Ik dacht dat ze gek geworden was…

De eerste keer dat ik geconfronteerd werd met een wolf met twee verschillende kleuren ogen, ging ik eens goed zitten voor het verhaal. Op de een of andere manier hadden mijn hersens er direct een Spiritueel Verhaal van gemaakt.

Er waren nog geen twee zinnen uitgesproken en ik wist het al zeker; ik ging genieten van een Meant To Be verhaal. Zo eentje waarbij er niets vervelends gebeurt en je alleen maar zoetsappig luistert en aan het einde heel tevreden knikt;’ ja. Want zo’n ervaring wil ik ook.’ Met een spirit animal.

Maar dan, voor ik het weet, gaat het verhaal zomaar, van het ene op het andere moment, van de rails af.

Zat ik net nog heerlijk ontspannen te wachten op mooie woorden over spiritueel correcte geweldige ervaringen, gaat het verhaal nu ineens over gevaar! En niet de lieve ‘het komt zo wel weer goed’-variant, nee, Echt Gevaar, waaraan je in een fractie van een seconde je leven verliest. Over. Klaar. Daaag.

Terwijl ik totaal in shock mijn handen uitsteek om de laatste flarden van dat ydillische beeld van die spirit animal vast te houden, zoekt de hoofdpersoon in het verhaal Doelbewust Het Gevaar Op. Loopt er recht op af. Heeft alle mogelijkheid om weg te lopen maar nee, ze stapt doelbewust recht op het gevaar af. In mijn hoofd ontstaat paniek. Ik schreeuw haar zonder woorden toe: Ben je gek geworden ofzo?! Dat doe je toch niet?! Sta stil! Ren weg voor mijn part maar doe niet zo gevaarlijk. Blijf staan! STA STIL!!!

Nee daar zijn mijn hersens zeer duidelijk in. Als je het nou hebt over fight of flight, zit ik automatisch in freeze.

Niet alleen is er geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om zelfs maar in gedáchten achter de hoofdpersoon aan een stap naar voren te doen, nee, ik ben in shock. Wegrennen zit er niet in.

Luisterend hoe de hoofdpersoon van het verhaal voor een Derde Optie kiest in plaats van een van de twee gebaande paden, wordt mij iets duidelijk.

“Do you get it now?” vraagt de wolf en ja, ik begrijp het.

Ook voor mij liggen er meer opties open. Ook als ik ze niet zie. Het is dan alleen wel handig als ik mijn ogen open en eens goed rondkijk of er mogelijk hints zijn over wat ik allemaal voor opties heb.

Sinds die eerste keer dat ik dit verhaal hoorde en er zo door omver werd geblazen, veranderde mijn leven. Ik leerde nieuwe wegen in te slaan en stelde me kwetsbaar op. Ik toonde mezelf aan de wereld als Kenner van de Traditional Chinese Medicine. Als iemand die die moeilijke materie begrijpelijk maakt door er uitleg over te geven. Iemand die dat wat ze zelf geleerd heeft en zo magisch vindt, in magische verhalen gevat heeft om die uitleg te verlevendigen.

Ik leverde me over aan de mening van anderen door die verhalen in sprookjesvorm te gieten en de hoofdpersonen een Draak, een Elf en een Selkie te maken, en een Dwerg en een Centaur.

Ik ging cursussen geven en in die cursussen liet ik nog meer van mijzelf zien. Inclusief verhalen die niet bij de oorspronkelijke magische set horen maar die anekdotisch vertellen over onderwerpen die uit het leven gegrepen zijn. Niet alleen zijn het voorbeelden uit mijn eigen leven, ik gebruik ze om de lastige materie uit de Traditional Chinese Medicine uit te leggen.

En toen kwam vandaag de wolf weer voorbij. Ik was de hele strekking van het verhaal allang vergeten.

Tijdens een nieuwe workshop die ik volg bij iemand die mij keer op keer onverwachte lessen biedt, waarin de lesstof door middel van Spoken Word wordt bekrachtigd, komt de wolf langs. Zo maar ineens.
Ik luister naar het verhaal. Ik herken het moment waarop ik de vorige keer wilde schreeuwen: “Ben je gek geworden?” en houd mijn mond. Ik luister en realiseer me dat er iets veranderd is.

En weer vraagt de wolf: “Do you get it now?” En weer zeg ik met verwondering in mijn stem ‘ja, I get it’. Want weer wordt mij wat duidelijk.

In anderhalf jaar tijd ben ik veranderd van iemand die bevriest als het eng wordt, naar iemand die bij zo’n spannend moment begint te grijnzen.

Weet ik wat ik ga doen? Misschien niet. Misschien ook wel. Het doet er niet toe. Wat er toe doet, is dat ik de uitdaging aan ga. Niet de uitdaging om te vechten of te slaan ofzo. De uitdaging om te Zijn, in volledige energie, van wie ik nu ben en van wie ik Aan het Worden Ben.

Zolang we leven, zijn we niet alleen de leraar voor anderen die minder ervaren zijn op het gebied van onze eigen expertise. We zijn ook de leerling. Er is altijd wat bij te leren, wat nieuws te ontdekken, er kan altijd iets anders te vinden zijn achter de volgende bocht in de weg.

En als dat gebeurt, komt er een grijns op mijn gezicht en zet ik een stap vooruit, op naar de dag van morgen.
In termen van Magisch TCM ben ik van een gewonde Selkie veranderd in een krachtige gezonde Elf. En wat mij betreft, ga ik door, op weg naar de Draak.

Dat is mijn pad. Wat is het jouwe?