Neem je hond mee naar werk -dag??

Het is vandaag “Neem je hond mee naar je werk”- dag. Leuk idee. Toch?
🤣 Zie je het voor je, de hond mee in de behandelruimte?
Lijkt me erg gezellig.
Tiana zou het zeker een goed idee vinden: in de zomer gaat ze graag net buiten, tegen de deur aan liggen zodat ze er toch een beetje bij is.

De hond mee naar werk. Hoe zou dat eruit zien?
Tiana die niet van een afstand met haar staart staat te zwaaien (kom je me begroeten? Ik ben heel lief!) maar in plaats daarvan uitgebreid mag begroeten en daarna mee de blokhut in mag. Zeker weten dat zij dat een goed plan zou vinden. Zeker weten dat ze op de grond gaat liggen, tegen mij of jou als cliënt aan.
En dan de behandeling. In de tussentijd is de hond al verkast van grond naar behandeltafel. Dat ligt ongetwijfeld heerlijk. Dus: zij eraf, jij erop.
Even later: hond springt bovenop jou als cliënt om “erbij” te kunnen liggen. O en ik? Ik loop om de behandeltafel heen en struikel over de hond die heerlijk uitgespreid over de vloer ligt te slapen.

Hoe gezellig ik het ook vind, in theorie, in het echte leven geldt – helaas voor Tiana- de regel: géén dieren in de blokhut. Sorry woef.

Ik houd ervan om de energie te zien stromen.

Ik houd van stromende energie.
Energie is iets raars. Het is niet grijpbaar, het moet per situatie uitgelegd worden want het is alles en het is helemaal niets. Bovenal, het hoort in beweging te zijn.

Energie kán simpelweg niet stilstaan. Als beeldspraak zeggen we dat wel, dat de energie wel eens stilstaat, maar in de praktijk kan dat niet. Als jij een manier vindt om de energie tot stilstand te laten komen, dan gaat de energie daar net zo lang en net zo heftig tegenin, omheen, dwars doorheen als het moet, totdat het weer stroomt.
Stilstand van energie bestaat niet.

Wel kan je de energie helpen om op de juiste manier te stromen. Als je naar water kijkt, in een beekje, een rivier en bij een waterval, dan zie je de beweging van het water. Dit vertaalt heel goed wat energie doet. Soms gaat het zo traag dat het wel stil lijkt te staan en soms gaat het zo hard dat het alles op zijn pad meesleurt. Hele bomen en wegen worden meegenomen alsof het niets is.

Als je zelf heel enthousiast ergens over bent, dan zien anderen dat terug in hoe je erover praat. Misschien gaan je ogen glimmen, misschien ga je met gebaren praten of kan je niet meer stilzitten. Je energieniveau neemt toe, simpelweg door je onderwerp van gesprek.

Op dezelfde manier als dat je energie toeneemt door een leuk onderwerp, kan je op ieder vlak van je leven spelen met energie. Want alles is energie. En als alles energie is, dan moet alles bewegen.

Pijn in je lijf ontstaat omdat de energie tot stilstand gekomen is en de energie dat niet accepteert. Het bonkt en het duwt tegen de grenzen die hem zijn opgelegd; laat me eruit! Laat me erdoor! Ik heb een boodschap te doen!

Energie laten stromen, ik word daar zo blij van.
Ik doe dat op meerdere manieren.

Als shiatsu therapeut geef ik je lijf in een massage’gesprek’ aan waar de aandacht zit en waar het heen mag. Ik zorg ervoor dat de energie zich beter verdeelt over het hele lijf en dat het overal stroomt zoals het hoort. Hier wat afremmen, daar aansporen. Het lijf weet het eigenlijk zelf heel goed alleen soms is het de draad een beetje kwijt.
Zo’n massage’gesprek’ tussen mijn handen en jouw lijf zegt dan ‘weet je nog?’ en je lijf zegt ‘o ja, dat is waar ook’ en het kan weer verder. Het mooie hiervan is, dat terwijl het gesprek heel concreet en fysiek is, ook op emotioneel gebied de energie weer gaat stromen.

Terwijl we met fysieke problemen bezig zijn, kan je een paar tranen laten en een oude herinnering loslaten, of weet ineens de oplossing voor je langlopende probleem. Een keer diep ademhalen zorgt ervoor dat je weer kan glimlachen.

Als workshopgever laat ik je zien en voelen hoe je zelf de energie kan laten stromen. Ik neem je mee in de zelf-shiatsu, handmassage of de oliën en geef je de tools om zelf een verschil te maken met je energie. Tijdens de workshop ervaar je het verschil tussen voor en na.

Als teacher gebruik ik kennis en magische verhalen om je bewuster te maken van de stroming van energie. Ik geef je kennis over de bouwblokken waaruit de Traditional Chinese Medicine zijn opgebouwd. Ik laat je zien hoe de bouwblokken met elkaar samenwerken, maar ook hoe ze elkaar tegenwerken. Door dit spel tussen de bouwblokken te begrijpen, door te begrijpen hoe de energie tussen de bouwblokken zich beweegt, begrijp je op ieder niveau dat je kan bedenken, hoe je de energie kan beïnvloeden.
Dit principe kan je inzetten op ieder vlak van je leven.
Hiermee ga je voor jezelf en je omgeving werken aan lijf, emoties en je plannen voor de toekomst. Onderwerpen zoals ‘wat wil ik met mijn leven’ en ‘hoe kom ik van plan naar uitvoering’ komen in een heel ander daglicht te staan.

Ik houd van het gesprek tussen mijn handen en een lijf. Ik houd van de interactie tussen de bouwblokken.
Ik houd ervan om de bewustwording in jouw ogen te zien als je snapt hoe het energie-spel werkt en hoe je het voor jou kan laten werken.

Ik houd ervan om de energie te zien stromen.

Soms moet je loslaten om gezond(er) verder te gaan.

Ik gooi hem er maar even in.

Meestal is het achteraf makkelijk praten, he: “ik had het ‘toen’ anders moeten doen.”
Ik had toen los moeten laten.
Ik had daar een andere weg in moeten slaan.
Ik had die kans moeten pakken.

