Life happens while you’re making plans…

Vier weken geleden wist ik exact waar ik stond. Ik wist wie ik was,  waar ik vandaan kwam, en wat mijn missie in dit leven is. Ik wist wat mijn korte termijn, middellange en lange termijn plannen waren.
Ik had het allemaal perfect helder.

En toen gebeurde het leven. Wanorde sloeg genadeloos toe. Ik werd ziek en mijn gezin ook, mijn energie verdween in het afvoerputje,  mijn bedrijf kwam tot een gillende noodstop.
Chaos.

Mijn plannen konden niet verder van mijn beleving verwijderd zijn dan op dat moment.
Mijn energie om mijn plannen niet uitvoeren,  laat staan bijhouden.
Mijn situatie was zodanig dat ik mijn cliënten in de wacht moest zetten, dus aan mijn ambitieuze plannen rondom cursussen moest ik al helemaal niet denken.

Mijn energie was terug naar het niveau van jaren geleden. Een slechte tijd waar ik niet met liefde aan terugdenk. Helaas dook mijn humeur erachteraan.
Op dat moment had ik de keuze. Ik kon hier op meerdere manieren mee omgaan:

Ik kon in een hoekje verslagen gaan zitten huilen en alles opgeven. Verleidelijk.

Ik kon op wilskracht doorzetten. Wat me een tijd lang zou lukken en dan (weer) een burnout opleveren.

Of ik kon eerst eens pas op de plaats maken. De eerste storm over laten waaien. Mijn kennis van de elementen erbij pakken en kijken waar de gaten geslagen waren.
En van daaruit oppakken wat gebeuren moest.

Aangezien het eerste geen echte optie was en ik het tweede in het verleden al eens uitgeprobeerd had, met burnout tot gevolg,  was de derde mijn enige echte optie.
Ik besloot rust in te zetten. Te kijken wat er zichtbaar werd als de storm een beetje ging liggen.

Adem in,  adem uit, laat het maar gebeuren. Dat kost moed. Maar het levert wel wat op.
De storm ging liggen. De schade werd zichtbaar. En langzaamaan werd ook zichtbaar wat de storm góed had doorstaan.

Ik zag dat ik mijn verleden met rust kon laten. Mijn angst om terug te vallen, om weer niet meer dan één cliënt per week te kunnen behandelen zoals tien jaar geleden, was ongegrond.
Ik zag dat er dingen waren die ik kon doen ter verbetering van mijn fysieke situatie: voeding, vitaminen en beweging in de juiste hoeveelheden.
Ik zag dat er onzekerheden waren waar ik nog niets aan kon doen. Deze accepteerde ik.

Hierdoor veranderde mijn situatie van onoverzichtelijk en hopeloos naar acceptabel en met een lichtpuntje. Dat had ik nodig.

Ik zag dat aan mijn basis niets veranderd was. Mijn verleden nam het heden niet over. Ik wist nog steeds wie ik was en wat ik hier te doen heb. Mijn einddoel bleek zich iets te hebben bijgesteld. Interessant.

En de grootste winst? Die kwam uit onverwachte hoek: inzicht. Inzicht in een andere dynamiek tussen de elementen dan die ik tot nu toe steeds beschreef. Een dynamiek die ik wel voelde maar nog niet duidelijk voor ogen had.
De dynamiek tussen twee van de vijf elementen, de rustigste en de drukste van het stel. Hun lokatie binnen de vijf had me altijd al verwonderd. Nu ineens was het alsof er een spotlight op stond. Ineens was het me duidelijk.
Hoe de andere drie elementen samen de core vormen. Hoe zij de twee benen en het hoofd vormen. En hoe de drukste en de rustigste de armen vormen, wijd uitgestrekt als een menselijke weegschaal. Een weegschaal die hen en weer beweegt tussen orde en wanorde,  rust en beweging, helderheid en chaos.

Niet te hard op de rem trappen maar ook niet tegen beter weten in doorgaan. Bijvoeden,  maar ook in beweging blijven. Doorgronden wat er nu gebeurt en accepteren wat je nu niet kan veranderen.

Ineens is het duidelijk. Niet alleen wat ik nu en in de toekomst te doen heb,  maar óók hoe ik dit kan omschrijven, uitleggen aan een ander,  en hoe je hiermee werkt.

Ik vertel je dit om je te laten zien dat het echt werkt. Practice what you preach. Als ik jou vertel over het nut van de chaos,  dan moet ik die choas zelf kunnen accepteren. Ook als dat even moeilijk is.
Door mijn eigen leefregels toe te passen,  kreeg ik overzicht en wist ik wat mij te doen stond. Sterker nog,  ik kreeg er nieuwe inzichten bij,  die aansluiten en verdiepen waar ik al wist.

De komende tijd bestaat uit twee pijlers: mijn praktijk weer opnieuw opbouwen op een tempo dat ik aankan, en mijn opleiding een definitieve vorm geven. Eentje waar ik ineens niet meer moeilijk voor hoef te doen om uit te leggen wat ik je aanleer, omdat het mij nu volledig duidelijk is.
Ik heb veel te bieden, dat weet ik al een tijd,  en blijkbaar is nu de tijd rijp om het uitleggen van wat ik te bieden heb, te veranderen in een duidelijk aanbod dat geen uitleg nodig heeft.
Voor professional, voor prive-persoon met interesse in holistisch leven,  voor jou.

Geef me een paar maanden de tijd om mij energie volledig te hervinden – die tijd zal de winter en de huidige virus- tijd me waarschijnlijk hoe dan ook al geven – dan gaan we daarna aan de slag.
Kom maar op de lente!