Blogberichten

Kan ik je helpen?

“Ik zie gewoon niet in hoe jij mij kan helpen. Feit is dat ik gewoon niet weet hoe ik verder moet op dit punt. Dat kan jij dan toch niet veranderen? Met elementen of dwergen en draken? Het is een serieus probleem hoor, geen sprookje.”

Ik grinnik. Ik snap die weerstand wel. Als je zelf al een tijdje loopt te rommelen en er niet uitkomt, is het niet makkelijk om je te bedenken dat een ander je kan helpen. Het is ook een ego- dingetje: Als het zo makkelijk is, zou ik er zelf op moeten kunnen komen!
Ik ken de valkuil. Ben er zelf vaak ingetrapt voor ik zelf coaches opzocht om mee te werken.

Ik kijk mijn cliënt aan. Vraag haar: “Mag ik het toch eens proberen?”
Ze haalt haar schouders op. Er op achteruit gaan kan niet. En ze is er nu toch. Dus ok. De blik in haar ogen zegt me er achteraan dat ik er vooral niets van moet verwachten.

We beginnen met in kaart brengen wat ze wél weet. Wat ze voelt. Waar ze denkt dat haar probleem zit. Gewoon, praten, vertellen, luisteren. Hieruit haal ik puzzelstukjes. De opmerking over de ernst van de situatie is er zo een. Een ander puzzelstukje zit hem in de manier waarop ze het vooral niet wil hebben over hoe ze zich daarbij voelt (“wat een onzin!”). En zo zijn er meer.

Als ze verteld heeft wat ze wil vertellen, en ik weet wat ik op dit moment moet weten, wijs ik haar op de cirkel van de elementen. Ik laat haar zien welke er bij haar stevig staan, welke wankelen en welke ondervoed zijn.
Zonder uitleg over wankelen en ondervoed zijn, weet ze exact wat ik bedoel.
Ik geef haar andere mogelijke uitingen van een verzwakt water-element als voorbeeld. Angst, gebrek aan zelfvertrouwen, je eigen grootste criticus zijn. De herkenning licht op in haar ogen.

“Nu hebben we concrete punten om aan te werken. Als die punten verbeterd zijn, bestaat jouw probleem niet meer. Het heeft zichzelf al opgelost.” Dat is een brug te ver. “Laat ik het anders uitleggen. De oplossing van jouw probleem is daar, boven aan die berg. Vanaf hier is die onbereikbaar. Als we nu beginnen met een lijn te spannen en ons te zekeren, en steeds een stukje omhoog klimmen, dan komt het moment vanzelf dat je bij je oplossing bent.”

Met goede afspraken over het vervolgtraject en met huiswerk op zak, vertrekt ze. Met opgeheven hoofd. Als ze de hoek om loopt hoor ik haar fluiten.

Coaching. In feite is het simpelweg een onderdeel van therapie. En los in te zetten als gewenst.
Het is niet zo makkelijk in woorden te vatten wat ik doe en hoe. Daarom leg ik uit waar ik mee werk. Dat de elementenleer de situatie inzichtelijk maakt en mogelijkheden biedt waar je anders mogelijk niet aan zou denken.

Voor ieder probleem zijn meerdere oplossingen mogelijk. En het werkt altijd. Zolang je het probleem maar goed in kaart brengt binnen de TCM.