Ja, achteraf weten we het altijd wel.

De boom op het plaatje laat perfect zien hoe de natuur het bedacht heeft: ook als je het niet volledig los kan laten omdat het aan je vastzit, kan je het loslaten door het Geen Voeding te Geven.

Loslaten zover als mogelijk. Opdat de rest van jou verder kan, de toekomst in.

Ik zal je vertellen hoe ik op dit onderwerp kom.
Ik zat in mijn blokhut te werken aan mijn administratie. Bureautje uitgeklapt, muziekje aan, laptop open. Ik overdacht waar ik mee bezig ben en wat ik de afgelopen tijd allemaal heb gedaan.
Met mijn praktijk wil ik nieuwe, misschien wel vernieuwende, dingen doen. Ik wil ook masseren, dat blijft, maar ik wil ook wat anders. Het wat en het hoe daarvan, dat vliegt al een tijdje in het rond. Workshops geven? Hartstikke leuk! Lesgeven in de elementenleer? Top! Themagericht vertellen aan een groep mensen? Gaaf!
Ja dat voelt allemaal heerlijk.
Toch kriebelde er wat. Iets klopte niet. Het voelde onrustig. Ik keek eens rond in mijn blokhut. Mijn agenda ligt open. Er staat van alles ingepland. Nieuwe cliënten en oude, ze weten me te vinden en daar ben ik erg blij mee. De workshop staat ingepland. En een lezing.
Wauw.
Ik laat het op me inwerken hoe gaaf ik dit allemaal vindt.
Echt wauw.
Maf genoeg knaagt er een stemmetje ergens achter in mijn hoofd.
Knaag knaag. Onrust. Knaag.
Ik kan besluiten het te negeren, maar ergens denk ik dat knaagjes er niet voor niets zijn. Ik besluit het ruimte te geven. Vertel het dan maar. Wat is er mis met dit prachtige schema?
Ik laat de “niets toch?” die erachteraan wil ontsnappen, niet toe. Want blijkbaar is er wél wat.

Blijkbaar kan ik een heel leuk programma opstellen waar ik zelf hartstikke blij van word, en toch knaagjes voelen. Dan wil ik weten waar dat over gaat ook.

Ik kijk nog eens naar mijn agenda. Naar mijn laptop met alle mapjes met door mij verzamelde en uitgeschreven informatie in de vorm van lessen, verhalen en losse artikelen. Ik zie niets. Niets wat niet klopt.  Knaag. Knaag. Ik kijk naar mijn shiatsu therapie. Ja sorry hoor, maar dat staat als een huis, daar zit niets scheef. Maar waar dan wel? Wat is het dan? Knaag.
Ik kijk naar de workshop. Ik heb deze al vaker gegeven en kijk er naar uit om hem weer te mogen geven.
Toch staat hij los van de rest van wat ik doe. Langzaam begint het mij te dagen.
Ik realiseer me wáár ik mijn workshops tot nu toe vooral gegeven heb en aan wie.
Hoe dit me niet alleen voldoening bracht maar ook inzichten.
Hoe leuk ik het vind om ze te geven.
Maar ook hoe ik met de opgedane inzichten aan de slag ga, iedere keer weer, om een ánder programma in elkaar te draaien. Knaag. Knaag. Iedere. Keer. Weer.

Sluit de workshop dan niet naadloos aan op wat ik wil doen? Moet ik er echt iedere keer weer aan sleutelen? Als ik er iedere keer door aangezet word om wat anders te ontwikkelen, ja dat is fijn voor mijn creatieve brein, natuurlijk. Maar klopt het? Waarom kom ik niet uit zo’n workshop met het gevoel dat ik iets afgemaakt heb? Waarom altijd met het gevoel dat ik iets anders moet doen? En als ik dit niet vind kloppen, waarom houd ik dan vast aan deze workshop?
Ik vind hem echt leuk om te geven, dat is waarom ik hem iedere keer weer van stal haal.
Maar wat ik naderhand voel, naast het fijne gevoel van “ik heb een workshop gegeven en hij werd goed ontvangen”, is onrust. Ik voel druk om er veranderingen in aan te brengen. Ik maak spontaan een nieuwe les of workshop, met een ander thema.
En geef vervolgens de oude workshop, grotendeels onaangepast, gewoon weer opnieuw.

Dat is raar. Als ik hier even bij stilsta dan realiseer ik me hoe raar ik dat vind. Heel raar. Ik heb mijn knaagje is gevonden.

Dat bracht me bij mijn conclusie. “Iets” weerhield mij ervan om datgene dat ik nieuw creëerde, naar buiten te brengen. Iets in mij zorgde ervoor dat ik, zonder er bewust bij stil te staan, diezelfde veilige workshop opnieuw inplande.
En niet (ook) een nieuwe.

Eentje die ik nog niet gegeven heb.
Eentje waar ik nog geen positieve reacties op kreeg.
Eentje waarvan ik weet dat ik het doodeng en fantastisch zal vinden om hem te geven.

Terwijl ik daar in mijn blokhut naar mijn scherm en agenda zit te staren, breekt het licht door.  Ik zie mijn probleem.
“In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst”. Maar het is wel veilig om iets te doen waar je al positieve reacties op hebt gehad.

Iets in mij houdt het graag veilig. Iets in mij wil alles hetzelfde blijven doen.
Het wil niet loslaten. Het wil geen andere weg inslaan. Het wil die kans helemaal niet pakken.
Ik realiseer me dat ik onbewust gekozen heb om geen risico te lopen op het krijgen van negatief commentaar. Ergens in mijn verleden is een naar gevoel dat samenhangt met een niet leuke opmerking op iets wat ik deed, naar binnen geslagen.

Kijken naar het verleden is heel nuttig.
Het zorgt ervoor dat je lessen die je leerde, opslaat, zodat je de volgende keer niet in dezelfde valkuil stapt. Zodat je de volgende keer wel loslaat.
Je slaat op tijd een andere weg in. Je pakt de kans die je onverwacht geboden wordt met beide handen aan.
Hartstikke nuttig.

