Het is er niet. Of toch wel?

Het is er niet”, zei ze. “Swoesj doet mijn toverstaf en jouw werk is weg. Alles. Je cursus. Je boek. Je therapie. Weg. ”
Ik zat in gesprek met mijn coach en zij ontkende doelbewust en krachtig mijn gehele werk. Ik keek haar aan alsof ze gek geworden was.
Nog even los van die toverstaf, die kan ik wel hebben aangezien ik zelf over draken, dwergen en elfen schrijf. Maar “Swoesj” en mijn werk is weg? Nee.
Er groeide iets in me. Het werd groter en groter. Strekte haar vleugels uit. Draaide haar kop scheef. “Zei ze dat nou echt?” Klinkt het in mijn binnenste…

“Nou?” Zegt mijn coach. “Wat doe je dan? Je werk is weg hoor en het komt echt niet meer terug”. Uitdagend kijkt ze me aan.
In mij steekt de draak haar kop op. Ze haalt diep adem. Buigt haar kop naar achteren en dan met een volle teug blaast ze de hitte, vuur en adem met een boog naar voren uit.

Nog nooit heb ik zoiets gevoeld. Zo’n kracht. Zo’n diepe, intense stroming. Geen woede, geen verontwaardiging (ok een beetje dan) maar pure kracht.
“BLIJF VAN MIJN LEVENSWERK AF” blaast mijn draak.
Mijn coach kijkt me tevreden aan. “Hèhè,” zegt ze, eindelijk heeft ze het door hoor.”

Toen ik mij ging verdiepen in de TCM regende het vanbinnen van de o-ho en a-ha’s. Hoe lastig ook beschreven, hoe taai de stof ook was, als ik weer een stuk onder de knie kreeg dan snapte ik die stof ook. Echt snappen, niet de het-zal-wel variant maar voelen hoe het klopt wat je daar leert. Dus ja, vanaf het begin hoorde de TCM bij mij.
Doordat ik de stof vervolgens om ging zetten naar verhalen en lessen die die stof leuker en begrijpelijker maken, hoor ik ook volledig bij de TCM.

Noem mij een voorbeeld van een situatie uit je leven en ik geef je een beeld uit de TCM ervoor terug. Een beeld waar je wat mee kan. Een beeld dat nou inzicht geeft in waar je nu staat, hoe je daar gekomen bent en wat je mogelijkheden zijn om er uit te komen. Dat is wat TCM doet. Als je het goed toepast.

De draak is een onderdeel van ons innerlijk wezen. Het vertelt je dingen die je nog niet goed door had. Mijn draak stond op toen hij (zij?) mij even haarfijn duidelijk maakte hoe belangrijk mijn werk voor mij is.

Draak liet het al zien: mijn werk is onmetelijk belangrijk voor me. Mijn leven en levenslessen zitten volledig verweven met de kennis die ik opdeed uit de TCM en de moeite die ik deed en doe om die kennis toegankelijker, leuker en begrijpelijker te maken voor anderen.

Dus nee, het klopt niet als ik zeg dat mijn werk ‘wel belangrijk’ is voor me. Mijn werk laat zien wie ik ben en waar ik voor sta als persoon. Los van het feit dat ik ook moeder ben en gelukkig getrouwd met mijn liefde, etc. Mijn werk is zo’n groot deel van mij, dat alles wat ik zeg dat minder dan Uiterst Belangrijk is, een leugen is.

Draak liet me dat haarfijn en niet zachtzinnig zien. Draak laat je weten waar je vreugde in zit en waar je op leegloopt.
Goed voor je draak zorgen, is ervoor zorgen dat je doet waar je blij van wordt. Afstand nemen van wat aan je vreet.
Een goed gevoede draak beschermt haar schatten tegen alles en iedereen die ervan dacht te komen stelen. Geloof je me niet? Vraag het maar aan elk sprookje dat je kent.
Zorg jij goed voor je innerlijke draak? Dan zorg je ook goed voor het element Vuur. En van de vijf elementen uit de TCM. De Traditional Chinese Medicine.

Leer er meer over met de cursus Magisch Leven met Magisch TCM.

Dan zorgt jouw draak ook goed voor jou.

Wellwishing.nl/magischtcm

Zelf-shiatsu

Zelf-shiatsu!

Leer jezelf masseren en ontspan.

De eerste, aan Magisch TCM verbonden, workshop is een feit.

We beginnen op de dinsdagavond in Oosterheem Zoetermeer.

In mijn workshops geef ik je op een leuke en praktische manier zowel sprookjes als ervaring mee.

Zo leer je bij zelf-shiatsu niet alleen hoe en waar je jezelf masseert, maar ook waarom. Dat “waarom” leer je doordat ik je laat inzien hoe de verschillende delen van je lijf op spanning en ontspanning reageren. Ik vertel dit aan de hand van sprookjesfiguren om het geheel luchtig te houden.

Doe je mee? Of wil je op de interesselijst? Meld je aan via de link //www.wellwishing.nl/zelf-shiatsu/ Dan weet je zeker dat je geen informatie over deze en andere workshops mist.

Alweer geland?

Vorig jaar op ditzelfde moment in de tijd, zat ik met mijn hand in het verband.

