Een slechte dag?

Lieve help, wat voel ik me duf. Ik kan nauwelijks uit mijn ogen kijken. Hoofdpijn klopt aan de deur. Ik voel de wallen onder mijn ogen met de minuut groeien.
Dit wordt “zo’n dag”. Zo’n dag waarop je eigenlijk niet kan wachten ie voorbij is. Een slechte dag.

Voor mijn gevoel heb ik nu twee keuzes. Of drie, eigenlijk, maar die derde bestaat uit Geen Keuze Maken. Dat voelt wat onzinnig aan. Ik stel mijn keuze nog even uit.

Inmiddels ben ik het ontbijt voorbij. Mocht ik nog hoop hebben gehad op het overwaaien van mijn slechte start dan is die nu wel vervlogen. Het is Echt een Slechte Dag.

Maakt het eigenlijk uit wat de oorzaak is van mijn slechte dag? Zijn het mijn hormonen, heb ik gisteren teveel gedaan en krijst mijn lijf om rust, maakt het uit?
Bij mij is de directe oorzaak dit keer het feit dat ik om half vier vannacht wakker werd en toen niet meer kon slapen. Gewoon zonder reden. Tot een half uur voor de wekker ging. En vervolgens verrot wakker worden van die wekker…

Dat is ook zoiets. Vroeger kon ik dat prima aan, en nog wel minder slaap ook. Gewoon een nachtje doorhalen. Als ik het de nacht daarna maar bij kon slapen was er geen enkel probleem. Maar nu…

Drie keuzes dus. De ene hheb ik afgeschreven, Geen Keuze Maken. In mijn geval betekent dat: de hele dag hangen en wurgen en stikchagrijnig blijven. Niet alleen word ik daar zelf niet blij van, mijn gezinsleden hebben daar ook flink last van. Aangezien daar niemand beter van wordt, sla ik deze optie maar over.

De andere twee keuzes zijn elkaars tegengestelde.
Aan de ene kant is daar: Toegeven aan de vermoeidheid. Dat betekent terug naar bed, al mijn plannen voor vandaag laten varen en hopen dat ik in de middag goed genoeg in mijn vel zit om alsnog iets op te pakken, maar ook accepteren als dat niet zo blijkt te zijn.

De andere is Doorbikkelen. Schouders eronder, verstand op nul, blik op oneindig. En gaan.

Die laatste klinkt natuurlijk veel stoerder dan toegeven aan de vermoeidheid. Kijk mij eens bikkelen. Ik red het wel.

Maar dan moet dat wel lukken natuurlijk. Soms is dat zo. Dan kies ik op zo’n dag ervoor om gewoon maar door te gaan. Vervolgens duik ik om acht uur ‘s avonds mijn bedje in, voldaan door alles wat ik toch nog bereikt heb. En de dag erna word ik fris en fruitig wakker na een extra lange nacht. Heerlijk!

Helaas werkt het niet altijd zo.

Vanochtend na het ontbijt was ik vast van plan om Door Te Bikkelen.

Ik ben opgestaan, heb ontbeten, werd chagrijnig. Oeps dat gaat de verkeerde kant op. Ging met de hond naar buiten. En zo snel mogelijk weer naar binnen in plaats van een uur te lopen. Ai, waar blijft die bikkel ? Eenmaal weer thuis, gaf mijn hele lijf het op. Trillende spieren, ogen die niet open wilden blijven, een wel heel erg wit gezicht dat mij aankeek in de spiegel.
Maar nee, ik ging Doorbikkelen vandaag! Dus daar ging ik weer, op naar een kop koffie en mijn dagplanning definitief maken.
Toen kwam ik voor een verhelderend probleem te staan. Alles wat ik voor deze hele week op de agenda heb staan, is denkwerk, schrijfwerk en opnemen.

Dat is niet geschikt om op de Doorbikkel-stand uit te voeren. Daar moet je scherp voor zijn, helder en vrolijk.
Toen ik me dat realiseerde, herzag ik mijn strategie voor vandaag . Streep door het woord Doorbikkelen. Terug naar bed. Hopen dat het vanmiddag beter gaat.