Tot je de verkeerde les leert.
Dat moment waarop je besluit niet meer blij te zijn met een nieuw voorstel, omdat je niet teleurgesteld wil worden.
Het moment dat je iedere zijstraat die zich aandient maar ingaat “omdat je geen enkel risico wil lopen je kans te missen”.
Op het moment dat je niet loslaat wat je kent, omdat je bang bent voor een herhaling van iets wat er in het verleden gebeurd is, heb je de verkeerde les geleerd.

Zonder dat ik het doorhad, heb ik dat gedaan. De verkeerde les geleerd.
Nou zou ik nu verschrikkelijk kunnen balen, daar achter mijn laptop in mijn blokhut. Mezelf voor de kop slaan dat ik in deze valkuil gestapt ben. Maar eerlijk gezegd ben ik opgelucht.
Nu ik weet wat het probleem is, kan ik gaan werken aan een oplossing.

En daar houd ik van.
Binnen mijn o zo geliefde Traditional Chinese Medicine heet dit wat ik deed, dit vasthouden aan veilig, dit vasthouden aan wat ik al ken, een Metaal- probleem.
Nu ik weet bij welk element de oorzaak ligt, weet ik ook hoe ik het op kan lossen.
Binnen de TCM heeft ieder probleem een oorzaak en een oplossing.
Toch handig, dit soort kennis!

Het gevolg? Als je gekeken hebt bij de workshops, of je hebt de vorige nieuwsbrief gelezen, dan weet je dat ik twee workshops heb ingepland. Niet één, twee.
-> De ene heeft de oude vorm, ik heb hem vaker gegeven, hij is fijn, de reacties zijn fijn, ik wil hem geven.
-> De tweede is nieuw. De vorm is nieuw. Ik heb hem nog nooit gegeven. Ik weet nog niet of ik er de juiste dingen over vertel om de klanten aan te trekken die deze workshop willen doen. Ik wil deze workshop geven.

En dat ga ik doen ook.
Ik laat de onbewuste angst voor kritiek gaan. Ik richt me op het mooie van de workshop en vertrouw erop dat dit de juiste klanten aan zal trekken. Om met de boom van het plaatje te spreken; de afgescheurde tak staat voor de verkeerd geleerde les. Ik kies ervoor om deze geen voeding meer te geven, om hem zo ver mogelijk los te laten, waardoor ik andere takken van mijn boom tot bloei laat komen.
Alleen al het nemen van deze beslissing, brengt een glimlach op mijn gezicht. Ja, dit voelt goed.
De onrust, het knaagje, verdwijnt. Rust.

Heb jij dat nou ook? Dat je jezelf tegenhoudt om nieuwe dingen op te pakken? Zoek je naar een manier om er wat aan te veranderen? Dan is die nieuwe workshop, ‘Introductie in de vijf elementen’, iets voor jou.  We gaan op zoek naar de knaagjes. We gebruiken de vijf elementen om de oorzaak bij een element te plaatsen. Daarna gebruiken we de elementen om oplossingen in beeld te krijgen.

Ik nodig je uit om het te komen ervaren. Laten we allebei het goede in ons voeden en hetgene dat ons niet meer dient, loslaten.
Op naar de toekomst!

Workshops!

Eén middag met mijn gezicht in de zon zitten en ik ben er al helemaal klaar voor.
Buiten! O wat heerlijk. Blote voeten in het gras, zon op mijn gezicht, een zuchtje wind…
ja hoor zalig, kom maar op met die mooie dagen.

Ik zat vandaag te genieten van een onverwacht goede, ronduit zomerse, middag met daarin geen andere werkzaamheden dan wat onkruid trekken in mijn tuin. Daar was ik na even wel klaar mee en toen kwam dat moment van een stoel, een kop thee en de zon op mijn gezicht. Daar zat ik dan. Benen gestrekt, mijn mouwen zo ver mogelijk opgerold.

Ik voel een laagje van mij afglijden. Ik voel mijn humeur lichter worden. Een grijns verschijnt als vanzelf rond mijn mond. Zelfs zonder de gras onder mijn blote voeten, kan mijn dag al niet meer stuk. Ik voel me warm, comfortabel, vredig.

Die blote voeten, dat is een sensorisch dingetje. Na deze heerlijke middag in de tuin, ben ik de hond gaan uitlaten zonder schoenen aan. Toch nog even die grassprietjes onder mijn voeten voelen. De blikken van mensen die mij bevreemd aankijken buiten, zie ik al niet eens meer. Nee, ik verlengde mijn heerlijke middag door de wandeling nog even op blote voeten te doen.

Ontspanning. Dat is wat ik bedoel als ik begin te kletsen over blote voeten in het gras en de zon op mijn gezicht.
Het brengt mij ontspanning.
Ontspanning door te gronden.
Ontspanning door te doen wat ik leuk vind en spelend bij te leren.
Ontspanning door inspanning.
Combineer dit met het vakantiegevoel dat de zomer in mij oproept en we zijn er wel. Buiten in de zomer IS ontspanning.

Als ik ontspannen ben, ben ik een fijner mens om in de buurt te hebben. Altijd fijn voor de mensen om mij heen. Ook heb ik dan meer ideeën en ik ben actiever.
Als ik actiever ben, komen meer ideeën tot het punt van uitvoering. Ook wel handig. Ideeën zijn leuk, uitvoering van de ideeën is nog beter.
Het is te danken aan ontspanning dat ik nieuwe workshops ontwikkel. Maar ook dat ik samen met mijn puberjongens nieuwe dingen onderneem, zolang ze het nog leuk vinden om dingen met hun ouders te ondernemen. En dankzij die ontspanning heb ik meer energie om dat soort ondernemingen vol te houden.