Na het thuiskomen van Lorelei had ik niet de tijd genomen om Echt en Goed te landen. Dat dat niet handig was, werd me snel duidelijk, toen het leven mij hardhandig terug naar het gewone leven trok. Hardhandig, doordat ik niet oplette wat ik deed en daardoor bij het uitruimen van de vaatwasser mijn hand vol op een steak-knife zette. Dat dit gevolgen had, mag duidelijk zijn, en mijn ‘vakantie’ werd met twee volle weken verlengd.

Eenmaal een beetje bekomen van de schrik, (“gefeliciteerd mevrouw, u heeft uw mes tussen uw duim en wijsvinger door naar binnen gezet en heeft het voor elkaar gekregen om beide zenuwen die daar lopen volledig te missen. Een prestatie, want het had grote gevolgen gehad, zeker voor u als masseur, als u een of allebei had doorgesneden”…) zat ik daarna met meer vrije tijd dan ik liefhad, op de bank.

Ik realiseerde mij dat ik niet alleen twee belangrijke zenuwen gemist had, maar ook dat ik mijn mes tot aan één specifiek meridiaanpunt mijn lijf in had gedreven. Dikke Darm 4. Het Loslaatpunt. Het punt dat pijn verspreidt. Dat energie verspreidt. En daarmee vasthouden onmogelijk maakt. Tot aan dat punt had ik dat mes naar binnen laten gaan.

Laat los.
Je bent weer in de gewone omgeving.
Neem de herinnering mee, neem je lessen mee, neem je hervonden liefde voor zoveel in het leven mee.

Maar laat los. Je bent niet meer daar. Je bent weer hier. Thuis. Waar je het ook heerlijk hebt. Waar je nog zoveel te doen hebt.
Neem mee wat je nodig hebt, laat de rest los en kom thuis.

De boodschap was duidelijk.
Dit jaar deed ik het anders. Dat mes zat nog fris en fruitig in mijn herinnering als idee van hoe het Niet moest, dus dit jaar heb ik heel bewust afscheid genomen van een zalige week Lorelei.

Ik heb mijn tijd genomen. Heb mijn telefoon nog even op ‘stil’ laten staan. Heb ervaringen gedeeld met mijn gezin. Ben pas na twee dagen me weer met iets dat op werk leek gaan bemoeien.

Dat was goed. Dat is goed. Nu de herinnering aan al het moois dat op Lorelei gebeurd is, zachtjes aan een plek kreeg, heb ik weer ruimte. Ik kan nu nadenken over wat ik de komende tijd te doen heb. Want september is al begonnen!

September staat in het teken van inschrijvingen en het starten van de online cursus.
Afspraken die nagekomen moeten worden, een cursus die bijna (!) online is, een workshopruimte die gevonden wil worden.
En dan ben ik ook nog jarig deze maand 😊.

Mocht je het nog niet doorhebben: ik heb zeer veel zin in deze maand! Nu nog zorgen dat ik er zonder verband om een hand doorheen kom 😉

En jij, wat zijn jouw vooruitzichten?
<span;>Heb je nieuwe ideeën of oude programma’s die herleven? Ik ben benieuwd. Wat het ook wordt: Ik wens je een fijne septembermaand toe!

Over adviezen en een interessant boek….

“…Dus als je merkt dat je last hebt van anderen die over jouw grenzen heen gaan,  dan heb je zo al twee elementen waar je mee kan werken. Naast de dingen waarvan jij mij vertelde dat je al deed, kan je daar nu aan toevoegen dat Ylang Ylang angst kan kalmeren.”

Advies geven. Liefst wel gevraagd. Ik doe het graag.
Zo kwam een lieve vriendin vanochtend bij me met de vraag of ik nog een aanvulling wist op hetgene dat ze zelf al doet om haar probleem aan te pakken.
Terwijl we zo samen aan het keuvelen waren, en de keuzes die ze maakte mij duidelijk werden, moest ik ineens denken aan een passage in mijn eigen boek. Die heb ik haar uiteraard toegestuurd.

En toen bedacht ik me, voor het eerst (!), dat ik mij en mijn boek enorm te kort doe. Ik zwak het altijd af, als iemand ernaar vraagt.

“Ja, het is geschreven als ondersteuning van mijn opleiding”. Geen woord gelogen.

“Ik heb de informatie in sprookjesachtige verhaaltjes gegoten, dus je moet wel van een beetje fantasie houden”. Ook helemaal waar.

“Ik weet niet of je er heel veel aan hebt als je de cursus niet doet” Wat een onzin!! Karen wat doe je jezelf aan?! Werkelijk.

Hoe vaak pak ik dat boekje er niet bij, om mensen in mijn praktijk of privé omgeving iets duidelijk te maken?
Heb ik niet mijn uiterste best gedaan om de verhalen zodanig uit te schrijven en te onderbouwen, dat je er wijzer uitkomt dan je er inging?!

Slim van mij he,  om dan mijn eigen werk kleiner te maken als ik erover praat? Nee. Niet slim. Ronduit dom.

Magisch TCM is een leuk boek, geschreven om makkelijk en gezellig leesbaar te zijn, maar ook om je een goed idee te geven van hoe veelzijdig de Traditional Chinese Medicine, de TCM, is, en wat je er allemaal mee kan.

En als je er dan graag meer over wil weten, dan is daar Magisch Leven met Magisch TCM. De cursus die in september begint. Daarin gaan we dieper op de materie in. En ga je er zelf mee aan de slag.

