teleurstellen. Mijn verwarring was compleet.
Alles wat hier bij coaching vermeld wordt, zie ik als onderdeel van mijn therapeut-zijn. Ik kan me niet voorstellen dat ik iemand behandel zonder de behandeling te doorspekken met mogelijke a-ha momenten voor mijn client. Ik maak mij eerlijk gezegd het liefst overbodig. Dat hij of zij het zelf op kan lossen, zeg maar. Dat ik bijstuur, meehelp, aanpak wat de cliënt zelf niet kan, maar dat de besturing zo veel mogelijk bij hem of haar komt te liggen. Ik gebruik die geweldige kennis uit de Chinese elementenleer als structuur om uit te leggen wat er gebeurt -of juist niet- en ik gebruik die kennis om te zorgen dat mijn cliënt gaat begrijpen in plaats van blind uitvoeren en om te zorgen dat mijn cliënt in actie komt in plaats van alles aan mij over te laten.

Dat hoort dus blijkbaar bij coaching.

Met mijn handen in mijn haar keek ik naar mijn laptop. Identiteitscrisis. Does not compute. Vraagteken.
Wat moest ik met mijn gevoel,  mijn vraagtekens, mijn verwarring?

Gelukkig kan ik mijn kennis ook wel een beetje op mijzelf toepassen. Stug vasthouden aan woorden in plaats van meebewegen met wat er gebeurt, is Hout uit haar evenwicht. Hout in evenwicht ademt in en uit, centreert haar kern, laat toe wat er gebeurt. Waait keurig mee met de storm. Dus dat deed ik.

En toen zag ik het. Zo helder alsof er een spotlight op gericht stond.

Hoe het heet wat ik doe? Maakt het uit? Misschien noem ik mij ergens in de toekomst wel Coachend en Teachend Natuurgeneeskundig Shiatsu Therapeut. Of Natuurgeneeskundig Shiatsu Therapeutisch en Teachend Coach. Of.. Maar de kans is groter dat het mij helemaal niet interesseert.

Ik ga er liever mee aan de slag. Lekker samen werken aan het oplossen van het probleem van mijn cliënt. Samen werken aan bewustwording, verbetering en ontwikkeling van je beste jij. In de tussentijd werk ik zo ook aan mijn beste ik. Ongeacht de titel. Zonder identiteitscrisis. En misschien nog wel het belangrijkst: met heel mijn hart.

Mijn handen kwamen uit mijn haar en plaatsten zich op mijn hart. Een glimlach verspreidde zich over mijn gezicht.

Blijkbaar kan je beide zijn. Therapeut en Coach. Of nee, blijkbaar kan je drie dingen zijn, Therapeut, Teacher en Coach. Zonder dat dit verandert wie ik ben.

Toen ik dat in mijn eigenwijze hersenen toeliet, keerde de rust terug. Identiteitscrisis voorbij. Ik schreef mij in voor de bijscholingen van mijn keuze. Zette de vragen om in uitroeptekens. Ging verder met mijn administratie.

Ik heb dit jaar heel leuke lesdagen om naar uit te kijken. De kennis hieruit zal ik graag en met liefde inzetten voor mijn cliënten.
Ik ga lekker door met mijn werk. Ongeacht de titel. Ik ben ik. En ik heb je een hoop te bieden.