Verliefd op het leven

Grinnikend kijk ik naar mijn spiegelbeeld. Twee blauwgrijze ogen zonder make-up en met een lichtje erin kijken mij aan.
Ik doe make-up op mijn ogen, dat gebeurt niet vaak. Meestal vergeet ik het. Wat best jammer is want met een lijntje en wat mascara spreken mijn ogen meer en dat vind ik leuk.

Vandaag is anders. Zodra ik goed en wel wakker was, pakte ik mijn make-up. Het verandert mijn hele gezicht. In de spiegel kijken één opgemaakt en één nog ‘naakt’ oog mij aan. In beide ogen een twinkeling van plezier.
Ik heb nu al drie verschillende sets kleding aan gehad. En weer uitgedaan. En weer teruggelegd om wat anders uit te zoeken. Neuriënd ga ik op zoek naar tóch weer wat anders.

Verliefd, Karen, is dat het, ben je verliefd? Nee hoor. Of ja toch wel! Ik ben verliefd op het leven! Vandaag ga ik dat een beetje vieren. Want terwijl het leven momenteel nogal serieus is en alles voorafgegaan wordt door veiligheidsvragen en beëindigd wordt met nog meer onzekere factoren, ga ik vandaag naar Het Theater.
Gewoon. Middenin de week. Genieten.

Maar Karen, moet je niet werken dan? Jawel! En dat doe ik ook. Daar in dat theater. Nee ik sta niet zelf op het podium hoor, je hebt niets gemist.
Nee, ik ga naar het theater. Ik ga luisteren en ontspannen en leren. Wat wil een mens nog meer?! Niets toch?
Dus ik ga en aangezien er momenteel weinig uitgaansleven bestaat, bedacht ik me na het kopen van mijn theaterticket: “ik ga In Vol Ornaat”.

Vandaag is de dag dus ik pak flink uit met een prachtige jurk, echt iets voor een avondje theater. Trots draai ik rond voor de spiegel. Om vervolgens in lachen uit te barsten en me weer om te kleden. Tweede outfit. Ook hartstikke mooi maar werkelijk, onpraktischer dan dit prachtige, veel te dunne shirt met vleermuismouwen, bestaat niet. Het past ook werkelijk bij niets dat ik momenteel in mijn kast heb hangen dus ook die gaat terug. Uiteindelijk kies ik voor een praktische, lekker-zittende broek en trui. Ik maak het af met een prachtige ketting, armband en make up. Missie geslaagd want zo zie ik er in het dagelijks leven zelden uit.

Na een fijne autorit met muziek op volle sterkte, lekker meebléren, nog even terug hollen naar de al afgesloten auto want er moet een mondkapje op, kom ik in het theater aan. We worden netjes ontvangen in een aparte zaal en na een ontspannen kop thee of koffie naar wens, worden doorgesluisd naar de theaterzaal. Onze lesdag begint. Ik mag wel zeggen, Vliegt Voorbij. Voor ik er erg in heb, zegt de ster van de show: “Lieve dames en heren, het is tijd. Ik sluit af met nog een laatste spoken word.”

Huh? Wat? Nu al!? Ik heb geluisterd, meegeschreven, nagedacht, meegehuild. Kortom, ik heb genoten. En dan is het alweer voorbij. Bijna dan, want die laatste spoken word…  ik zou hem zó als filmpje bij willen voegen. Ik kan je wel vertellen waar het over gaat maar dat doet geen eer aan de belevenis. “Do you get it now?” vraagt de wolf in dat stuk en ja, ik denk dat ik het ‘get now.’ Voor nu. Ik kan verder. Heb weer richting.

Dan sta ik opnieuw voor de spiegel. Haal mijn make-up van mijn gezicht, mijn vermoeide gezicht, want tsja, dit kost nu eenmaal veel energie, ook al voelt dat tijdens het uitje niet zo. Zo naderhand hakt het er wel even flink in. Ik kijk naar wat ik zie. Twee vermoeide maar intens tevreden, blauwgrijze ogen kijken terug naar de mijne. Er straalt wat meer begrip in. En ik realiseer me wat ik vanochtend heel onbewust deed; genieten.

Geniet van het leven, niet alleen als alles meezit, juist ook als er een tegenwind waait. Mijn dag was niet alleen die meer dan geweldige middag in het theater, mijn dag begon al dagen eerder, met de gedachte ‘hé ik ga naar het theater, zal ik er een uitje van maken en mezelf optutten die dag?’ Mijn dagje uit duurt langer dan alleen vanmiddag wantik geniet nog na en schrijf in de nasleep ervan meerdere verhalen uit.

Eén middag bewust ingeboekt spelend leren, levert mij een week van plezier op. En weet je, ik heb nog meer van dit soort momenten ingepland staan.
Op deze manier heb ik zelf een onmetelijk plezier in het leven. Op deze manier ben en blijf ik verliefd op het leven. Komend jaar pluk ik nog meer vruchten van deze ene dag, iedere keer dat ik bij een nieuwe workshop ook een nieuw verhaal heb om te vertellen.

Verliefd zijn op het leven, het gaat niet altijd vanzelf, zeker niet in deze tijden. Maar ik raad het je van harte aan.

Shiatsu op afstand

Vanochtend werd ik heerlijk uitgeslapen wakker. Zoals het hoort, zeg maar. Een paar jaar terug was dat wel anders. Toen lag ik regelmatig een nacht wakker. Buikpijn. Of rusteloze benen. En soms door gepieker.

Slapeloze nachten doen niemand goed, mij zo mogelijk nog minder. Ik word echt onplezierig als ik slaaptekort heb. Sorry!

Buikpijn is een echte spelbreker als het om lekker slapen gaat. Ik heb er met vlagen last van. Ineens kan ik dan dagen achtereen een opgeblazen en pijnlijke buik hebben. Probeer daar maar eens mee te slapen. Mij lukt dat niet.
Voordat ik dan weet wat ik eet dat momenteel niet goed gaat, ben ik een tijdje verder.

Hierdoor ging ik nadenken over de opties die ik had.
Oliën helpen mij vaak enorm.
Maar als je ‘s nachts in bed wakker ligt, is een olietje uitzoeken niet altijd het meest handige.
Dus begon ik mijn buik te masseren.
Het voordeel voor mij is dat ik uiteraard wel weet hoe ik een buik moet masseren. En nu deed ik dat op mezelf.