Dus. Zoek je nog wat leesvoer voor deze maand? Op www.wellwishing.nl/winkel vind je dit uiterst leuke leesboek waar je ook nog eens nuttige kennis uit opdoet!
(En ja, ik zal de positieve reacties op dit boekje ook gaan verzamelen, want die heb ik wel gekregen maar nog niets mee gedaan, ook zonde).

Ik wens je veel lees- en leerplezier

Neem je hond mee naar werk -dag??

Het is vandaag “Neem je hond mee naar je werk”- dag. Leuk idee. Toch?
🤣 Zie je het voor je, de hond mee in de behandelruimte?
Lijkt me erg gezellig.
Tiana zou het zeker een goed idee vinden: in de zomer gaat ze graag net buiten, tegen de deur aan liggen zodat ze er toch een beetje bij is.

De hond mee naar werk. Hoe zou dat eruit zien?
Tiana die niet van een afstand met haar staart staat te zwaaien (kom je me begroeten? Ik ben heel lief!) maar in plaats daarvan uitgebreid mag begroeten en daarna mee de blokhut in mag. Zeker weten dat zij dat een goed plan zou vinden. Zeker weten dat ze op de grond gaat liggen, tegen mij of jou als cliënt aan.
En dan de behandeling. In de tussentijd is de hond al verkast van grond naar behandeltafel. Dat ligt ongetwijfeld heerlijk. Dus: zij eraf, jij erop.
Even later: hond springt bovenop jou als cliënt om “erbij” te kunnen liggen. O en ik? Ik loop om de behandeltafel heen en struikel over de hond die heerlijk uitgespreid over de vloer ligt te slapen.

Hoe gezellig ik het ook vind, in theorie, in het echte leven geldt – helaas voor Tiana- de regel: géén dieren in de blokhut. Sorry woef.

Ik houd ervan om de energie te zien stromen.

Ik houd van stromende energie.
Energie is iets raars. Het is niet grijpbaar, het moet per situatie uitgelegd worden want het is alles en het is helemaal niets. Bovenal, het hoort in beweging te zijn.

Energie kán simpelweg niet stilstaan. Als beeldspraak zeggen we dat wel, dat de energie wel eens stilstaat, maar in de praktijk kan dat niet. Als jij een manier vindt om de energie tot stilstand te laten komen, dan gaat de energie daar net zo lang en net zo heftig tegenin, omheen, dwars doorheen als het moet, totdat het weer stroomt.
Stilstand van energie bestaat niet.

Wel kan je de energie helpen om op de juiste manier te stromen. Als je naar water kijkt, in een beekje, een rivier en bij een waterval, dan zie je de beweging van het water. Dit vertaalt heel goed wat energie doet. Soms gaat het zo traag dat het wel stil lijkt te staan en soms gaat het zo hard dat het alles op zijn pad meesleurt. Hele bomen en wegen worden meegenomen alsof het niets is.

Als je zelf heel enthousiast ergens over bent, dan zien anderen dat terug in hoe je erover praat. Misschien gaan je ogen glimmen, misschien ga je met gebaren praten of kan je niet meer stilzitten. Je energieniveau neemt toe, simpelweg door je onderwerp van gesprek.

Op dezelfde manier als dat je energie toeneemt door een leuk onderwerp, kan je op ieder vlak van je leven spelen met energie. Want alles is energie. En als alles energie is, dan moet alles bewegen.

Pijn in je lijf ontstaat omdat de energie tot stilstand gekomen is en de energie dat niet accepteert. Het bonkt en het duwt tegen de grenzen die hem zijn opgelegd; laat me eruit! Laat me erdoor! Ik heb een boodschap te doen!

Energie laten stromen, ik word daar zo blij van.
Ik doe dat op meerdere manieren.

Als shiatsu therapeut geef ik je lijf in een massage’gesprek’ aan waar de aandacht zit en waar het heen mag. Ik zorg ervoor dat de energie zich beter verdeelt over het hele lijf en dat het overal stroomt zoals het hoort. Hier wat afremmen, daar aansporen. Het lijf weet het eigenlijk zelf heel goed alleen soms is het de draad een beetje kwijt.
Zo’n massage’gesprek’ tussen mijn handen en jouw lijf zegt dan ‘weet je nog?’ en je lijf zegt ‘o ja, dat is waar ook’ en het kan weer verder. Het mooie hiervan is, dat terwijl het gesprek heel concreet en fysiek is, ook op emotioneel gebied de energie weer gaat stromen.

Terwijl we met fysieke problemen bezig zijn, kan je een paar tranen laten en een oude herinnering loslaten, of weet ineens de oplossing voor je langlopende probleem. Een keer diep ademhalen zorgt ervoor dat je weer kan glimlachen.

Als workshopgever laat ik je zien en voelen hoe je zelf de energie kan laten stromen. Ik neem je mee in de zelf-shiatsu, handmassage of de oliën en geef je de tools om zelf een verschil te maken met je energie. Tijdens de workshop ervaar je het verschil tussen voor en na.

