Verliefd op het leven

Grinnikend kijk ik naar mijn spiegelbeeld. Twee blauwgrijze ogen zonder make-up en met een lichtje erin kijken mij aan.
Ik doe make-up op mijn ogen, dat gebeurt niet vaak. Meestal vergeet ik het. Wat best jammer is want met een lijntje en wat mascara spreken mijn ogen meer en dat vind ik leuk.

Vandaag is anders. Zodra ik goed en wel wakker was, pakte ik mijn make-up. Het verandert mijn hele gezicht. In de spiegel kijken één opgemaakt en één nog ‘naakt’ oog mij aan. In beide ogen een twinkeling van plezier.
Ik heb nu al drie verschillende sets kleding aan gehad. En weer uitgedaan. En weer teruggelegd om wat anders uit te zoeken. Neuriënd ga ik op zoek naar tóch weer wat anders.

Verliefd, Karen, is dat het, ben je verliefd? Nee hoor. Of ja toch wel! Ik ben verliefd op het leven! Vandaag ga ik dat een beetje vieren. Want terwijl het leven momenteel nogal serieus is en alles voorafgegaan wordt door veiligheidsvragen en beëindigd wordt met nog meer onzekere factoren, ga ik vandaag naar Het Theater.
Gewoon. Middenin de week. Genieten.

Maar Karen, moet je niet werken dan? Jawel! En dat doe ik ook. Daar in dat theater. Nee ik sta niet zelf op het podium hoor, je hebt niets gemist.
Nee, ik ga naar het theater. Ik ga luisteren en ontspannen en leren. Wat wil een mens nog meer?! Niets toch?
Dus ik ga en aangezien er momenteel weinig uitgaansleven bestaat, bedacht ik me na het kopen van mijn theaterticket: “ik ga In Vol Ornaat”.

Vandaag is de dag dus ik pak flink uit met een prachtige jurk, echt iets voor een avondje theater. Trots draai ik rond voor de spiegel. Om vervolgens in lachen uit te barsten en me weer om te kleden. Tweede outfit. Ook hartstikke mooi maar werkelijk, onpraktischer dan dit prachtige, veel te dunne shirt met vleermuismouwen, bestaat niet. Het past ook werkelijk bij niets dat ik momenteel in mijn kast heb hangen dus ook die gaat terug. Uiteindelijk kies ik voor een praktische, lekker-zittende broek en trui. Ik maak het af met een prachtige ketting, armband en make up. Missie geslaagd want zo zie ik er in het dagelijks leven zelden uit.

Na een fijne autorit met muziek op volle sterkte, lekker meebléren, nog even terug hollen naar de al afgesloten auto want er moet een mondkapje op, kom ik in het theater aan. We worden netjes ontvangen in een aparte zaal en na een ontspannen kop thee of koffie naar wens, worden doorgesluisd naar de theaterzaal. Onze lesdag begint. Ik mag wel zeggen, Vliegt Voorbij. Voor ik er erg in heb, zegt de ster van de show: “Lieve dames en heren, het is tijd. Ik sluit af met nog een laatste spoken word.”

Huh? Wat? Nu al!? Ik heb geluisterd, meegeschreven, nagedacht, meegehuild. Kortom, ik heb genoten. En dan is het alweer voorbij. Bijna dan, want die laatste spoken word…  ik zou hem zó als filmpje bij willen voegen. Ik kan je wel vertellen waar het over gaat maar dat doet geen eer aan de belevenis. “Do you get it now?” vraagt de wolf in dat stuk en ja, ik denk dat ik het ‘get now.’ Voor nu. Ik kan verder. Heb weer richting.

Dan sta ik opnieuw voor de spiegel. Haal mijn make-up van mijn gezicht, mijn vermoeide gezicht, want tsja, dit kost nu eenmaal veel energie, ook al voelt dat tijdens het uitje niet zo. Zo naderhand hakt het er wel even flink in. Ik kijk naar wat ik zie. Twee vermoeide maar intens tevreden, blauwgrijze ogen kijken terug naar de mijne. Er straalt wat meer begrip in. En ik realiseer me wat ik vanochtend heel onbewust deed; genieten.

Geniet van het leven, niet alleen als alles meezit, juist ook als er een tegenwind waait. Mijn dag was niet alleen die meer dan geweldige middag in het theater, mijn dag begon al dagen eerder, met de gedachte ‘hé ik ga naar het theater, zal ik er een uitje van maken en mezelf optutten die dag?’ Mijn dagje uit duurt langer dan alleen vanmiddag wantik geniet nog na en schrijf in de nasleep ervan meerdere verhalen uit.

Eén middag bewust ingeboekt spelend leren, levert mij een week van plezier op. En weet je, ik heb nog meer van dit soort momenten ingepland staan.
Op deze manier heb ik zelf een onmetelijk plezier in het leven. Op deze manier ben en blijf ik verliefd op het leven. Komend jaar pluk ik nog meer vruchten van deze ene dag, iedere keer dat ik bij een nieuwe workshop ook een nieuw verhaal heb om te vertellen.

Verliefd zijn op het leven, het gaat niet altijd vanzelf, zeker niet in deze tijden. Maar ik raad het je van harte aan.