Tien minuten later sliep ik.

Dat had ik niet verwacht! In de loop van de tijd hierna kwam ik erachter hoe ik mezelf het beste kon masseren om pijn in buik weg te krijgen, maar ook hoe ik ervoor kon zorgen dat ik niet wakker lag van gepieker of rusteloze benen.

Zelf-shiatsu is het masseren van je eigen lijf volgens een vast patroon en met specifieke shiatsu technieken.

Ik leerde hierover tijdens een bijscholing shiatsu. Ik vond het idee interessant maar deed er in eerste instantie niets mee. Dat veranderde in een periode van opvlammende buikproblemen. Ik lag ineens nacht na nacht wakker met buikpijn. Met nog geen idee wat de oorzaak was, had ik weinig andere keuze dan proberen mijn buik te ondersteunen.

Het met shiatsu technieken masseren van mijn eigen lijf kwam tot leven. Ineens werd me duidelijk hoeveel nut het heeft om jezelf te masseren als een bezoekje aan de shiatsu therapeut er even niet inzit (die ziet me aankomen midden in de nacht 😉 )

Nu, met een alweer verlengde lockdown, komt de zelf-shiatsu in een ander daglicht te staan.

Want jou masseren mag ik nu niet. Maar jou begeleiden terwijl jij jezelf masseert, dat mag wel, dat kan op anderhalve meter afstand.

Denk je dat dit iets voor jou is? In de nieuwsbrief van deze week vertel ik er nog wat meer over. Mail mij om een exemplaar te ontvangen als je je nog niet ingeschreven hebt voor de nieuwsbrief.
Boek dan een afspraak in op supersaas //www.wellwishing.nl/zelf-shiatsu/ of neem contact met mij op, dan gaan we samen aan de slag.

Want waarom zouden we stil gaan zitten als we onszelf kunnen masseren?

Rammelklabam rammelrammel!!

Rammelklabam rammelrammel!! Hoor je ze?
Wat een herrie is dat. Ze rammelen aan mijn poort. De vijf stadia van rouw van Elisabeth Kübler-Ross. Allemaal tegelijk.

Ze zijn getriggerd door lockdown nummer 2. De lockdown laat zich als een verscheurend beest zien. Op de een of andere manier zal ik daarmee moeten dealen. Maar ach, geen enkele situatie bestaat alleen maar om jou (of mij) de grond in te trappen.

Nee ik ben niet zielig. Wel boos en verdrietig. En gelaten.
Wil je mij een plezier doen?
Volg voor jezelf de 5 fasen van de rouw hieronder eens en kijk waar je staat. Misschien helpt het je alleen al dat je de stadia benoemd ziet.

De vijf stadia van rouw.

Die gaan niet alleen om stervensbegeleiding. Natuurlijk, daar zijn ze ooit voor geschreven, maar lees maar eens mee, ik neem je mee in mijn eigen situatie. Je weet wel, die situatie die dezelfde is als van iedereen die net als ik in een contactberoep werkt en nu door de omstandigheden niet bezig kan met (dat deel van) zijn of haar professie.

Fase 1 van de rouwverwerking heet: Ontkenning: “Dit gebeurt niet bij/met mij.” Op de dag dat de lockdown aangekondigd werd, sloeg het nieuws mij zo ongeveer ter hoogte van mijn enkels onderuit. Ik had wel verwacht dat er een zwaardere lockdown zou komen, maar ten eerste pas ‘over een paar weken’ en ten tweede waren er aan het einde van de eerste lockdown geluiden geweest die aangaven dat “alternatief met Medische Basisvakkenverplichting” in de regelingen gelijkgesteld zouden worden aan paramedisch. We vallen per slot van rekening ook onder dezelfde, voor ons zwaar ongunstige, regeling genaamd Continuïteitsbijdrage in plaats van onder de Tozo. Maar nee, in tegenstelling tot die verwachting, kwam de zeis loeihard naar beneden. Dicht. Nu. Mijn ongeloof vertaalt zich in grote ogen en een aan mijn lippen ontsnappende kreun; dit kan toch niet echt zijn?! Wel dus.

Op naar fase 2:Woede: “Waarom ik?” Woede als uiting van pijn, als uiting van de ontkenning van mijn bestaan als therapeut.  De zojuist genoemde redenen waarom ik dacht in ieder geval wat langer open te mogen blijven dan de kapper en de schoonheidsspecialist, gelden blijkbaar niet. Boos vraag ik mij af waarom ik dan in vredesnaam onder een ongunstige regeling val. Niet dat ik onder de huidige aanpassingen beter af zou zijn met de Tozo, ik hoop echt voor de kappers ea dat die regeling nog aangepast wordt.
Ik vraag me met een frons af waarom ik me ieder jaar committeer aan het volgen van bij- en nascholingen op het gebied van de Medische Basisvakken naast de scholingen op mijn eigen vakgebied. Die zijn opgelegd door de zorgverzekeraars en de overheid samen dus het was wel logisch geweest als ze daar nu ook bij na zouden denken. Maar nee. Mijn woede geldt het gevoel dat de alternatieve geneeswijzen blijkbaar gewoon niet meetellen.

Fase 3 zag ik de afgelopen tijd veel om me heen. Ik moet zeggen dat ik hem zelf overgeslagen heb: Marchanderen: ”als ik het nou anders doe, dan…” Ik weiger. In feite komt iedere keer dat ik dit voorbij zie komen of er zelf aan denk, er een nieuw laagje overheen. Een laagje dat fase 2 en fase 5 combineert. Deze fase zie ik om mij heen als het presenteren van petitie na petitie aan de bevolking en het kabinet. De bevolking is het over het algemeen eens met al die petities; ja, die alternatieve groep moet echt aan het werk kunnen en ja die ook. Ze zijn nodig en ontlasten nota bene de reguliere zorg. Doe ze open! De tweede kamer is verdeeld. Of eigenlijk niet. Nee, ze vinden als puntje bij paaltje komt dat geen enkele alternatieve zorg acuut is.
Zeg dat maar eens tegen mijn cliënte die mij wanhopig opbelt of ik niet asjeblieft een uitzondering wil/kan maken. En dat keer … vaak. Dus nee, deze stap vertik ik. Er is in de eerste lockdown namens mij en vele andere flink gemarchandeerd en het heeft niets opgeleverd. Dat gaat nu niet veranderen.

