Hoe is het met jou?

Hoe gaat het met jou?

– O goed hoor.
– Echt? Want je ziet een beetje… pips?
– Nee alles gaat goed, heus.
– Serieus? Met mij kon het namelijk best wat beter.

Mijn gezin, familie en vrienden zijn gezond/ zo gezond als mogelijk en zakelijk gezien gaat het best lekker, ondanks maatregelen.

Toch, eerlijk gezegd, heb ik het best heel zwaar met alles wat er momenteel gebeurt. Daar doet alles wat er goed gaat niets aan af.

Zowel alles rondom het virus als, in het verlengde daarvan, de manier waarop mensen onderling verharden, er geen ruimte lijkt voor de meningen, gevoelens en visie van anderen.

Dus hoe gaat het met jou?
Heb je last van de economische, sociale en andere onzekerheid? Of mis je het om je vrienden en familie te kunnen knuffelen?

Ik mis de vanzelfsprekendheid van contact, afspreken voor een hapje en een drankje, een knuffel bij de begroeting.
Ik mis de vanzelfsprekendheid om te kunnen gaan en staan waar ik wil.
Ik mis de vanzelfsprekendheid van het leven.

En jij? Hoe gaat het met jou?

Wat eerst zo’n simpele, meer begroeting dan vraag was, is nu een vraag met een lading.

Wees niet verbaasd als er een hoop verdriet loskomt als je de vraag echt stelt. Als je wacht op, en luistert naar, het antwoord.

Hoe gaat het met jou?
In mijn praktijk leidt deze vraag -waarmee ik altijd start- steeds vaker tot een lang gesprek en het naar boven drijven van pijn en verdriet.

Ik ben en heb geen wondermiddel. En dat is ook niet nodig.

Tijdens de behandeling komt het verdriet bovendrijven, rechtstreeks of via mij. Daar praten we over na. Op deze manier ontstaat er bewustwording.

Bewustwording is de sleutel naar verbetering van de situatie.

Mijn verzoek aan jou is: ga de komende wintermaanden extra bewust om met vraag en antwoord: Stel de vraag. Luister naar het antwoord. Geef ruimte aan gevoel.

Laten we hier samen doorheen komen, ongeacht of we het altijd met elkaar eens zijn.

Hoe gaat het met jou?

#doeslief #hoegaathetmetjou