Als teacher gebruik ik kennis en magische verhalen om je bewuster te maken van de stroming van energie. Ik geef je kennis over de bouwblokken waaruit de Traditional Chinese Medicine zijn opgebouwd. Ik laat je zien hoe de bouwblokken met elkaar samenwerken, maar ook hoe ze elkaar tegenwerken. Door dit spel tussen de bouwblokken te begrijpen, door te begrijpen hoe de energie tussen de bouwblokken zich beweegt, begrijp je op ieder niveau dat je kan bedenken, hoe je de energie kan beïnvloeden.
Dit principe kan je inzetten op ieder vlak van je leven.
Hiermee ga je voor jezelf en je omgeving werken aan lijf, emoties en je plannen voor de toekomst. Onderwerpen zoals ‘wat wil ik met mijn leven’ en ‘hoe kom ik van plan naar uitvoering’ komen in een heel ander daglicht te staan.

Ik houd van het gesprek tussen mijn handen en een lijf. Ik houd van de interactie tussen de bouwblokken.
Ik houd ervan om de bewustwording in jouw ogen te zien als je snapt hoe het energie-spel werkt en hoe je het voor jou kan laten werken.

Ik houd ervan om de energie te zien stromen.

Soms moet je loslaten om gezond(er) verder te gaan.

Ik gooi hem er maar even in.

Meestal is het achteraf makkelijk praten, he: “ik had het ‘toen’ anders moeten doen.”
Ik had toen los moeten laten.
Ik had daar een andere weg in moeten slaan.
Ik had die kans moeten pakken.

Ja, achteraf weten we het altijd wel.

De boom op het plaatje laat perfect zien hoe de natuur het bedacht heeft: ook als je het niet volledig los kan laten omdat het aan je vastzit, kan je het loslaten door het Geen Voeding te Geven.

Loslaten zover als mogelijk. Opdat de rest van jou verder kan, de toekomst in.

Ik zal je vertellen hoe ik op dit onderwerp kom.
Ik zat in mijn blokhut te werken aan mijn administratie. Bureautje uitgeklapt, muziekje aan, laptop open. Ik overdacht waar ik mee bezig ben en wat ik de afgelopen tijd allemaal heb gedaan.
Met mijn praktijk wil ik nieuwe, misschien wel vernieuwende, dingen doen. Ik wil ook masseren, dat blijft, maar ik wil ook wat anders. Het wat en het hoe daarvan, dat vliegt al een tijdje in het rond. Workshops geven? Hartstikke leuk! Lesgeven in de elementenleer? Top! Themagericht vertellen aan een groep mensen? Gaaf!
Ja dat voelt allemaal heerlijk.
Toch kriebelde er wat. Iets klopte niet. Het voelde onrustig. Ik keek eens rond in mijn blokhut. Mijn agenda ligt open. Er staat van alles ingepland. Nieuwe cliënten en oude, ze weten me te vinden en daar ben ik erg blij mee. De workshop staat ingepland. En een lezing.
Wauw.
Ik laat het op me inwerken hoe gaaf ik dit allemaal vindt.
Echt wauw.
Maf genoeg knaagt er een stemmetje ergens achter in mijn hoofd.
Knaag knaag. Onrust. Knaag.
Ik kan besluiten het te negeren, maar ergens denk ik dat knaagjes er niet voor niets zijn. Ik besluit het ruimte te geven. Vertel het dan maar. Wat is er mis met dit prachtige schema?
Ik laat de “niets toch?” die erachteraan wil ontsnappen, niet toe. Want blijkbaar is er wél wat.

Blijkbaar kan ik een heel leuk programma opstellen waar ik zelf hartstikke blij van word, en toch knaagjes voelen. Dan wil ik weten waar dat over gaat ook.

Ik kijk nog eens naar mijn agenda. Naar mijn laptop met alle mapjes met door mij verzamelde en uitgeschreven informatie in de vorm van lessen, verhalen en losse artikelen. Ik zie niets. Niets wat niet klopt.  Knaag. Knaag. Ik kijk naar mijn shiatsu therapie. Ja sorry hoor, maar dat staat als een huis, daar zit niets scheef. Maar waar dan wel? Wat is het dan? Knaag.
Ik kijk naar de workshop. Ik heb deze al vaker gegeven en kijk er naar uit om hem weer te mogen geven.
Toch staat hij los van de rest van wat ik doe. Langzaam begint het mij te dagen.
Ik realiseer me wáár ik mijn workshops tot nu toe vooral gegeven heb en aan wie.
Hoe dit me niet alleen voldoening bracht maar ook inzichten.
Hoe leuk ik het vind om ze te geven.
Maar ook hoe ik met de opgedane inzichten aan de slag ga, iedere keer weer, om een ánder programma in elkaar te draaien. Knaag. Knaag. Iedere. Keer. Weer.

Sluit de workshop dan niet naadloos aan op wat ik wil doen? Moet ik er echt iedere keer weer aan sleutelen? Als ik er iedere keer door aangezet word om wat anders te ontwikkelen, ja dat is fijn voor mijn creatieve brein, natuurlijk. Maar klopt het? Waarom kom ik niet uit zo’n workshop met het gevoel dat ik iets afgemaakt heb? Waarom altijd met het gevoel dat ik iets anders moet doen? En als ik dit niet vind kloppen, waarom houd ik dan vast aan deze workshop?
Ik vind hem echt leuk om te geven, dat is waarom ik hem iedere keer weer van stal haal.
Maar wat ik naderhand voel, naast het fijne gevoel van “ik heb een workshop gegeven en hij werd goed ontvangen”, is onrust. Ik voel druk om er veranderingen in aan te brengen. Ik maak spontaan een nieuwe les of workshop, met een ander thema.
En geef vervolgens de oude workshop, grotendeels onaangepast, gewoon weer opnieuw.