Om te voorkomen dat ik terugschiet de woede van fase 2 in, ga ik op naar fase 4. Misschien dat die een oplossing biedt: Verdriet en depressie: ”Ik geef het op.”

Oei misschien toch niet. Dat klinkt wel heftig he. “Ik geef het op.” Toch valt dat best wel mee. Het gaat hier niet om opgeven en erbij gaan liggen. Het gaat om het accepteren van verdriet. Van verlies. En dat doet pijn. Ook brengt het onzekerheid met zich mee. Als dit dan de nieuwe werkelijkheid is, wat kan ik dan wel doen? Kan ik wel wat doen? In mijn geval; nee. Als het om contactberoepen gaat, nee ik kan niets doen.
Het meest foute wat ik nu kan doen, vanuit het element Vuur gezien, is Niet Accepteren dat er Iets Veranderd Is, en dat dat Iets mij sterk beïnvloedt. Als ik dat ga doen, dan ontken ik actief mijn eigen pijn, verdriet, woede. Dan ontken ik mijn eigen wezen.
Ik ga dus liever het heftige verdriet in dan te doen alsof het niet bestaat.

Op een dag als vandaag, waarop ‘even’ aangekondigd wordt dat ik tot begin maart nergens op hoef te rekenen qua verlichting van maatregelen, vind je mij terug in een hoekje. Huilend. Laat mij maar even. Over tegemoetkoming in niet ontvangen loon zal ik het niet eens hebben want dan schiet ik terug naar fase 2. Ik huil wel ff uit. Morgen is er weer een dag.

Die dag van morgen, lieve lezer, dat is fase 5: Aanvaarding: “Ik ga verder met mijn leven.” Fase 5 zegt dat er meer bestaat in het leven dan mijn o zo geliefde shiatsu therapie. Een deel van mij schiet bij deze woorden acuut terug naar fase 2. Kom, klim daar weer uit. We gingen fase 5 uitproberen.

Fase 5 zegt dat ik bezig ben met superinteressante dingen en dat ik er wel weer bovenop kom. Misschien nog niet meteen vandaag. Maar ik kom er wel. Fase 5 zegt mij dat ik mij nu bezig mag houden met dingen die wél kunnen. Met het geven van sessies Movement Shiatsu via online kanalen. Met het volgen van cursussen die mij professioneel gezien verder helpen. Met het afmaken van mijn eigen cursussen die ik graag online wil kunnen aanbieden, omdat ook hier geldt dat ‘in persoon’ lesgeven voorlopig lastig zal blijven.

Nee ik ben niet zielig. Wel boos en verdrietig. En gelaten.
Wil je mij een plezier doen?
Volg voor jezelf de 5 fasen van de rouw eens en kijk waar je staat. Misschien helpt het je alleen al dat je de stadia benoemd ziet.

Kan je wat hulp gebruiken? Boek dan een online movement shiatsu sessie in. Dan gaan we aan de hand van wat wel kan, de movement shiatsu, en aan de hand van de elementenleer uit de Traditional Chinese Medicine, samen aan de slag om ook jou door deze 5 fasen te loodsen.

We komen er allemaal wel door. Vraag hulp als je dat nodig hebt. Want weet je, we doen het niet alleen. Ook niet in een lockdown.

Wat heb jij nodig?

Als ik mij gekwetst voel, keer ik mij af van de wereld. Zonder er een bewust proces van te maken, trek ik een schild op.
 
Inwendig gaan er allerlei radertjes hard aan de slag, ze draaien dat het een lieve lust is. Uitwendig merkt een ander er weinig van.
Inwendig zorgen de radertjes voor het opwekken, uitsplitsen en verhelderen van de emoties die op de loer liggen.
Uitwendig valt hooguit op dat ik wat makkelijker uit mijn slof schiet of grapjes niet als lollig zie.
 
Pas als mijn inwendige proces klaar is, of als het duidelijk wordt dat mijn inwendige proces hulp nodig heeft – de grote valkuil van in cirkeltjes ronddraaien- , keer ik naar buiten en vertel ik wat er door mij heen ging in de afgelopen tijd. Vaak tot schrik van degene die ik het vertel want die had er weinig tot niets van gemerkt…
 
Als ik me dan naar buiten keer, gebeurt er wat moois: ik blijk niet alleen te staan. Mijn vrienden willen mij helpen, zelfs als dat geen praktische hulp is en ze alleen maar kunnen luisteren. Dat helpt. Het spiegelen aan een ander maakt deeltjes duidelijk waar ik in mijzelf niet uitkwam.
 
Lukt het je niet om dit zelf of met vrienden te bereiken, dan zet ik therapie in.
Zo kom ik langzaam maar zeker waar ik wezen moet en kan het leven verder.
 
Was ik een extrovertere persoonlijkheid geweest, dan had ik heel anders omgegaan met dezelfde problematiek.
Dan was ik begonnen met andere mensen opzoeken en naar meningen en ervaringen te zoeken.
Dan zou mijn valkuil niet liggen in het afzonderen, maar in het vergeten dat ik mijn eigen IK ben en dat soms het vergelijken van ervaringen niet kan leiden tot de inzichten die ik nodig heb.
Dat ik soms echt bij mijzelf te rade moet gaan in plaats van bij een ander.
Ook dan kan ik therapie inzetten als ik er niet meer mijn eigen vriendengroep en mezelf uitkom.
 
Ik ben een yinne persoonlijkheid. Extroverte personen vallen vaak in de yange categorie.
 
Een yinne persoon heeft iets anders nodig om te helen, om tot zichzelf terug te komen, dan een yange persoon.
 
Daar waar de yange persoon mensen opzoekt als het niet zo lekker met hem gaat, vrienden of de kroeg bijvoorbeeld, zondert de yinne persoon zich af.
<span;>Pas als het wat beter gaat, keert ze weer naar buiten. Dan vertelt ze over wat ze voelde in de afgelopen tijd toen het niet goed ging.
 