Buiten in de zomer is voor mij dus het startpunt van heel wat meer dan even lekker een kleurtje opdoen.
Door jou mee te nemen in inspannende ontspanning, door je iets nieuws aan te leren dat je interessant vindt, breng ik jou datzelfde “blote voeten in het gras, zon op mijn gezicht”-gevoel dat bij mij voor de ultieme ontspanning staat.
Ja, het liefst doen we dit alles buiten, om het plaatje van ontspanning compleet te maken. Een cursus zelfshiatsu bijvoorbeeld, is prima buiten te geven, op dezelfde manier als dat anderen buiten yogalessen geven en volgen.
Toch is echt volledig buiten workshops geven alleen mogelijk met heel erg mooi weer. Daar doen we in Nederland niet altijd aan. Afspreken om een workshop in de buitenlucht te geven, zal dus moeten wachten tot het echt zomer is.

Maar niet getreurd! Nu het mooie weer zich hier en daar al luid aankondigt, is het tijd om de deur op een kier te zetten.
Een tussenfase tussen het volledig buiten afspreken in de zomer, en de therapie in de blokhut nu. Want we gaan niet stilzitten natuurlijk!
Er zijn workshops die buiten gegeven zouden kunnen worden met mooi weer, die we in de blokhut kunnen doen bij slechter weer.

We trekken de zomer alvast in alle ontspanning naar ons toe.
Mocht het zó mooi weer zijn dat binnenzitten onzinnig is, dan gaan we uiteraard naar buiten.

Aangezien de blokhut niet zo groot is, hebben we het over workshops in kleine setting.
Lekker veel aandacht per persoon!
Ontspanning door inspanning dus. Daar gaan we voor.
Door jezelf te leren masseren met shiatsu, of door een handmassage aan te leren met gebruik van etherische oliën.

Ontspanning door iets nieuws aan te leren, kan ook inhouden dat je niet zo zeer wil leren hoe je jezelf kan masseren, maar dat je de vijf elementen in jezelf in balans wil brengen.
Wat een heerlijk onderwerp voor een workshop!
Of ga je liever voor nog wat meer inhoud en kies je voor een serie van vijf workshops, een element per keer?

Keuzes, keuzes, er zijn er zat te maken. Welke optie ontspant jou het meest? De inspannende ontspanning of het aanleren van iets nieuws? En doe je dat dan het liefst in je eentje, met zijn tweeën of in een groepje van vier? In een notendop zijn dit de mogelijkheden waar je uit kan kiezen. Hoe ga jij dat gevoel van de zon op je gezicht en blote voeten in het gras bereiken? Hoe ga jij komen tot pure ontspanning?

Nu ik mijn voorwerk gedaan heb, jou op de hoogte gesteld heb van de mogelijkheden voor de workshops en alles op de website gezet heb, is het voor mij tijd om zelf nog wat ontspanning op te zoeken.
Gelukkig wordt het weer mooi weer vanmiddag.
Mocht je me zoeken, dan hoef je dus niet ver weg, want de tuin kan nog wel wat aandacht gebruiken en ik beloon mijzelf graag met wat zon, een kop thee en blote voeten in het gras…

Een overzicht van de workshops waar je uit kan kiezen, vindje hier. Direct inschrijven kan hier.
Ga snel naar de pagina workshops en meld je aan voor de variant die bij jou past.

De magie van paaseieren

Pasen bij opa en oma betekende eieren. Heel veel eieren. Een grote schaal gekookte eieren bij het ontbijt. Eieren verven. Eieren zoeken. Eieren uitblazen, versieren en in de paasboom hangen.

Opa en oma hadden een diepe tuin. Zo’n ouderwetse lange tuin, die in onze kinderogen eindeloos lang was. Daar was plek genoeg om eieren echt te moeten zoeken. Eerste mochten we dan niet naar buiten, maar ook niet in de buurt van het raam dat op de tuin uitkeek, en dan mochten we samen gaan zoeken, mijn zus en ik. De eieren waren echte, niet van die ‘zoek me dan’-plastic fluitende gevallen en ook geen chocolade varianten, nee , echte eieren. Ze lagen tussen de bloemen -maar voorzichtig met zoeken daar!- in de bloemenborder aan de linkerkant van de grasstrook die van voor naar achter de tuin verbond, en in de heg aan de rechterkant en natuurlijk in het schuinomhooglopende deel achterin de tuin, dat de composthoop uit het zicht hield.  Als we ze allemaal gevonden hadden, was het tijd voor het paasontbijt.

Eieren met Pasen. Ze horen bij de gelukkigste herinneringen uit mijn kindertijd. De ongedwongen sfeer, de vrolijkheid. Misschien nog wel het meest de creatieve sfeer, met die eieren. Ik herinner me heel goed dat ik benieuwd was wat we ‘dit jaar’ met de eieren zouden doen. Verven alleen was al zo passé…

Dat uitblazen van die eieren, volgens mij hebben we dat maar één jaar gedaan. We hebben er nog jaren plezier van gehad. Als je die lege eierschalen goed droogt en voorzichtig opbergt, kunnen ze volgend jaar gewoon weer in de takken. Eigenlijk was dat maar goed ook, want het was een moeilijk en lastig karweitje.

Dat uitblazen was al niet makkelijk. Eerst moesten er twee kleine gaatjes in de schaal geprikt worden, met een stopnaald. Zo klein mogelijk. Zie daar uitdaging nummer één. Daar achteraan komt meteen uitdaging nummer twee: het eiwit moest via zo’n gaatje het ei uit. Dat betekent blazen. Hard blazen. Keihard blazen. Toen het ons als kleinkinderen-en-oma niet snel genoeg lukte om het eiwit eruit te krijgen, werd de hulp van mijn vader ingeroepen. Zo’n sterke man in de kracht van zijn leven, dat moest lukken! Ik heb hem na die dag nooit meer zó rood aan zien lopen van de inspanning. De arme man.

Maar het resultaat mocht er wezen. De meeste eieren waren heel en leeg. Op naar uitdaging nummer drie. We beschilderden ze pas als ze al leeg waren, wat voor een kinderhand niet de meest logische volgorde is. Iets met motoriek en concentratie waardoor je onbewust gaat knijpen. Gelukkig overleefden de meeste eieren dit. Ze kregen de mooiste kleuren en patronen die een kinderhand kon maken. Hierna volgde nog maar één lastig moment; nu moest er nog een draadje door de gaatjes in het ei. Zodat het mooi opgehangen kon worden in de paastakken. Weer moest er heel voorzichtig gepriegeld worden om niet alle eerder gedane werk teniet te doen. Knoopje onderin de draad zodat die bleef zitten, en we konden een plekje aan een mooie tak uitzoeken.