En nu is het middag. Ik heb bijgeslapen. Of het echt genoeg was, moet nog blijken. In ieder geval is de hoofdpijn verdwenen en kan ik weer uit mijn ogen kijken. Mijn spieren zijn nog slap. Nadenken lukt nog niet heel erg. Ik voel me wat beter.
Mocht de mist in mijn hoofd voldoende optrekken dan ga ik later vanmiddag alsnog aan de slag met mijn oorspronkelijke plannen. Zo niet dan is er morgen weer een dag.

Voor nu heb ik in ieder geval een blije hond. De wandeling die er vanochtend niet in zat, gaan we nu alsnog maken.

Aangezien spieren en denkkracht allebei bij het element Aarde horen, verwacht ik na de wandeling één van twee uitersten aan te treffen: ik ben fris en helder na de wandeling en kan mijn plannen uit gaan voeren. Of mijn energie is op. In het laatste geval gaat de rest van de dag bestaan uit niets doen. Bijtanken. Ook goed.

In beide geval kan ik straks terugkijken op een dag waar ik uitgehaald heb wat er in zat. Dat voelt goed. Dat is heel wat waard!

reflectie

Het is heerlijk stil buiten.
Ik ben laat vanochtend, maar dat zijn anderen duidelijk ook. Het lijkt daardoor wel of ik samen met mijn hond alleen op de wereld ben.
We lopen door een natte en koele, prachtige wereld.

Tijdens onze wandeling lopen we door verschillende soorten landschappen. Heel bijzonder zijn de ondergelopen boomrijke stukken. Ik noem dit stuk ‘moeras’. In natte tijden van het jaar zoals nu, staan de bomen en struiken hier in een privé meer.
Op een zonnige, windstille dag zie je een oneindige weerspiegeling van de wereld boven de grond in dat water. Magisch vind ik dat.

Het mooie van zo’n weerspiegeling op een dag als vandaag, is dat je jezelf er een beetje in kan verliezen. Op een goede manier. Ik word er heel rustig van om ernaar te kijken.

Het is alsof mijn hersens op een andere manier aangaan. Niet alleen word ik rustig, ook ‘zie’ ik van alles in zo’n landschap, als ik maar lang genoeg blijf kijken en me voorstel wie of wat hier allemaal zou kunnen wonen. Het is zo’n magisch landschap, dan moeten er magische wezens wonen, toch?
En dan ineens zie ik ze. Lopend tussen de bomen door, klimmend tussen de takken, misschien wel varend in een bootje dat bestaat uit een eikenblad.

Fantasie is iets heel moois. We maken er veel te weinig gebruik van. Het geeft zoveel rust om zo naar de wereld te kijken en je hersenen vrij spel te geven.

Maar het heeft nog een functie.
Als je op deze manier de delen van je hersenen aanzet die zich normaal stilhouden, dan ga je luisteren.

Tijdens de lessen die ik volg om te leren vertellen, leerde ik een techniek die veel overeenkomsten vertoont met het kijken naar het plaatselijke moeras en zoeken naar leven daarin wat er technisch gezien niet is. Die techniek helpt je om fantasierijk te schrijven.

En toen viel me iets op.

De heks van weleer keek in een glazen bol. Ze luisterde naar haar onderbewuste en liet die vertellen wat haar hersenen al wisten maar zij als bewust persoon nog niet. Daarmee deed ze exact hetzelfde als de schrijver doet met de fantasie- techniek en wat ik doe met het moeraslandschap.

Het is niet alleen je fantasie die zich laat horen. Er is nog een deel van jezelf. Een deel waar we vaak geen tijd voor hebben, zoals we ook geen tijd hebben voor de fantasie.

Het is een deel van ons dat ons zo goed zou kunnen helpen bij onze dagelijkse taken, maar het is ook een deel met een soms wat lastig stemmetje.
Het zegt rake dingen waar we niet direct wat mee kunnen en dus luisteren we er liever niet naar.
Dat deel is ons onderbewuste.
De heks wist onderscheid te maken tussen fantasie en onderbewuste en maakte daar gebruik van.