De yange persoon kent ook zijn momenten van afzondering. Iedereen wisselt rust met onrust af.
 
Het is de inhoud van die tijd die verschilt.
 
De yange persoon gebruikt de tijd in afzondering om fysiek op te laden. Denk aan flink uitslapen. Aan gronden.
De yinne persoon gaat emotioneel aan de slag. Ze keert naarbinnen om alle indrukken van de afgelopen tijd te ordenen en verwerken.
 
Ook zij houdt van reuring, van mensen om zich heen en een feestje op zijn tijd.
Alleen, in de tijd dat ze zich onder de mensen bevindt, kan ze niet verwerken. Ze doet alleen maar nieuwe indrukken op. Nog meer om te ordenen, op waarde te schatten en in te delen. Onvermijdelijk komt het punt dat ze zich terugtrekt voor haar eigen welzijn. Daardoor kan ze er weer tegen. In ieder geval een tijdje.
 
De yange persoon laadt zich op aan en met andere mensen, de reuring, het feestgedruis. Juist in die chaos vallen de kwartjes en weet hij wat er toe doet en wat niet. Daardoor kan hij er weer tegen. In ieder geval een tijdje.
 
Als ze zo verschillend zijn in hun manier van verwerken, dan kan het niet anders of dat het invloed op wat voor therapie voor ze werkt. Of niet werkt.
 
Keer je naar buiten, dan wil je je ervaringen delen om er nog meer ervaringen bij te sparen en op basis daarvan je conclusies te trekken. Je gebruikt de ervaringen en meningen van anderen om je eigen beleefwereld tegen af te zetten..
 
Keer je naar binnen dan wil je je eigen ervaringen ordenen. De ervaringen van een ander kunnen helpen, maar pas als de eigen gevoelens en emoties duidelijk zijn.
 
Onbewust houden we hier al rekening mee als we hulp zoeken: We zoeken naar een therapie en therapeut die datgene biedt wat we nodig hebben: jij komt zo rustig over, jij kan me vast helpen om de zaken te ordenen. Of: ik moet de boel in beweging zien te krijgen, jij lijkt me daar zeer geschikt voor want jij pakt als zo anders aan dan ik zou doen!
 
Zoek jij hulp, voor een lichamelijk of emotioneel probleem? Maak van dat onbewuste proces dan een bewust proces. Vraag je af wat je nodig hebt en wat voor persoonlijkheid en therapie jou daarbij kunnen helpen.
 
Als je dat duidelijk hebt, dan volgt de rest vanzelf. Die ene vorm van therapie, die ene persoon, dat bijzondere boek, komt dan op je pad. Je staat er open voor dus je ziet het. Je kan een volgende stap op jouw pad zetten.
 
Mooi he!

“Het komt nooit meer goed!”

“Het komt nooit meer goed!”

Herken je hem? Het is mijn gevleugelde uitspraak. Hard geroepen in de meest melige, onhandige, er niet toe doende situaties.

Gewoon. Mijn uitlaatklep. Over het geheel genomen ben ik best optimistisch van aard.

Ik ga er niet van uit dat “het nooit meer goed komt”. Ja, ik roep altijd melig dat het nooit meer goed komt, zeker! Omdat ik dat dan roep, moet ik ook meteen weer lachen. De angel is er uit en ik kan weer verder.

Toch valt dat nu even niet mee.
Mijn dagelijks leven is niet wat het moet zijn. Ja, ik houd me druk met dingen die ik graag “af” wil hebben, dingen die passen bij hoe ik mijn werkzame toekomst voor me zie.
Toch is het op dit moment niet genoeg. Ook al schrijf ik stukken uit waar ik plezier in heb, neem ik teksten en filmpjes op waar ik bij van word, en denk ik de grote lijn uit, tussendoor struikel ik.
Op zo’n moment ben ik spontaan mijn vrolijkheid en positiviteit kwijt.

Gelukkig duurt het steeds maar even. Toch is dat ‘even’ al genoeg om er flink last van te hebben.

Wat ik voel, in golven door de dag verspreid, is een vorm van eenzaamheid en nutteloosheid. Niet aan één stuk door hoor, het steekt gewoon regelmatig de kop op.

Niet vreemd natuurlijk, met de tijd van het jaar en de lockdown als combinatie. Ik riep bij de eerste lockdown al dat ik zo dankbaar was dat die pas in de lente plaatsvond en niet midden in de winter. Tsja en daar zitten we nu wel.

Gelukkig weet ik niet alleen waar het vandaan komt, lang leve mijn geliefde Traditional Chinese Medicine -kennis, maar ook wat ik er aan kan doen.

Ik praat over wat ik voel. Ik laat toe dat ik me zo voel, onderzoek welk gevoel er onder het oppervlak ligt. Ik zorg dat ik dingen doe waar ik blij van word.
Dit alles uiteraard ondersteund door goede voeding, wandelingen in de natuur en heerlijke oliën.

Het helpt allemaal. Net zoals het helpt dat het elke dag een beetje lichter wordt, dat de lente eraan komt.
De energie van de lente laat geen ruimte voor gevoelens van zinloosheid, die worden met de voorjaarsschoonmaak de deur uit geveegd.

Voel jij je ook zo? Praat erover asjeblieft. Houd het niet voor jezelf. Lees de tekst op de foto. Denk eraan: “Hoe is het nou met jou?” geldt niet alleen voor een ander, maar ook voor jou. ❤

Ps tekst op de foto komt uit het boek Magisch TCM, een kleine verhalenbundel, te koop op www.wellwishing.nl/winkel

Www.wellwishing.nl/winkel

Een slechte dag?

Lieve help, wat voel ik me duf. Ik kan nauwelijks uit mijn ogen kijken. Hoofdpijn klopt aan de deur. Ik voel de wallen onder mijn ogen met de minuut groeien.
Dit wordt “zo’n dag”. Zo’n dag waarop je eigenlijk niet kan wachten ie voorbij is. Een slechte dag.

Voor mijn gevoel heb ik nu twee keuzes. Of drie, eigenlijk, maar die derde bestaat uit Geen Keuze Maken. Dat voelt wat onzinnig aan. Ik stel mijn keuze nog even uit.