Na zoveel inspanning en zoveel momenten waarop het fout kon gaan, waren we apetrots op het resultaat. Ik kan het nu nog voelen.

Daar sta ik, naast mijn grote zus, tussen de bank en de salontafel. Ik kijk naar die prachtige kwetsbare eieren in de vrolijke paastakken. Aan mijn handen zit nog de verf, mijn haren plakken aan mijn wangen met hier en daar nog een verdwaalde streek verf erop.
En oma? Die zet de grote vaas met daarin die versierde paastakken voor het raam aan de voorkant van het huis. Iedereen die langsloopt ziet ze! Mijn hart loopt over van trots. Dit hebben wij gemaakt!

Niemand kon de huiskamer binnenkomen zonder door ons aan de hand meegenomen te worden om die prachtige vaas met extra speciale eieren in de paastakken te bewonderen.

Inmiddels zijn we aardig wat jaartjes verder. Ik heb Pasen alleen gevierd, met familie en tegenwoordig mijn eigen gezin, maar het liefst vier ik het met gezin en familie samen.

Sinds ik zelf moeder ben, probeer ik ieder jaar die magisch sfeer vol vreugde en creativiteit op te roepen. Dat uitblazen van de eieren heb ik gelaten voor wat het was, aangezien we tegenwoordig heel saai en hartstikke handig plastic eieren kunnen kopen in de winkel. Wel hebben we flink geëxperimenteerd met verf en kleurstoffen en stickers. Ook worden er ieder jaar eieren verstopt. Chocolade eieren, dat dan weer wel. Hoe vaak ik die dingen niet opnieuw verstopt heb… ik vind de lol bij de kinderen zo leuk, dat als ze vijf keer opnieuw dezelfde eieren willen gaan zoeken, ik ze vijf keer opnieuw ga verstoppen. Inmiddels zijn de jongens aardig uit de kluiten gewassen, beide hebben mij in lengte ingehaald. Denk alleen niet dat dit betekent dat Pasen geen feest meer is; het maakt het spelende kind in hun perfect wakker. Ik ga er dus vanuit dat ik ook dit jaar weer vrolijk eieren zal verstoppen.

Die sfeer, rond Pasen, dat vrolijke, dat samen bezig zijn, de voorpret en de pret op de dag zelf. Voor mij wordt dat volledig weerspiegeld in een vrolijk paasei. Alle gevoelens worden weerkaatst door het zelfgeschilderde kunstig gemaakte ei in alle kleuren die je kan bedenken.
De gezelligheid van het versieren van de eieren samen met je gezin. De trots omdat het door jou zo kunstig beschilderde ei eerst bewonderd wordt aan de ontbijttafel, voor het gepeld en opgegeten wordt. De vrolijke zoektocht door de tuin, al is die veel kleiner dan die van opa en oma, de lach die een ei-op-een-rare-plek uitlokt. De trots in de kinderogen als het laatste, moeilijkst te vinden ei ook gevonden is.
Met een beetje voorbereiding creëer je zo ieder jaar met Pasen een pracht van een herinnering voor later.

Terwijl ik door het natuurgebied hier achter mijn huis liep vanochtend en mijn gedachten alvast liet gaan over de boodschappen die nodig zijn om ook dit jaar Pasen weer tot een feest te maken, realiseerde ik me iets.

Dat zoeken van die vrolijke gekleurde paaseieren, de verwachting die in je leeft op het moment dat je er eentje op een moeilijk te vinden plaats ziet liggen, de trots die je voelt als je zo’n prachtig maar moeilijk te maken uitgeblazen paasei van jezelf ziet hangen in de paasboom, dat is gelijk aan de mindset waarmee je een gelukkig leven leidt.

Als jij je leven leeft in een sfeer van verwachting, in de zekerheid dat je vroeg of laat weer een prachtig paasei gaat vinden, in de wetenschap dat een ei dat op een moeilijke plek verstopt is je extra veel bevrediging brengt op het moment dat je het eindelijk in je handen hebt, dan leef je je mooiste leven. Je leeft dan van positief moment naar positief moment. Altijd met een blik van verwondering in de je ogen. Altijd in de overtuiging dat er nog iets moois in het verschiet ligt en dat het het waard is om er je tijd en aandacht aan te schenken.

Dit jaar ga ik de paaseieren met extra zorg verstoppen. En opletten op de ogen van de jongens als ze na veel zoeken ook de laatste gevonden hebben. Ik zal eens opletten of ik in hen die verwondering wakker kan maken. Misschien dat we zelfs wel iets verzinnen om de eieren extra mooi te versieren, uitgeblazen of niet, waardoor we allemaal extra trots kunnen zijn op onze paastakken.

Als jij nou met Pasen paaseieren verstopt of gaat zoeken, denk dan eens aan het leven van je mooiste leven. En kijk eens of je dat gevoel daarna vast kan houden. Het lijkt mij de moeite waard.
Ik wens je fijne paasdagen toe.

Mag mijn kind ook bij jou?

“Mag mijn kind ook een keer bij jou komen?”
Ja hoor dat mag, als je kind het zelf wil.
“Fijn. En nog een vraagje? Mag ik erbij blijven?”
Dat mag niet, dat moet.
“Hoezo dat dan?”

Ik grinnik. Omdat jij mijn werk dan lichter maakt.

Zie ik je daar een beetje verward kijken? Ik leg het je uit.
Laat ik beginnen bij de navelstreng. Je weet wel die lichamelijke band tussen moeder en baby. Dit is niet alleen de voedingslijn tussen moeder en kind als het kind nog in de baarmoeder zit. Het is ook de energetische verbinding tussen beide. De navelstreng staat symbool voor de band tussen ouder en kind. Niet alleen de moeder, ook de vader heeft zo’n band met het kind.