Dat wil ik ook! Door mijn hersenen op een andere manier te gebruiken, stem ik af op een stil deel van mezelf.
In dat stille deel zit mijn fantasie omdat ik daar weinig gebruik van maak tijdens het dagelijks leven.
Wat er ook zit, is het stemmetje dat me vertelt of het goed met me gaat en wat er beter kan.

Het intunen via deze technieken helpt me om mezelf in beeld te brengen. Me bewust te worden van mijn hele ik in plaats van alleen datgene dat ik dagdagelijks gebruik.

Er is veel waar we helemaal geen aandacht aan besteden.
Via bewustwording ga ik luisteren naar de stem van het stille deel van mezelf.

Hierna begint het echte werk. Het werk dat ik via mijn shiatsu therapie ook bij mensen die daar voor open staan in werking zet.
Bewustwording is zwaar werk en bestaat uit meerdere stappen.
Bewustworden van het probleem, Bewustworden van de oorzaak van het probleem,
Bewustworden van de mogelijke oplossingen. Daarna actie.
Het omzetten van je bewustwording in stappen die je vooruit helpen. Doelgericht en onbevreesd.

Ik vind het prachtig om dit soort processen in mijzelf en anderen te zien. Het is niet altijd makkelijk. Het stemmetje vertelt vaak dingen waar we geen tijd voor hebben, of wat niet past in het leven dat we nu leiden. Toch levert het veel moois op om ernaar te luisteren. Het onderbewuste vertelt de dingen niet om lastig te zijn. Het wil het beste voor zichzelf en dus ook voor mij en jou, wiens onderbewuste het is.

Wil jij ook eens luisteren en bewustworden? Sta dan de volgende keer dat je zo’n mooie weerspiegeling ziet, er eens bij stil. Verstil. Laat het stille deel van je persoon je vertellen wat er aan de beurt is om aan te werken.
Word je bewust en ga over tot actie.

Wil je daar hulp bij? Dan weet je mij te vinden.

P.S.
De shiatsu therapie staat ivm de lockdown tijdelijk stil.
Als dit lang gaat duren, ga ik telefonische sessies aanbieden. Dat is natuurlijk niet hetzelfde maar juist het werk zoals hierboven beschreven kan je perfect ondersteunen met een sessie via de telefoon/internet, met zelf-shiatsu en de juiste vragen.

Achtbanen? niet lollig.

Ik houd niet van achtbanen.
Als kind vond ik het al helemaal niks.
Een pretpark, hartstikke leuk, er is zat te doen. Maar al die achtbanen sloeg ik over.
Ten eerste gingen ze me veel te snel en ten tweede dacht men ook nog eens dat het leuk was om over de kop te gaan. Leek mij niks.
Als ik met school of met vrienden bij een pretpark was, we woonden op ongeveer een uur van de Efteling vandaan, stond ik vaak te wachten; mijn vrienden wilden natuurlijk wél in de achtbaan. Mij kregen ze niet mee. “nee hoor,” zei ik dan “ik wacht wel tot jullie er weer uit zijn.” En dat deed ik. Dus ik stond veel te wachten. Vond ik niet heel erg hoor. Beter dan in zo’n achtbaan zitten en er niet uitkunnen.

De achtbanen die niet over de kop gingen heb ik wel uitgeprobeerd. Ik was denk ik 12 toen ik dat deed. Gewoon eens uitproberen. Je moet per slot van rekening toch wel enig idee hebben van waar je Nee tegen zegt he. Ik vond het wel leuk. Maar nou ook weer niet zó leuk dat ik nog eens wilde. Dus die achtbanen die over de kop gingen liet ik maar voor wat ze waren. En de gewone achtbaan had ik nu een keer gedaan, dat hoefde ook niet nog eens.

Uiteraard werd er wel druk uitgeoefend vanuit mijn vrienden om het tóch weer eens uit te proberen. En dan liefst eentje die over de kop ging. Mijn antwoord dat ik de gewone achtbaan al niet lollig vond, dus geen reden zag om te denken dat het met de “over de kop”-variant anders zou zijn, was meestal genoeg.