Inmiddels ben ik het ontbijt voorbij. Mocht ik nog hoop hebben gehad op het overwaaien van mijn slechte start dan is die nu wel vervlogen. Het is Echt een Slechte Dag.

Maakt het eigenlijk uit wat de oorzaak is van mijn slechte dag? Zijn het mijn hormonen, heb ik gisteren teveel gedaan en krijst mijn lijf om rust, maakt het uit?
Bij mij is de directe oorzaak dit keer het feit dat ik om half vier vannacht wakker werd en toen niet meer kon slapen. Gewoon zonder reden. Tot een half uur voor de wekker ging. En vervolgens verrot wakker worden van die wekker…

Dat is ook zoiets. Vroeger kon ik dat prima aan, en nog wel minder slaap ook. Gewoon een nachtje doorhalen. Als ik het de nacht daarna maar bij kon slapen was er geen enkel probleem. Maar nu…

Drie keuzes dus. De ene hheb ik afgeschreven, Geen Keuze Maken. In mijn geval betekent dat: de hele dag hangen en wurgen en stikchagrijnig blijven. Niet alleen word ik daar zelf niet blij van, mijn gezinsleden hebben daar ook flink last van. Aangezien daar niemand beter van wordt, sla ik deze optie maar over.

De andere twee keuzes zijn elkaars tegengestelde.
Aan de ene kant is daar: Toegeven aan de vermoeidheid. Dat betekent terug naar bed, al mijn plannen voor vandaag laten varen en hopen dat ik in de middag goed genoeg in mijn vel zit om alsnog iets op te pakken, maar ook accepteren als dat niet zo blijkt te zijn.

De andere is Doorbikkelen. Schouders eronder, verstand op nul, blik op oneindig. En gaan.

Die laatste klinkt natuurlijk veel stoerder dan toegeven aan de vermoeidheid. Kijk mij eens bikkelen. Ik red het wel.

Maar dan moet dat wel lukken natuurlijk. Soms is dat zo. Dan kies ik op zo’n dag ervoor om gewoon maar door te gaan. Vervolgens duik ik om acht uur ‘s avonds mijn bedje in, voldaan door alles wat ik toch nog bereikt heb. En de dag erna word ik fris en fruitig wakker na een extra lange nacht. Heerlijk!

Helaas werkt het niet altijd zo.

Vanochtend na het ontbijt was ik vast van plan om Door Te Bikkelen.

Ik ben opgestaan, heb ontbeten, werd chagrijnig. Oeps dat gaat de verkeerde kant op. Ging met de hond naar buiten. En zo snel mogelijk weer naar binnen in plaats van een uur te lopen. Ai, waar blijft die bikkel ? Eenmaal weer thuis, gaf mijn hele lijf het op. Trillende spieren, ogen die niet open wilden blijven, een wel heel erg wit gezicht dat mij aankeek in de spiegel.
Maar nee, ik ging Doorbikkelen vandaag! Dus daar ging ik weer, op naar een kop koffie en mijn dagplanning definitief maken.
Toen kwam ik voor een verhelderend probleem te staan. Alles wat ik voor deze hele week op de agenda heb staan, is denkwerk, schrijfwerk en opnemen.

Dat is niet geschikt om op de Doorbikkel-stand uit te voeren. Daar moet je scherp voor zijn, helder en vrolijk.
Toen ik me dat realiseerde, herzag ik mijn strategie voor vandaag . Streep door het woord Doorbikkelen. Terug naar bed. Hopen dat het vanmiddag beter gaat.

En nu is het middag. Ik heb bijgeslapen. Of het echt genoeg was, moet nog blijken. In ieder geval is de hoofdpijn verdwenen en kan ik weer uit mijn ogen kijken. Mijn spieren zijn nog slap. Nadenken lukt nog niet heel erg. Ik voel me wat beter.
Mocht de mist in mijn hoofd voldoende optrekken dan ga ik later vanmiddag alsnog aan de slag met mijn oorspronkelijke plannen. Zo niet dan is er morgen weer een dag.

Voor nu heb ik in ieder geval een blije hond. De wandeling die er vanochtend niet in zat, gaan we nu alsnog maken.

Aangezien spieren en denkkracht allebei bij het element Aarde horen, verwacht ik na de wandeling één van twee uitersten aan te treffen: ik ben fris en helder na de wandeling en kan mijn plannen uit gaan voeren. Of mijn energie is op. In het laatste geval gaat de rest van de dag bestaan uit niets doen. Bijtanken. Ook goed.

In beide geval kan ik straks terugkijken op een dag waar ik uitgehaald heb wat er in zat. Dat voelt goed. Dat is heel wat waard!

reflectie

Het is heerlijk stil buiten.
Ik ben laat vanochtend, maar dat zijn anderen duidelijk ook. Het lijkt daardoor wel of ik samen met mijn hond alleen op de wereld ben.
We lopen door een natte en koele, prachtige wereld.

Tijdens onze wandeling lopen we door verschillende soorten landschappen. Heel bijzonder zijn de ondergelopen boomrijke stukken. Ik noem dit stuk ‘moeras’. In natte tijden van het jaar zoals nu, staan de bomen en struiken hier in een privé meer.
Op een zonnige, windstille dag zie je een oneindige weerspiegeling van de wereld boven de grond in dat water. Magisch vind ik dat.

Het mooie van zo’n weerspiegeling op een dag als vandaag, is dat je jezelf er een beetje in kan verliezen. Op een goede manier. Ik word er heel rustig van om ernaar te kijken.

Het is alsof mijn hersens op een andere manier aangaan. Niet alleen word ik rustig, ook ‘zie’ ik van alles in zo’n landschap, als ik maar lang genoeg blijf kijken en me voorstel wie of wat hier allemaal zou kunnen wonen. Het is zo’n magisch landschap, dan moeten er magische wezens wonen, toch?
En dan ineens zie ik ze. Lopend tussen de bomen door, klimmend tussen de takken, misschien wel varend in een bootje dat bestaat uit een eikenblad.

Fantasie is iets heel moois. We maken er veel te weinig gebruik van. Het geeft zoveel rust om zo naar de wereld te kijken en je hersenen vrij spel te geven.

Maar het heeft nog een functie.
Als je op deze manier de delen van je hersenen aanzet die zich normaal stilhouden, dan ga je luisteren.