Dat is raar. Als ik hier even bij stilsta dan realiseer ik me hoe raar ik dat vind. Heel raar. Ik heb mijn knaagje is gevonden.

Dat bracht me bij mijn conclusie. “Iets” weerhield mij ervan om datgene dat ik nieuw creëerde, naar buiten te brengen. Iets in mij zorgde ervoor dat ik, zonder er bewust bij stil te staan, diezelfde veilige workshop opnieuw inplande.
En niet (ook) een nieuwe.

Eentje die ik nog niet gegeven heb.
Eentje waar ik nog geen positieve reacties op kreeg.
Eentje waarvan ik weet dat ik het doodeng en fantastisch zal vinden om hem te geven.

Terwijl ik daar in mijn blokhut naar mijn scherm en agenda zit te staren, breekt het licht door.  Ik zie mijn probleem.
“In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst”. Maar het is wel veilig om iets te doen waar je al positieve reacties op hebt gehad.

Iets in mij houdt het graag veilig. Iets in mij wil alles hetzelfde blijven doen.
Het wil niet loslaten. Het wil geen andere weg inslaan. Het wil die kans helemaal niet pakken.
Ik realiseer me dat ik onbewust gekozen heb om geen risico te lopen op het krijgen van negatief commentaar. Ergens in mijn verleden is een naar gevoel dat samenhangt met een niet leuke opmerking op iets wat ik deed, naar binnen geslagen.

Kijken naar het verleden is heel nuttig.
Het zorgt ervoor dat je lessen die je leerde, opslaat, zodat je de volgende keer niet in dezelfde valkuil stapt. Zodat je de volgende keer wel loslaat.
Je slaat op tijd een andere weg in. Je pakt de kans die je onverwacht geboden wordt met beide handen aan.
Hartstikke nuttig.

Tot je de verkeerde les leert.
Dat moment waarop je besluit niet meer blij te zijn met een nieuw voorstel, omdat je niet teleurgesteld wil worden.
Het moment dat je iedere zijstraat die zich aandient maar ingaat “omdat je geen enkel risico wil lopen je kans te missen”.
Op het moment dat je niet loslaat wat je kent, omdat je bang bent voor een herhaling van iets wat er in het verleden gebeurd is, heb je de verkeerde les geleerd.

Zonder dat ik het doorhad, heb ik dat gedaan. De verkeerde les geleerd.
Nou zou ik nu verschrikkelijk kunnen balen, daar achter mijn laptop in mijn blokhut. Mezelf voor de kop slaan dat ik in deze valkuil gestapt ben. Maar eerlijk gezegd ben ik opgelucht.
Nu ik weet wat het probleem is, kan ik gaan werken aan een oplossing.

En daar houd ik van.
Binnen mijn o zo geliefde Traditional Chinese Medicine heet dit wat ik deed, dit vasthouden aan veilig, dit vasthouden aan wat ik al ken, een Metaal- probleem.
Nu ik weet bij welk element de oorzaak ligt, weet ik ook hoe ik het op kan lossen.
Binnen de TCM heeft ieder probleem een oorzaak en een oplossing.
Toch handig, dit soort kennis!

Het gevolg? Als je gekeken hebt bij de workshops, of je hebt de vorige nieuwsbrief gelezen, dan weet je dat ik twee workshops heb ingepland. Niet één, twee.
-> De ene heeft de oude vorm, ik heb hem vaker gegeven, hij is fijn, de reacties zijn fijn, ik wil hem geven.
-> De tweede is nieuw. De vorm is nieuw. Ik heb hem nog nooit gegeven. Ik weet nog niet of ik er de juiste dingen over vertel om de klanten aan te trekken die deze workshop willen doen. Ik wil deze workshop geven.

En dat ga ik doen ook.
Ik laat de onbewuste angst voor kritiek gaan. Ik richt me op het mooie van de workshop en vertrouw erop dat dit de juiste klanten aan zal trekken. Om met de boom van het plaatje te spreken; de afgescheurde tak staat voor de verkeerd geleerde les. Ik kies ervoor om deze geen voeding meer te geven, om hem zo ver mogelijk los te laten, waardoor ik andere takken van mijn boom tot bloei laat komen.
Alleen al het nemen van deze beslissing, brengt een glimlach op mijn gezicht. Ja, dit voelt goed.
De onrust, het knaagje, verdwijnt. Rust.

Heb jij dat nou ook? Dat je jezelf tegenhoudt om nieuwe dingen op te pakken? Zoek je naar een manier om er wat aan te veranderen? Dan is die nieuwe workshop, ‘Introductie in de vijf elementen’, iets voor jou.  We gaan op zoek naar de knaagjes. We gebruiken de vijf elementen om de oorzaak bij een element te plaatsen. Daarna gebruiken we de elementen om oplossingen in beeld te krijgen.

Ik nodig je uit om het te komen ervaren. Laten we allebei het goede in ons voeden en hetgene dat ons niet meer dient, loslaten.
Op naar de toekomst!

Workshops!

Eén middag met mijn gezicht in de zon zitten en ik ben er al helemaal klaar voor.
Buiten! O wat heerlijk. Blote voeten in het gras, zon op mijn gezicht, een zuchtje wind…
ja hoor zalig, kom maar op met die mooie dagen.