Toch kwam het moment dat ik ‘om’ ging. Ik was inmiddels 19. Ik was in een stuiterbui en toen mijn vrienden zeiden dat het toch echt heel anders en vooral veel leuker is als de achtbaan wél over de kop ging, dacht ik “weet je wat, ik probeer het”. Eens moet de eerste keer zijn, toch?

De reden dat ik niet van achtbanen, welke variant dan ook, houd, is samen te vatten in één woord; adrenaline. Ben ik nooit goed mee geweest. Dat stofje dat er niet alleen voor zorgt dat je ineens hyperalert bent, maar dat er ook voor zorgt dat je een metaalachtige smaak in je mond krijgt en dat er voor zorgt dat iedere vezel van je hele lijf AAN staat. Niet aan maar AAN. Houd ik niet van. Past niet bij mij.
Maar goed, daar gingen we. De hele tijd in de rij (nog 30 minuten wachten, waarom sta ik hier?) vroeg ik mij af waar mijn verstand gebleven was (nog 15 minuten, kan ik er nog uit?) en of het aan me te zien was dat ik blijkbaar mijzelf niet was vandaag (nog 5 minuten, ga ik dit echt doen?!)

Uiteraard ging ik wel. Tegen de tijd dat het karretje in beweging kwam, had ik serieuze twijfels aan mijn eigen geestelijke gezondheid; deed ik dit echt? Zat ik hier echt vastgeklonken in een karretje dat dadelijk met achterlijke snelheid naar beneden ging zoeven om daarna ook nog even een looping of twee te maken? Nee toch zeker? Jawel dus.

Toch moest ik na de loopings toegeven dat het me meegevallen was. De loopings. Niet die drop. Dat recht naar beneden kijken naar waar het karretje dalijk met mij erin naar beneden zou storten, dat beviel me niets. Helemaal niets.
Achteraf bezien is die dag meteen de laatste geweest dat ik ooit in een achtbaan heb gezeten.
Been there. Done That. Moving on.

Vandaag moest ik terugdenken aan die wachttijd tot aan het moment dat we aan de beurt waren, en de onvergetelijke rit die ik daarna gemaakt heb.
Emotioneel gezien zat ik er weer in vandaag, in dat karretje.
Alleen nu bestonden de rails niet uit ijzer en verbindingsstukken, maar uit nieuwsberichten rondom mijn vakgroep en de lockdown.
Ik neem je even mee naar maandagavond; Het land gaat in lockdown. De rollercoasterrit begint met een onverwachte diepe duik die ik niet aan zag komen. Woesj!! Dinsdag kwam en ging als een dag die ik het beste kan beschrijven als het proberen mijn hersenen er omheen te vouwen dat ik ineens langdurig geen cliënten mag behandelen. De achtbaan ging met een scherpe bocht naar rechts, en later op de dag naar links en tegen de avond begon de klim naar boven. Eindpunt in zicht?

Nou nee.
Vanochtend was het eerste nieuws dat ik onder ogen kreeg, het bericht dat zo’n beetje alle beroepsverenigingen in overleg zijn met de overheid. Want het is een beetje bijzonder dat je van deze beroepsgroep vraagt dat ze aan medische basiskennis en nog een stel andere eisen voldoen, maar ze vervolgens niet open laat zijn in deze tijd waarin ook wij keihard nodig zijn. Woei!!! (karretje komt in beweging). Op zoek naar informatie van mijn eigen beroepsorganisatie! Niet te vinden (karretje snelt het eerste stukje naar beneden, neemt een kleine bocht). Maar wel bericht van een andere beroepsorganisatie met dezelfde soort beroepen; “we hebben telefonisch bericht dat we open mogen! Jahoe!!! (karretje snelt in volle vaart naar beneden, maakt een schroef en raast verder).