Tijdens de lessen die ik volg om te leren vertellen, leerde ik een techniek die veel overeenkomsten vertoont met het kijken naar het plaatselijke moeras en zoeken naar leven daarin wat er technisch gezien niet is. Die techniek helpt je om fantasierijk te schrijven.

En toen viel me iets op.

De heks van weleer keek in een glazen bol. Ze luisterde naar haar onderbewuste en liet die vertellen wat haar hersenen al wisten maar zij als bewust persoon nog niet. Daarmee deed ze exact hetzelfde als de schrijver doet met de fantasie- techniek en wat ik doe met het moeraslandschap.

Het is niet alleen je fantasie die zich laat horen. Er is nog een deel van jezelf. Een deel waar we vaak geen tijd voor hebben, zoals we ook geen tijd hebben voor de fantasie.

Het is een deel van ons dat ons zo goed zou kunnen helpen bij onze dagelijkse taken, maar het is ook een deel met een soms wat lastig stemmetje.
Het zegt rake dingen waar we niet direct wat mee kunnen en dus luisteren we er liever niet naar.
Dat deel is ons onderbewuste.
De heks wist onderscheid te maken tussen fantasie en onderbewuste en maakte daar gebruik van.

Dat wil ik ook! Door mijn hersenen op een andere manier te gebruiken, stem ik af op een stil deel van mezelf.
In dat stille deel zit mijn fantasie omdat ik daar weinig gebruik van maak tijdens het dagelijks leven.
Wat er ook zit, is het stemmetje dat me vertelt of het goed met me gaat en wat er beter kan.

Het intunen via deze technieken helpt me om mezelf in beeld te brengen. Me bewust te worden van mijn hele ik in plaats van alleen datgene dat ik dagdagelijks gebruik.

Er is veel waar we helemaal geen aandacht aan besteden.
Via bewustwording ga ik luisteren naar de stem van het stille deel van mezelf.

Hierna begint het echte werk. Het werk dat ik via mijn shiatsu therapie ook bij mensen die daar voor open staan in werking zet.
Bewustwording is zwaar werk en bestaat uit meerdere stappen.
Bewustworden van het probleem, Bewustworden van de oorzaak van het probleem,
Bewustworden van de mogelijke oplossingen. Daarna actie.
Het omzetten van je bewustwording in stappen die je vooruit helpen. Doelgericht en onbevreesd.

Ik vind het prachtig om dit soort processen in mijzelf en anderen te zien. Het is niet altijd makkelijk. Het stemmetje vertelt vaak dingen waar we geen tijd voor hebben, of wat niet past in het leven dat we nu leiden. Toch levert het veel moois op om ernaar te luisteren. Het onderbewuste vertelt de dingen niet om lastig te zijn. Het wil het beste voor zichzelf en dus ook voor mij en jou, wiens onderbewuste het is.

Wil jij ook eens luisteren en bewustworden? Sta dan de volgende keer dat je zo’n mooie weerspiegeling ziet, er eens bij stil. Verstil. Laat het stille deel van je persoon je vertellen wat er aan de beurt is om aan te werken.
Word je bewust en ga over tot actie.

Wil je daar hulp bij? Dan weet je mij te vinden.

P.S.
De shiatsu therapie staat ivm de lockdown tijdelijk stil.
Als dit lang gaat duren, ga ik telefonische sessies aanbieden. Dat is natuurlijk niet hetzelfde maar juist het werk zoals hierboven beschreven kan je perfect ondersteunen met een sessie via de telefoon/internet, met zelf-shiatsu en de juiste vragen.

Achtbanen? niet lollig.

Ik houd niet van achtbanen.
Als kind vond ik het al helemaal niks.
Een pretpark, hartstikke leuk, er is zat te doen. Maar al die achtbanen sloeg ik over.
Ten eerste gingen ze me veel te snel en ten tweede dacht men ook nog eens dat het leuk was om over de kop te gaan. Leek mij niks.
Als ik met school of met vrienden bij een pretpark was, we woonden op ongeveer een uur van de Efteling vandaan, stond ik vaak te wachten; mijn vrienden wilden natuurlijk wél in de achtbaan. Mij kregen ze niet mee. “nee hoor,” zei ik dan “ik wacht wel tot jullie er weer uit zijn.” En dat deed ik. Dus ik stond veel te wachten. Vond ik niet heel erg hoor. Beter dan in zo’n achtbaan zitten en er niet uitkunnen.

De achtbanen die niet over de kop gingen heb ik wel uitgeprobeerd. Ik was denk ik 12 toen ik dat deed. Gewoon eens uitproberen. Je moet per slot van rekening toch wel enig idee hebben van waar je Nee tegen zegt he. Ik vond het wel leuk. Maar nou ook weer niet zó leuk dat ik nog eens wilde. Dus die achtbanen die over de kop gingen liet ik maar voor wat ze waren. En de gewone achtbaan had ik nu een keer gedaan, dat hoefde ook niet nog eens.

Uiteraard werd er wel druk uitgeoefend vanuit mijn vrienden om het tóch weer eens uit te proberen. En dan liefst eentje die over de kop ging. Mijn antwoord dat ik de gewone achtbaan al niet lollig vond, dus geen reden zag om te denken dat het met de “over de kop”-variant anders zou zijn, was meestal genoeg.

Toch kwam het moment dat ik ‘om’ ging. Ik was inmiddels 19. Ik was in een stuiterbui en toen mijn vrienden zeiden dat het toch echt heel anders en vooral veel leuker is als de achtbaan wél over de kop ging, dacht ik “weet je wat, ik probeer het”. Eens moet de eerste keer zijn, toch?

De reden dat ik niet van achtbanen, welke variant dan ook, houd, is samen te vatten in één woord; adrenaline. Ben ik nooit goed mee geweest. Dat stofje dat er niet alleen voor zorgt dat je ineens hyperalert bent, maar dat er ook voor zorgt dat je een metaalachtige smaak in je mond krijgt en dat er voor zorgt dat iedere vezel van je hele lijf AAN staat. Niet aan maar AAN. Houd ik niet van. Past niet bij mij.
Maar goed, daar gingen we. De hele tijd in de rij (nog 30 minuten wachten, waarom sta ik hier?) vroeg ik mij af waar mijn verstand gebleven was (nog 15 minuten, kan ik er nog uit?) en of het aan me te zien was dat ik blijkbaar mijzelf niet was vandaag (nog 5 minuten, ga ik dit echt doen?!)