Ik zat vandaag te genieten van een onverwacht goede, ronduit zomerse, middag met daarin geen andere werkzaamheden dan wat onkruid trekken in mijn tuin. Daar was ik na even wel klaar mee en toen kwam dat moment van een stoel, een kop thee en de zon op mijn gezicht. Daar zat ik dan. Benen gestrekt, mijn mouwen zo ver mogelijk opgerold.

Ik voel een laagje van mij afglijden. Ik voel mijn humeur lichter worden. Een grijns verschijnt als vanzelf rond mijn mond. Zelfs zonder de gras onder mijn blote voeten, kan mijn dag al niet meer stuk. Ik voel me warm, comfortabel, vredig.

Die blote voeten, dat is een sensorisch dingetje. Na deze heerlijke middag in de tuin, ben ik de hond gaan uitlaten zonder schoenen aan. Toch nog even die grassprietjes onder mijn voeten voelen. De blikken van mensen die mij bevreemd aankijken buiten, zie ik al niet eens meer. Nee, ik verlengde mijn heerlijke middag door de wandeling nog even op blote voeten te doen.

Ontspanning. Dat is wat ik bedoel als ik begin te kletsen over blote voeten in het gras en de zon op mijn gezicht.
Het brengt mij ontspanning.
Ontspanning door te gronden.
Ontspanning door te doen wat ik leuk vind en spelend bij te leren.
Ontspanning door inspanning.
Combineer dit met het vakantiegevoel dat de zomer in mij oproept en we zijn er wel. Buiten in de zomer IS ontspanning.

Als ik ontspannen ben, ben ik een fijner mens om in de buurt te hebben. Altijd fijn voor de mensen om mij heen. Ook heb ik dan meer ideeën en ik ben actiever.
Als ik actiever ben, komen meer ideeën tot het punt van uitvoering. Ook wel handig. Ideeën zijn leuk, uitvoering van de ideeën is nog beter.
Het is te danken aan ontspanning dat ik nieuwe workshops ontwikkel. Maar ook dat ik samen met mijn puberjongens nieuwe dingen onderneem, zolang ze het nog leuk vinden om dingen met hun ouders te ondernemen. En dankzij die ontspanning heb ik meer energie om dat soort ondernemingen vol te houden.

Buiten in de zomer is voor mij dus het startpunt van heel wat meer dan even lekker een kleurtje opdoen.
Door jou mee te nemen in inspannende ontspanning, door je iets nieuws aan te leren dat je interessant vindt, breng ik jou datzelfde “blote voeten in het gras, zon op mijn gezicht”-gevoel dat bij mij voor de ultieme ontspanning staat.
Ja, het liefst doen we dit alles buiten, om het plaatje van ontspanning compleet te maken. Een cursus zelfshiatsu bijvoorbeeld, is prima buiten te geven, op dezelfde manier als dat anderen buiten yogalessen geven en volgen.
Toch is echt volledig buiten workshops geven alleen mogelijk met heel erg mooi weer. Daar doen we in Nederland niet altijd aan. Afspreken om een workshop in de buitenlucht te geven, zal dus moeten wachten tot het echt zomer is.

Maar niet getreurd! Nu het mooie weer zich hier en daar al luid aankondigt, is het tijd om de deur op een kier te zetten.
Een tussenfase tussen het volledig buiten afspreken in de zomer, en de therapie in de blokhut nu. Want we gaan niet stilzitten natuurlijk!
Er zijn workshops die buiten gegeven zouden kunnen worden met mooi weer, die we in de blokhut kunnen doen bij slechter weer.

We trekken de zomer alvast in alle ontspanning naar ons toe.
Mocht het zó mooi weer zijn dat binnenzitten onzinnig is, dan gaan we uiteraard naar buiten.

Aangezien de blokhut niet zo groot is, hebben we het over workshops in kleine setting.
Lekker veel aandacht per persoon!
Ontspanning door inspanning dus. Daar gaan we voor.
Door jezelf te leren masseren met shiatsu, of door een handmassage aan te leren met gebruik van etherische oliën.

Ontspanning door iets nieuws aan te leren, kan ook inhouden dat je niet zo zeer wil leren hoe je jezelf kan masseren, maar dat je de vijf elementen in jezelf in balans wil brengen.
Wat een heerlijk onderwerp voor een workshop!
Of ga je liever voor nog wat meer inhoud en kies je voor een serie van vijf workshops, een element per keer?

Keuzes, keuzes, er zijn er zat te maken. Welke optie ontspant jou het meest? De inspannende ontspanning of het aanleren van iets nieuws? En doe je dat dan het liefst in je eentje, met zijn tweeën of in een groepje van vier? In een notendop zijn dit de mogelijkheden waar je uit kan kiezen. Hoe ga jij dat gevoel van de zon op je gezicht en blote voeten in het gras bereiken? Hoe ga jij komen tot pure ontspanning?

Nu ik mijn voorwerk gedaan heb, jou op de hoogte gesteld heb van de mogelijkheden voor de workshops en alles op de website gezet heb, is het voor mij tijd om zelf nog wat ontspanning op te zoeken.
Gelukkig wordt het weer mooi weer vanmiddag.
Mocht je me zoeken, dan hoef je dus niet ver weg, want de tuin kan nog wel wat aandacht gebruiken en ik beloon mijzelf graag met wat zon, een kop thee en blote voeten in het gras…

Een overzicht van de workshops waar je uit kan kiezen, vindje hier. Direct inschrijven kan hier.
Ga snel naar de pagina workshops en meld je aan voor de variant die bij jou past.