En nu komt het: De fysieke navelstreng kan je doorknippen, de energetische niet.
Je kind maakt hier onbewust en dankbaar gebruik van. Als het zwaar wordt, trekt het zonder mededogen energie bij jou als ouder vandaan. Waarom denk je, dat je zelf nerveus wordt als je kind de zenuwen heeft? Waarom denk je dat je spontaan jezelf weer even kind voelt worden als je met je kind in een fantastische speeltuin komt? Of waarom je de pijn van je kind zo heftig voelt na een afwijzing? Jij als ouder bent de hulplijn.

Kinderen gaan zo gemakkelijk met energie om. Vaak zijn ze na één sessie al enorm opgeknapt. Soms heeft een kind wat moeite om iets los te laten. Dan zet het kind, zonder het zelf door te hebben, zijn hulplijn in.
Als jij tijdens de behandeling van je kind erbij zit en je begint te gapen of te rillen bijvoorbeeld, dan weet ik dat het wel goed zit. Jij helpt dan als hulplijn je kind met het loslaten.

Daarom is het voor jou als ouder verplicht om bij de sessie van je kind aanwezig te zijn.
<span;>Dus ja, je kind mag ook bij mij komen. Graag zelfs, kinderen zijn een dankbare doelgroep. Wanneer komen jullie?

Troost?

Ik zit met mijn voeten op de bank, benen opgetrokken, armen om mijn knieën. Mijn bankje staat in mijn kamer bij mijn ouders thuis. De deur heb ik dicht gedaan. Ik leg mijn hoofd op mijn knieën. Mijn tranen vinden hun weg naar buiten binnen de veiligheid van mijn kamer en mijn armen.
Voor het eerst in mijn leven heb ik Echt Liefdesverdriet. Ik ben vijftien en had geen idee van de grootsheid van zulke gevoelens. Als echte binnenvetter houd ik het allemaal bij me, daar alleen in mijn kamer.

Ik ben eenentwintig. Zit weer in mijn favoriete comfort-houding. Voeten op de bank. Knieën onder mijn kin. Armen er omheen geslagen. Ik zit in mijn prachtige nieuwe Voor Het Eerst Helemaal Alleen appartement. Hoe geweldig ik het ook vind, hoe trots ik ben op mijn nieuw ingerichte stek, het valt tegen. Ineens niet meer iedere avond gezelschap van leeftijdsgenoten. Niet meer gewoon de eigen studentenkamerdeur opendoen en anderen tegenkomen, niet meer automatisch even nog een uurtje bij de overbuur langs, zelfs de kroeg is niet meer aan het einde van de straat. Volwassen zijn is ineens moeilijk. Alles is nieuw en het is veel. Ik leg mijn hoofd op mijn knieën en laat de tijd voorbij gaan.

Ik ben zesentwintig. Een ander appartement. Een andere stad. Dezelfde bank. Na een turbulente relatie van een jaar, sta ik ineens, alsof ik door een wervelwind meegenomen was en nu weer losgelaten, weer alleen. Ik heb mijn appartement met zorg uitgezocht en ingericht, ik ben er echt blij mee. Maar er is zo veel gebeurd in zo’n korte tijd. Ik kan het allemaal niet zo maar een plekje geven. Ik voel verdriet. Ik voel verwarring. Ik voel me alleen.

Ik had zo graag een arm om me heen gehad, in alle drie de situaties. Of liever, die heb ik ook gehad, toen ik eenmaal liet weten dat ik dat nodig had. Troost. Dat is wat ik in alle drie de situaties zocht. Niet altijd weet de buitenwereld dat we het nodig hebben. We kunnen onszelf goed verbergen met het hoofd op de knieën en de tranen achter een mouw.

Die arm om ons heen. Een “het komt wel weer goed”. De vraag “wat kan ik voor je doen?” is zo belangrijk. Het troost enorm, zelfs als het antwoord is dat ze niets voor je kunnen doen, anders dan naast je zitten en er zijn.

De definitie van “troosten” is het bemoedigen en steunen op het moment van verdriet of teleurstelling. Het gevolg als je getroost wordt is dat je je minder alleen voelt. Je voelt je gesteund. Je wordt rustiger.
<span;>Het Engelse woord voor troosten is console. Het woord voor rustiger, calmer.

In mijn praktijk kom ik met regelmaat mensen tegen die, al dan niet los van de reden waar ze voor kwamen, troost nodig hebben. Die geef ik. Ik luister. Ik masseer. Ik geef aandacht. Dat helpt. Troost zorgt ervoor dat een onoverkomelijk groot gevoel van teleurstelling of verdriet behapbaar wordt. Overzichtelijk. Niet meer zo’n monster.

Vaak zet ik hier, naast aandacht en massage, ook een etherische olie bij in. De hulp van een geur en de therapeutische werking van een goede etherische olie zijn immens groot. Ik geef zo’n olie ook graag mee naar huis. Thuis zelf wat aan je gevoelens van verdriet of teleurstelling kunnen doen, is goud.

In deze situatie maak ik altijd een keuze uit maar twee oliën; Console en Calmer. Zij zijn veruit het best geschikt om te ondersteunen als er getroost moet worden. Heb ik zelf een verdrietig moment, dan zit ik op de bank in mijn favoriete houding met de armen om mijn knieën en de olie op mijn polsen. Heerlijk de geur inademen en tegelijkertijd de werking door opname in het bloed ervaren. Troost is het enige juiste woord.

Welke van beide zet je in? De uitkomst van de werking is het zelfde, de weg ernaartoe is anders. Console is heftiger, zwaarder, meer de moker dan de veer. Calmer is officieel de kinderversie. Deze is lichter, maakt gebruik van minder zware kruiden en bloemen, is meer de veer dan de moker. Dus welke kies jij? Als jij een volwassene bent, maar ook hooggevoelig dan voel je je mogelijk direct aangetrokken tot de veer, en terecht. De moker zou voor jou verder verdund moeten worden dus de veer is een betere start.