Uiteraard ging ik wel. Tegen de tijd dat het karretje in beweging kwam, had ik serieuze twijfels aan mijn eigen geestelijke gezondheid; deed ik dit echt? Zat ik hier echt vastgeklonken in een karretje dat dadelijk met achterlijke snelheid naar beneden ging zoeven om daarna ook nog even een looping of twee te maken? Nee toch zeker? Jawel dus.

Toch moest ik na de loopings toegeven dat het me meegevallen was. De loopings. Niet die drop. Dat recht naar beneden kijken naar waar het karretje dalijk met mij erin naar beneden zou storten, dat beviel me niets. Helemaal niets.
Achteraf bezien is die dag meteen de laatste geweest dat ik ooit in een achtbaan heb gezeten.
Been there. Done That. Moving on.

Vandaag moest ik terugdenken aan die wachttijd tot aan het moment dat we aan de beurt waren, en de onvergetelijke rit die ik daarna gemaakt heb.
Emotioneel gezien zat ik er weer in vandaag, in dat karretje.
Alleen nu bestonden de rails niet uit ijzer en verbindingsstukken, maar uit nieuwsberichten rondom mijn vakgroep en de lockdown.
Ik neem je even mee naar maandagavond; Het land gaat in lockdown. De rollercoasterrit begint met een onverwachte diepe duik die ik niet aan zag komen. Woesj!! Dinsdag kwam en ging als een dag die ik het beste kan beschrijven als het proberen mijn hersenen er omheen te vouwen dat ik ineens langdurig geen cliënten mag behandelen. De achtbaan ging met een scherpe bocht naar rechts, en later op de dag naar links en tegen de avond begon de klim naar boven. Eindpunt in zicht?

Nou nee.
Vanochtend was het eerste nieuws dat ik onder ogen kreeg, het bericht dat zo’n beetje alle beroepsverenigingen in overleg zijn met de overheid. Want het is een beetje bijzonder dat je van deze beroepsgroep vraagt dat ze aan medische basiskennis en nog een stel andere eisen voldoen, maar ze vervolgens niet open laat zijn in deze tijd waarin ook wij keihard nodig zijn. Woei!!! (karretje komt in beweging). Op zoek naar informatie van mijn eigen beroepsorganisatie! Niet te vinden (karretje snelt het eerste stukje naar beneden, neemt een kleine bocht). Maar wel bericht van een andere beroepsorganisatie met dezelfde soort beroepen; “we hebben telefonisch bericht dat we open mogen! Jahoe!!! (karretje snelt in volle vaart naar beneden, maakt een schroef en raast verder).

Nadat ik mijn oorspronkelijke cliënten van vandaag ingelicht heb en gevraagd of ze alsnog willen komen (ja graag), ga ik aan de slag. Heerlijk! (Een karretje op snelheid recht vooruit is best leuk). Na mijn werk krijg ik een appje.
“Heb je je mail al gelezen?”
Mijn eigen beroepsvereniging maakt in die mail korte metten met de berichten op basis waarvan ik aan het werk was vandaag. Sluiten. Nu. (Karretje staat abrupt stil). Zucht.
Ik licht mijn cliënten voor morgen en overmorgen in: “Sorry ik doe mijn best maar nu zeggen ze weer dat het niet mag.” (Karretje begint weer te klimmen, blijkbaar was de rit nog niet voorbij).
Tegen de tijd dat ik klaar ben met overleg met deze en gene over wat er nu precies aan de hand is, wie er wat zegt en waarom ik nu toch dicht moet, volgt het laatste bericht in de rij.

Ik geloof dat op dat moment mijn karretje van de rails ging.

Het bericht luidt als volgt;
“wij hebben telefonisch de bevestiging dat iedereen die vergoed wordt door de zorgverzekeraars aan de slag mag, MAAR het mag pas écht als het op www.rijksoverheid.nl staat. Tot die tijd moet je sluiten.”
(Mijn karretje is ontspoord).

Snap je nu waarom ik niet van achtbanen houd?
Ik stel voor dat jij als lezer even meehelpt door de website van rijksoverheid.nl in de gaten te houden. Dan maak ik, zodra het weer kan, graag een afspraak met je. Voor nu ga ik maar eens even bij zitten komen van mijn adrenaline-rit. Ben ik blij dat ik iets van olietjes weet…

Hoe is het met jou?

Hoe gaat het met jou?

– O goed hoor.
– Echt? Want je ziet een beetje… pips?
– Nee alles gaat goed, heus.
– Serieus? Met mij kon het namelijk best wat beter.

Mijn gezin, familie en vrienden zijn gezond/ zo gezond als mogelijk en zakelijk gezien gaat het best lekker, ondanks maatregelen.

Toch, eerlijk gezegd, heb ik het best heel zwaar met alles wat er momenteel gebeurt. Daar doet alles wat er goed gaat niets aan af.

Zowel alles rondom het virus als, in het verlengde daarvan, de manier waarop mensen onderling verharden, er geen ruimte lijkt voor de meningen, gevoelens en visie van anderen.

Dus hoe gaat het met jou?
Heb je last van de economische, sociale en andere onzekerheid? Of mis je het om je vrienden en familie te kunnen knuffelen?

Ik mis de vanzelfsprekendheid van contact, afspreken voor een hapje en een drankje, een knuffel bij de begroeting.
Ik mis de vanzelfsprekendheid om te kunnen gaan en staan waar ik wil.
Ik mis de vanzelfsprekendheid van het leven.

En jij? Hoe gaat het met jou?

Wat eerst zo’n simpele, meer begroeting dan vraag was, is nu een vraag met een lading.

Wees niet verbaasd als er een hoop verdriet loskomt als je de vraag echt stelt. Als je wacht op, en luistert naar, het antwoord.

Hoe gaat het met jou?
In mijn praktijk leidt deze vraag -waarmee ik altijd start- steeds vaker tot een lang gesprek en het naar boven drijven van pijn en verdriet.