De magie van paaseieren

Pasen bij opa en oma betekende eieren. Heel veel eieren. Een grote schaal gekookte eieren bij het ontbijt. Eieren verven. Eieren zoeken. Eieren uitblazen, versieren en in de paasboom hangen.

Opa en oma hadden een diepe tuin. Zo’n ouderwetse lange tuin, die in onze kinderogen eindeloos lang was. Daar was plek genoeg om eieren echt te moeten zoeken. Eerste mochten we dan niet naar buiten, maar ook niet in de buurt van het raam dat op de tuin uitkeek, en dan mochten we samen gaan zoeken, mijn zus en ik. De eieren waren echte, niet van die ‘zoek me dan’-plastic fluitende gevallen en ook geen chocolade varianten, nee , echte eieren. Ze lagen tussen de bloemen -maar voorzichtig met zoeken daar!- in de bloemenborder aan de linkerkant van de grasstrook die van voor naar achter de tuin verbond, en in de heg aan de rechterkant en natuurlijk in het schuinomhooglopende deel achterin de tuin, dat de composthoop uit het zicht hield.  Als we ze allemaal gevonden hadden, was het tijd voor het paasontbijt.

Eieren met Pasen. Ze horen bij de gelukkigste herinneringen uit mijn kindertijd. De ongedwongen sfeer, de vrolijkheid. Misschien nog wel het meest de creatieve sfeer, met die eieren. Ik herinner me heel goed dat ik benieuwd was wat we ‘dit jaar’ met de eieren zouden doen. Verven alleen was al zo passé…

Dat uitblazen van die eieren, volgens mij hebben we dat maar één jaar gedaan. We hebben er nog jaren plezier van gehad. Als je die lege eierschalen goed droogt en voorzichtig opbergt, kunnen ze volgend jaar gewoon weer in de takken. Eigenlijk was dat maar goed ook, want het was een moeilijk en lastig karweitje.

Dat uitblazen was al niet makkelijk. Eerst moesten er twee kleine gaatjes in de schaal geprikt worden, met een stopnaald. Zo klein mogelijk. Zie daar uitdaging nummer één. Daar achteraan komt meteen uitdaging nummer twee: het eiwit moest via zo’n gaatje het ei uit. Dat betekent blazen. Hard blazen. Keihard blazen. Toen het ons als kleinkinderen-en-oma niet snel genoeg lukte om het eiwit eruit te krijgen, werd de hulp van mijn vader ingeroepen. Zo’n sterke man in de kracht van zijn leven, dat moest lukken! Ik heb hem na die dag nooit meer zó rood aan zien lopen van de inspanning. De arme man.

Maar het resultaat mocht er wezen. De meeste eieren waren heel en leeg. Op naar uitdaging nummer drie. We beschilderden ze pas als ze al leeg waren, wat voor een kinderhand niet de meest logische volgorde is. Iets met motoriek en concentratie waardoor je onbewust gaat knijpen. Gelukkig overleefden de meeste eieren dit. Ze kregen de mooiste kleuren en patronen die een kinderhand kon maken. Hierna volgde nog maar één lastig moment; nu moest er nog een draadje door de gaatjes in het ei. Zodat het mooi opgehangen kon worden in de paastakken. Weer moest er heel voorzichtig gepriegeld worden om niet alle eerder gedane werk teniet te doen. Knoopje onderin de draad zodat die bleef zitten, en we konden een plekje aan een mooie tak uitzoeken.

Na zoveel inspanning en zoveel momenten waarop het fout kon gaan, waren we apetrots op het resultaat. Ik kan het nu nog voelen.

Daar sta ik, naast mijn grote zus, tussen de bank en de salontafel. Ik kijk naar die prachtige kwetsbare eieren in de vrolijke paastakken. Aan mijn handen zit nog de verf, mijn haren plakken aan mijn wangen met hier en daar nog een verdwaalde streek verf erop.
En oma? Die zet de grote vaas met daarin die versierde paastakken voor het raam aan de voorkant van het huis. Iedereen die langsloopt ziet ze! Mijn hart loopt over van trots. Dit hebben wij gemaakt!

Niemand kon de huiskamer binnenkomen zonder door ons aan de hand meegenomen te worden om die prachtige vaas met extra speciale eieren in de paastakken te bewonderen.

Inmiddels zijn we aardig wat jaartjes verder. Ik heb Pasen alleen gevierd, met familie en tegenwoordig mijn eigen gezin, maar het liefst vier ik het met gezin en familie samen.

Sinds ik zelf moeder ben, probeer ik ieder jaar die magisch sfeer vol vreugde en creativiteit op te roepen. Dat uitblazen van de eieren heb ik gelaten voor wat het was, aangezien we tegenwoordig heel saai en hartstikke handig plastic eieren kunnen kopen in de winkel. Wel hebben we flink geëxperimenteerd met verf en kleurstoffen en stickers. Ook worden er ieder jaar eieren verstopt. Chocolade eieren, dat dan weer wel. Hoe vaak ik die dingen niet opnieuw verstopt heb… ik vind de lol bij de kinderen zo leuk, dat als ze vijf keer opnieuw dezelfde eieren willen gaan zoeken, ik ze vijf keer opnieuw ga verstoppen. Inmiddels zijn de jongens aardig uit de kluiten gewassen, beide hebben mij in lengte ingehaald. Denk alleen niet dat dit betekent dat Pasen geen feest meer is; het maakt het spelende kind in hun perfect wakker. Ik ga er dus vanuit dat ik ook dit jaar weer vrolijk eieren zal verstoppen.