Nadat ik mijn oorspronkelijke cliënten van vandaag ingelicht heb en gevraagd of ze alsnog willen komen (ja graag), ga ik aan de slag. Heerlijk! (Een karretje op snelheid recht vooruit is best leuk). Na mijn werk krijg ik een appje.
“Heb je je mail al gelezen?”
Mijn eigen beroepsvereniging maakt in die mail korte metten met de berichten op basis waarvan ik aan het werk was vandaag. Sluiten. Nu. (Karretje staat abrupt stil). Zucht.
Ik licht mijn cliënten voor morgen en overmorgen in: “Sorry ik doe mijn best maar nu zeggen ze weer dat het niet mag.” (Karretje begint weer te klimmen, blijkbaar was de rit nog niet voorbij).
Tegen de tijd dat ik klaar ben met overleg met deze en gene over wat er nu precies aan de hand is, wie er wat zegt en waarom ik nu toch dicht moet, volgt het laatste bericht in de rij.

Ik geloof dat op dat moment mijn karretje van de rails ging.

Het bericht luidt als volgt;
“wij hebben telefonisch de bevestiging dat iedereen die vergoed wordt door de zorgverzekeraars aan de slag mag, MAAR het mag pas écht als het op www.rijksoverheid.nl staat. Tot die tijd moet je sluiten.”
(Mijn karretje is ontspoord).

Snap je nu waarom ik niet van achtbanen houd?
Ik stel voor dat jij als lezer even meehelpt door de website van rijksoverheid.nl in de gaten te houden. Dan maak ik, zodra het weer kan, graag een afspraak met je. Voor nu ga ik maar eens even bij zitten komen van mijn adrenaline-rit. Ben ik blij dat ik iets van olietjes weet…

Hoe is het met jou?

Hoe gaat het met jou?

– O goed hoor.
– Echt? Want je ziet een beetje… pips?
– Nee alles gaat goed, heus.
– Serieus? Met mij kon het namelijk best wat beter.

Mijn gezin, familie en vrienden zijn gezond/ zo gezond als mogelijk en zakelijk gezien gaat het best lekker, ondanks maatregelen.

Toch, eerlijk gezegd, heb ik het best heel zwaar met alles wat er momenteel gebeurt. Daar doet alles wat er goed gaat niets aan af.

Zowel alles rondom het virus als, in het verlengde daarvan, de manier waarop mensen onderling verharden, er geen ruimte lijkt voor de meningen, gevoelens en visie van anderen.

Dus hoe gaat het met jou?
Heb je last van de economische, sociale en andere onzekerheid? Of mis je het om je vrienden en familie te kunnen knuffelen?

Ik mis de vanzelfsprekendheid van contact, afspreken voor een hapje en een drankje, een knuffel bij de begroeting.
Ik mis de vanzelfsprekendheid om te kunnen gaan en staan waar ik wil.
Ik mis de vanzelfsprekendheid van het leven.

En jij? Hoe gaat het met jou?

Wat eerst zo’n simpele, meer begroeting dan vraag was, is nu een vraag met een lading.

Wees niet verbaasd als er een hoop verdriet loskomt als je de vraag echt stelt. Als je wacht op, en luistert naar, het antwoord.

Hoe gaat het met jou?
In mijn praktijk leidt deze vraag -waarmee ik altijd start- steeds vaker tot een lang gesprek en het naar boven drijven van pijn en verdriet.

Ik ben en heb geen wondermiddel. En dat is ook niet nodig.

Tijdens de behandeling komt het verdriet bovendrijven, rechtstreeks of via mij. Daar praten we over na. Op deze manier ontstaat er bewustwording.

Bewustwording is de sleutel naar verbetering van de situatie.

Mijn verzoek aan jou is: ga de komende wintermaanden extra bewust om met vraag en antwoord: Stel de vraag. Luister naar het antwoord. Geef ruimte aan gevoel.

Laten we hier samen doorheen komen, ongeacht of we het altijd met elkaar eens zijn.

Hoe gaat het met jou?

#doeslief #hoegaathetmetjou

Ik dacht dat ze gek geworden was…

De eerste keer dat ik geconfronteerd werd met een wolf met twee verschillende kleuren ogen, ging ik eens goed zitten voor het verhaal. Op de een of andere manier hadden mijn hersens er direct een Spiritueel Verhaal van gemaakt.