Ik ben en heb geen wondermiddel. En dat is ook niet nodig.

Tijdens de behandeling komt het verdriet bovendrijven, rechtstreeks of via mij. Daar praten we over na. Op deze manier ontstaat er bewustwording.

Bewustwording is de sleutel naar verbetering van de situatie.

Mijn verzoek aan jou is: ga de komende wintermaanden extra bewust om met vraag en antwoord: Stel de vraag. Luister naar het antwoord. Geef ruimte aan gevoel.

Laten we hier samen doorheen komen, ongeacht of we het altijd met elkaar eens zijn.

Hoe gaat het met jou?

#doeslief #hoegaathetmetjou

Ik dacht dat ze gek geworden was…

De eerste keer dat ik geconfronteerd werd met een wolf met twee verschillende kleuren ogen, ging ik eens goed zitten voor het verhaal. Op de een of andere manier hadden mijn hersens er direct een Spiritueel Verhaal van gemaakt.

Er waren nog geen twee zinnen uitgesproken en ik wist het al zeker; ik ging genieten van een Meant To Be verhaal. Zo eentje waarbij er niets vervelends gebeurt en je alleen maar zoetsappig luistert en aan het einde heel tevreden knikt;’ ja. Want zo’n ervaring wil ik ook.’ Met een spirit animal.

Maar dan, voor ik het weet, gaat het verhaal zomaar, van het ene op het andere moment, van de rails af.

Zat ik net nog heerlijk ontspannen te wachten op mooie woorden over spiritueel correcte geweldige ervaringen, gaat het verhaal nu ineens over gevaar! En niet de lieve ‘het komt zo wel weer goed’-variant, nee, Echt Gevaar, waaraan je in een fractie van een seconde je leven verliest. Over. Klaar. Daaag.

Terwijl ik totaal in shock mijn handen uitsteek om de laatste flarden van dat ydillische beeld van die spirit animal vast te houden, zoekt de hoofdpersoon in het verhaal Doelbewust Het Gevaar Op. Loopt er recht op af. Heeft alle mogelijkheid om weg te lopen maar nee, ze stapt doelbewust recht op het gevaar af. In mijn hoofd ontstaat paniek. Ik schreeuw haar zonder woorden toe: Ben je gek geworden ofzo?! Dat doe je toch niet?! Sta stil! Ren weg voor mijn part maar doe niet zo gevaarlijk. Blijf staan! STA STIL!!!

Nee daar zijn mijn hersens zeer duidelijk in. Als je het nou hebt over fight of flight, zit ik automatisch in freeze.

Niet alleen is er geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om zelfs maar in gedáchten achter de hoofdpersoon aan een stap naar voren te doen, nee, ik ben in shock. Wegrennen zit er niet in.

Luisterend hoe de hoofdpersoon van het verhaal voor een Derde Optie kiest in plaats van een van de twee gebaande paden, wordt mij iets duidelijk.

“Do you get it now?” vraagt de wolf en ja, ik begrijp het.

Ook voor mij liggen er meer opties open. Ook als ik ze niet zie. Het is dan alleen wel handig als ik mijn ogen open en eens goed rondkijk of er mogelijk hints zijn over wat ik allemaal voor opties heb.

Sinds die eerste keer dat ik dit verhaal hoorde en er zo door omver werd geblazen, veranderde mijn leven. Ik leerde nieuwe wegen in te slaan en stelde me kwetsbaar op. Ik toonde mezelf aan de wereld als Kenner van de Traditional Chinese Medicine. Als iemand die die moeilijke materie begrijpelijk maakt door er uitleg over te geven. Iemand die dat wat ze zelf geleerd heeft en zo magisch vindt, in magische verhalen gevat heeft om die uitleg te verlevendigen.

Ik leverde me over aan de mening van anderen door die verhalen in sprookjesvorm te gieten en de hoofdpersonen een Draak, een Elf en een Selkie te maken, en een Dwerg en een Centaur.

Ik ging cursussen geven en in die cursussen liet ik nog meer van mijzelf zien. Inclusief verhalen die niet bij de oorspronkelijke magische set horen maar die anekdotisch vertellen over onderwerpen die uit het leven gegrepen zijn. Niet alleen zijn het voorbeelden uit mijn eigen leven, ik gebruik ze om de lastige materie uit de Traditional Chinese Medicine uit te leggen.

En toen kwam vandaag de wolf weer voorbij. Ik was de hele strekking van het verhaal allang vergeten.

Tijdens een nieuwe workshop die ik volg bij iemand die mij keer op keer onverwachte lessen biedt, waarin de lesstof door middel van Spoken Word wordt bekrachtigd, komt de wolf langs. Zo maar ineens.
Ik luister naar het verhaal. Ik herken het moment waarop ik de vorige keer wilde schreeuwen: “Ben je gek geworden?” en houd mijn mond. Ik luister en realiseer me dat er iets veranderd is.

En weer vraagt de wolf: “Do you get it now?” En weer zeg ik met verwondering in mijn stem ‘ja, I get it’. Want weer wordt mij wat duidelijk.

In anderhalf jaar tijd ben ik veranderd van iemand die bevriest als het eng wordt, naar iemand die bij zo’n spannend moment begint te grijnzen.

Weet ik wat ik ga doen? Misschien niet. Misschien ook wel. Het doet er niet toe. Wat er toe doet, is dat ik de uitdaging aan ga. Niet de uitdaging om te vechten of te slaan ofzo. De uitdaging om te Zijn, in volledige energie, van wie ik nu ben en van wie ik Aan het Worden Ben.

Zolang we leven, zijn we niet alleen de leraar voor anderen die minder ervaren zijn op het gebied van onze eigen expertise. We zijn ook de leerling. Er is altijd wat bij te leren, wat nieuws te ontdekken, er kan altijd iets anders te vinden zijn achter de volgende bocht in de weg.

En als dat gebeurt, komt er een grijns op mijn gezicht en zet ik een stap vooruit, op naar de dag van morgen.
In termen van Magisch TCM ben ik van een gewonde Selkie veranderd in een krachtige gezonde Elf. En wat mij betreft, ga ik door, op weg naar de Draak.

Dat is mijn pad. Wat is het jouwe?