Die sfeer, rond Pasen, dat vrolijke, dat samen bezig zijn, de voorpret en de pret op de dag zelf. Voor mij wordt dat volledig weerspiegeld in een vrolijk paasei. Alle gevoelens worden weerkaatst door het zelfgeschilderde kunstig gemaakte ei in alle kleuren die je kan bedenken.
De gezelligheid van het versieren van de eieren samen met je gezin. De trots omdat het door jou zo kunstig beschilderde ei eerst bewonderd wordt aan de ontbijttafel, voor het gepeld en opgegeten wordt. De vrolijke zoektocht door de tuin, al is die veel kleiner dan die van opa en oma, de lach die een ei-op-een-rare-plek uitlokt. De trots in de kinderogen als het laatste, moeilijkst te vinden ei ook gevonden is.
Met een beetje voorbereiding creëer je zo ieder jaar met Pasen een pracht van een herinnering voor later.

Terwijl ik door het natuurgebied hier achter mijn huis liep vanochtend en mijn gedachten alvast liet gaan over de boodschappen die nodig zijn om ook dit jaar Pasen weer tot een feest te maken, realiseerde ik me iets.

Dat zoeken van die vrolijke gekleurde paaseieren, de verwachting die in je leeft op het moment dat je er eentje op een moeilijk te vinden plaats ziet liggen, de trots die je voelt als je zo’n prachtig maar moeilijk te maken uitgeblazen paasei van jezelf ziet hangen in de paasboom, dat is gelijk aan de mindset waarmee je een gelukkig leven leidt.

Als jij je leven leeft in een sfeer van verwachting, in de zekerheid dat je vroeg of laat weer een prachtig paasei gaat vinden, in de wetenschap dat een ei dat op een moeilijke plek verstopt is je extra veel bevrediging brengt op het moment dat je het eindelijk in je handen hebt, dan leef je je mooiste leven. Je leeft dan van positief moment naar positief moment. Altijd met een blik van verwondering in de je ogen. Altijd in de overtuiging dat er nog iets moois in het verschiet ligt en dat het het waard is om er je tijd en aandacht aan te schenken.

Dit jaar ga ik de paaseieren met extra zorg verstoppen. En opletten op de ogen van de jongens als ze na veel zoeken ook de laatste gevonden hebben. Ik zal eens opletten of ik in hen die verwondering wakker kan maken. Misschien dat we zelfs wel iets verzinnen om de eieren extra mooi te versieren, uitgeblazen of niet, waardoor we allemaal extra trots kunnen zijn op onze paastakken.

Als jij nou met Pasen paaseieren verstopt of gaat zoeken, denk dan eens aan het leven van je mooiste leven. En kijk eens of je dat gevoel daarna vast kan houden. Het lijkt mij de moeite waard.
Ik wens je fijne paasdagen toe.

Mag mijn kind ook bij jou?

“Mag mijn kind ook een keer bij jou komen?”
Ja hoor dat mag, als je kind het zelf wil.
“Fijn. En nog een vraagje? Mag ik erbij blijven?”
Dat mag niet, dat moet.
“Hoezo dat dan?”

Ik grinnik. Omdat jij mijn werk dan lichter maakt.

Zie ik je daar een beetje verward kijken? Ik leg het je uit.
Laat ik beginnen bij de navelstreng. Je weet wel die lichamelijke band tussen moeder en baby. Dit is niet alleen de voedingslijn tussen moeder en kind als het kind nog in de baarmoeder zit. Het is ook de energetische verbinding tussen beide. De navelstreng staat symbool voor de band tussen ouder en kind. Niet alleen de moeder, ook de vader heeft zo’n band met het kind.

En nu komt het: De fysieke navelstreng kan je doorknippen, de energetische niet.
Je kind maakt hier onbewust en dankbaar gebruik van. Als het zwaar wordt, trekt het zonder mededogen energie bij jou als ouder vandaan. Waarom denk je, dat je zelf nerveus wordt als je kind de zenuwen heeft? Waarom denk je dat je spontaan jezelf weer even kind voelt worden als je met je kind in een fantastische speeltuin komt? Of waarom je de pijn van je kind zo heftig voelt na een afwijzing? Jij als ouder bent de hulplijn.

Kinderen gaan zo gemakkelijk met energie om. Vaak zijn ze na één sessie al enorm opgeknapt. Soms heeft een kind wat moeite om iets los te laten. Dan zet het kind, zonder het zelf door te hebben, zijn hulplijn in.
Als jij tijdens de behandeling van je kind erbij zit en je begint te gapen of te rillen bijvoorbeeld, dan weet ik dat het wel goed zit. Jij helpt dan als hulplijn je kind met het loslaten.

Daarom is het voor jou als ouder verplicht om bij de sessie van je kind aanwezig te zijn.
<span;>Dus ja, je kind mag ook bij mij komen. Graag zelfs, kinderen zijn een dankbare doelgroep. Wanneer komen jullie?