Er is nóg een groep die beter de veer kan nemen. Een groep die in de medische wetenschap steeds vaker apart genoemd wordt en met reden; ze reageren vaak net even anders op pijn én op pijnmedicatie. Verdriet is emotionele pijn. Die groep die anders reageert, dat zijn de roodharigen. Liefst met een witte huid. Dan weet je genoeg. Dus hoor jij tot die groep? Ook met niet zo vuurtorenrood, meer tomatenblond haar als het mijne, is de andere werking van pijnmedicatie een dingetje. Misschien had je jezelf al onder hooggevoelig geschaard. Zo niet, gebruik dan als roodharige toch de Calmer in plaats van de Console. De veer zal je waarschijnlijk beter bevallen dan de moker.

Troost. Zorg ervoor dat je het krijgt. Van een ander of door jezelf te helpen met Console of Calmer. Liefst natuurlijk door beide.

De eerste keer dat ze bij mij kwam, stond ze stijf van de spanning.

Ze kwam specifiek voor haar hoofdpijnen. Er waren wel meer klachten, maar dit was hetgene waar nu echt iets aan moest gebeuren.

Hormonaal zijn ze, die hoofdpijnen, dat wist ze al. Het was inmiddels een bekend patroon. Drie weken ging het goed en dan begin de ellende weer. Het zou toch wel erg fijn zijn als ze niet meer iedere maand tot ziekmelding over zou moeten gaan. Daar ben ik het helemaal mee eens. De vrouwelijke cycli horen niet tot zulke grote ongemakken te leiden.
In de rest van ons gesprek en de eerste massage die daar meteen op volgde, vertelden zij en haar lichaam wat meer over wat er allemaal speelde.
Het is soms lastig om uit te leggen hoeveel je nu daadwerkelijk voor een ander kan betekenen. Of je het leven van je cliënt kan veranderen op de manier waar de cliënt om vraagt. Zeker in een situatie als deze; mijn cliënt kwam met een duidelijke hulpvraag, maar wel op een moment in de tijd die voor haar vol zat met stress.

Stress is niet alleen een veroorzaker van nog meer hoofdpijn, het staat ook de behandeling van het hormonale gedeelte in de weg.

Ik vertelde haar dat ik haar wel verwachtte te kunnen helpen, maar dat er twee patronen tegelijk verstorend werkten; de stress en het hormonale.
Het lijf kiest zelf waar het aan wil werken. Ik ging er van uit dat het lijf zou kiezen voor het acute. De stress. Dat zou betekenen dat, terwijl zij kwam voor haar hormonale hoofdpijn, haar lijf alles wat ik deed, zou aanpakken om van de stress af te komen.
Daarmee had ze de keuze. Ze wist de oorzaak van haar stress en ze wist dat die tijdelijk was. We konden meteen beginnen met de behandeling en die de eerste tijd afstemmen op de stress. Dan zouden we in de loop van de tijd als de stress minder werd, de behandeling bijsturen en het hormonale aanpakken.
Of ze kon terugkomen als de stressvolle periode achter de rug was.

Ze besloot dat we beter direct konden starten. Deze eerste sessie had haar de ogen geopend voor de hoeveelheid spanning die ze ongemerkt in haar lijf had opgeslagen. Ze was daar best van geschrokken.

Nu, enkele jaren later, komt ze nog steeds bij mij. Soms even wat vaker, soms een paar maanden niet. We hebben samen gezorgd voor verbetering van haar situatie. Ze heeft er andere dingen bij opgepakt op basis van haar inzichten die ze kreeg tijdens onze sessies. Haar eetgewoonten paste ze aan. Ze ging yoga doen. Nam meer tijd voor zichzelf.

“Soms” zegt ze terwijl ze zich na haar sessie aankleedt, “denk ik dat jij geen idee hebt van hoeveel je voor mij veranderd hebt.” En dat, terwijl ik me net frustreerde over een deeltje waar ik haar niet van kon verlossen.
Ik laat haar woorden binnenkomen. “Dankjewel”, zeggen we tegelijkertijd tegen elkaar.

Verliefd op het leven

Grinnikend kijk ik naar mijn spiegelbeeld. Twee blauwgrijze ogen zonder make-up en met een lichtje erin kijken mij aan.
Ik doe make-up op mijn ogen, dat gebeurt niet vaak. Meestal vergeet ik het. Wat best jammer is want met een lijntje en wat mascara spreken mijn ogen meer en dat vind ik leuk.

Vandaag is anders. Zodra ik goed en wel wakker was, pakte ik mijn make-up. Het verandert mijn hele gezicht. In de spiegel kijken één opgemaakt en één nog ‘naakt’ oog mij aan. In beide ogen een twinkeling van plezier.
Ik heb nu al drie verschillende sets kleding aan gehad. En weer uitgedaan. En weer teruggelegd om wat anders uit te zoeken. Neuriënd ga ik op zoek naar tóch weer wat anders.

Verliefd, Karen, is dat het, ben je verliefd? Nee hoor. Of ja toch wel! Ik ben verliefd op het leven! Vandaag ga ik dat een beetje vieren. Want terwijl het leven momenteel nogal serieus is en alles voorafgegaan wordt door veiligheidsvragen en beëindigd wordt met nog meer onzekere factoren, ga ik vandaag naar Het Theater.
Gewoon. Middenin de week. Genieten.

Maar Karen, moet je niet werken dan? Jawel! En dat doe ik ook. Daar in dat theater. Nee ik sta niet zelf op het podium hoor, je hebt niets gemist.
Nee, ik ga naar het theater. Ik ga luisteren en ontspannen en leren. Wat wil een mens nog meer?! Niets toch?
Dus ik ga en aangezien er momenteel weinig uitgaansleven bestaat, bedacht ik me na het kopen van mijn theaterticket: “ik ga In Vol Ornaat”.

Vandaag is de dag dus ik pak flink uit met een prachtige jurk, echt iets voor een avondje theater. Trots draai ik rond voor de spiegel. Om vervolgens in lachen uit te barsten en me weer om te kleden. Tweede outfit. Ook hartstikke mooi maar werkelijk, onpraktischer dan dit prachtige, veel te dunne shirt met vleermuismouwen, bestaat niet. Het past ook werkelijk bij niets dat ik momenteel in mijn kast heb hangen dus ook die gaat terug. Uiteindelijk kies ik voor een praktische, lekker-zittende broek en trui. Ik maak het af met een prachtige ketting, armband en make up. Missie geslaagd want zo zie ik er in het dagelijks leven zelden uit.

Na een fijne autorit met muziek op volle sterkte, lekker meebléren, nog even terug hollen naar de al afgesloten auto want er moet een mondkapje op, kom ik in het theater aan. We worden netjes ontvangen in een aparte zaal en na een ontspannen kop thee of koffie naar wens, worden doorgesluisd naar de theaterzaal. Onze lesdag begint. Ik mag wel zeggen, Vliegt Voorbij. Voor ik er erg in heb, zegt de ster van de show: “Lieve dames en heren, het is tijd. Ik sluit af met nog een laatste spoken word.”

Huh? Wat? Nu al!? Ik heb geluisterd, meegeschreven, nagedacht, meegehuild. Kortom, ik heb genoten. En dan is het alweer voorbij. Bijna dan, want die laatste spoken word…  ik zou hem zó als filmpje bij willen voegen. Ik kan je wel vertellen waar het over gaat maar dat doet geen eer aan de belevenis. “Do you get it now?” vraagt de wolf in dat stuk en ja, ik denk dat ik het ‘get now.’ Voor nu. Ik kan verder. Heb weer richting.

Dan sta ik opnieuw voor de spiegel. Haal mijn make-up van mijn gezicht, mijn vermoeide gezicht, want tsja, dit kost nu eenmaal veel energie, ook al voelt dat tijdens het uitje niet zo. Zo naderhand hakt het er wel even flink in. Ik kijk naar wat ik zie. Twee vermoeide maar intens tevreden, blauwgrijze ogen kijken terug naar de mijne. Er straalt wat meer begrip in. En ik realiseer me wat ik vanochtend heel onbewust deed; genieten.

Geniet van het leven, niet alleen als alles meezit, juist ook als er een tegenwind waait. Mijn dag was niet alleen die meer dan geweldige middag in het theater, mijn dag begon al dagen eerder, met de gedachte ‘hé ik ga naar het theater, zal ik er een uitje van maken en mezelf optutten die dag?’ Mijn dagje uit duurt langer dan alleen vanmiddag wantik geniet nog na en schrijf in de nasleep ervan meerdere verhalen uit.

Eén middag bewust ingeboekt spelend leren, levert mij een week van plezier op. En weet je, ik heb nog meer van dit soort momenten ingepland staan.
Op deze manier heb ik zelf een onmetelijk plezier in het leven. Op deze manier ben en blijf ik verliefd op het leven. Komend jaar pluk ik nog meer vruchten van deze ene dag, iedere keer dat ik bij een nieuwe workshop ook een nieuw verhaal heb om te vertellen.

Verliefd zijn op het leven, het gaat niet altijd vanzelf, zeker niet in deze tijden. Maar ik raad het je van harte aan.

Shiatsu op afstand

Vanochtend werd ik heerlijk uitgeslapen wakker. Zoals het hoort, zeg maar. Een paar jaar terug was dat wel anders. Toen lag ik regelmatig een nacht wakker. Buikpijn. Of rusteloze benen. En soms door gepieker.

Slapeloze nachten doen niemand goed, mij zo mogelijk nog minder. Ik word echt onplezierig als ik slaaptekort heb. Sorry!

Buikpijn is een echte spelbreker als het om lekker slapen gaat. Ik heb er met vlagen last van. Ineens kan ik dan dagen achtereen een opgeblazen en pijnlijke buik hebben. Probeer daar maar eens mee te slapen. Mij lukt dat niet.
Voordat ik dan weet wat ik eet dat momenteel niet goed gaat, ben ik een tijdje verder.

Hierdoor ging ik nadenken over de opties die ik had.
Oliën helpen mij vaak enorm.
Maar als je ‘s nachts in bed wakker ligt, is een olietje uitzoeken niet altijd het meest handige.
Dus begon ik mijn buik te masseren.
Het voordeel voor mij is dat ik uiteraard wel weet hoe ik een buik moet masseren. En nu deed ik dat op mezelf.

Tien minuten later sliep ik.

Dat had ik niet verwacht! In de loop van de tijd hierna kwam ik erachter hoe ik mezelf het beste kon masseren om pijn in buik weg te krijgen, maar ook hoe ik ervoor kon zorgen dat ik niet wakker lag van gepieker of rusteloze benen.

Zelf-shiatsu is het masseren van je eigen lijf volgens een vast patroon en met specifieke shiatsu technieken.

Ik leerde hierover tijdens een bijscholing shiatsu. Ik vond het idee interessant maar deed er in eerste instantie niets mee. Dat veranderde in een periode van opvlammende buikproblemen. Ik lag ineens nacht na nacht wakker met buikpijn. Met nog geen idee wat de oorzaak was, had ik weinig andere keuze dan proberen mijn buik te ondersteunen.

Het met shiatsu technieken masseren van mijn eigen lijf kwam tot leven. Ineens werd me duidelijk hoeveel nut het heeft om jezelf te masseren als een bezoekje aan de shiatsu therapeut er even niet inzit (die ziet me aankomen midden in de nacht 😉 )

Nu, met een alweer verlengde lockdown, komt de zelf-shiatsu in een ander daglicht te staan.

Want jou masseren mag ik nu niet. Maar jou begeleiden terwijl jij jezelf masseert, dat mag wel, dat kan op anderhalve meter afstand.

Denk je dat dit iets voor jou is? In de nieuwsbrief van deze week vertel ik er nog wat meer over. Mail mij om een exemplaar te ontvangen als je je nog niet ingeschreven hebt voor de nieuwsbrief.
Boek dan een afspraak in op supersaas //www.wellwishing.nl/zelf-shiatsu/ of neem contact met mij op, dan gaan we samen aan de slag.

Want waarom zouden we stil gaan zitten als we onszelf kunnen masseren?