Er waren nog geen twee zinnen uitgesproken en ik wist het al zeker; ik ging genieten van een Meant To Be verhaal. Zo eentje waarbij er niets vervelends gebeurt en je alleen maar zoetsappig luistert en aan het einde heel tevreden knikt;’ ja. Want zo’n ervaring wil ik ook.’ Met een spirit animal.

Maar dan, voor ik het weet, gaat het verhaal zomaar, van het ene op het andere moment, van de rails af.

Zat ik net nog heerlijk ontspannen te wachten op mooie woorden over spiritueel correcte geweldige ervaringen, gaat het verhaal nu ineens over gevaar! En niet de lieve ‘het komt zo wel weer goed’-variant, nee, Echt Gevaar, waaraan je in een fractie van een seconde je leven verliest. Over. Klaar. Daaag.

Terwijl ik totaal in shock mijn handen uitsteek om de laatste flarden van dat ydillische beeld van die spirit animal vast te houden, zoekt de hoofdpersoon in het verhaal Doelbewust Het Gevaar Op. Loopt er recht op af. Heeft alle mogelijkheid om weg te lopen maar nee, ze stapt doelbewust recht op het gevaar af. In mijn hoofd ontstaat paniek. Ik schreeuw haar zonder woorden toe: Ben je gek geworden ofzo?! Dat doe je toch niet?! Sta stil! Ren weg voor mijn part maar doe niet zo gevaarlijk. Blijf staan! STA STIL!!!

Nee daar zijn mijn hersens zeer duidelijk in. Als je het nou hebt over fight of flight, zit ik automatisch in freeze.

Niet alleen is er geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om zelfs maar in gedáchten achter de hoofdpersoon aan een stap naar voren te doen, nee, ik ben in shock. Wegrennen zit er niet in.

Luisterend hoe de hoofdpersoon van het verhaal voor een Derde Optie kiest in plaats van een van de twee gebaande paden, wordt mij iets duidelijk.

“Do you get it now?” vraagt de wolf en ja, ik begrijp het.

Ook voor mij liggen er meer opties open. Ook als ik ze niet zie. Het is dan alleen wel handig als ik mijn ogen open en eens goed rondkijk of er mogelijk hints zijn over wat ik allemaal voor opties heb.

Sinds die eerste keer dat ik dit verhaal hoorde en er zo door omver werd geblazen, veranderde mijn leven. Ik leerde nieuwe wegen in te slaan en stelde me kwetsbaar op. Ik toonde mezelf aan de wereld als Kenner van de Traditional Chinese Medicine. Als iemand die die moeilijke materie begrijpelijk maakt door er uitleg over te geven. Iemand die dat wat ze zelf geleerd heeft en zo magisch vindt, in magische verhalen gevat heeft om die uitleg te verlevendigen.

Ik leverde me over aan de mening van anderen door die verhalen in sprookjesvorm te gieten en de hoofdpersonen een Draak, een Elf en een Selkie te maken, en een Dwerg en een Centaur.

Ik ging cursussen geven en in die cursussen liet ik nog meer van mijzelf zien. Inclusief verhalen die niet bij de oorspronkelijke magische set horen maar die anekdotisch vertellen over onderwerpen die uit het leven gegrepen zijn. Niet alleen zijn het voorbeelden uit mijn eigen leven, ik gebruik ze om de lastige materie uit de Traditional Chinese Medicine uit te leggen.

En toen kwam vandaag de wolf weer voorbij. Ik was de hele strekking van het verhaal allang vergeten.

Tijdens een nieuwe workshop die ik volg bij iemand die mij keer op keer onverwachte lessen biedt, waarin de lesstof door middel van Spoken Word wordt bekrachtigd, komt de wolf langs. Zo maar ineens.
Ik luister naar het verhaal. Ik herken het moment waarop ik de vorige keer wilde schreeuwen: “Ben je gek geworden?” en houd mijn mond. Ik luister en realiseer me dat er iets veranderd is.

En weer vraagt de wolf: “Do you get it now?” En weer zeg ik met verwondering in mijn stem ‘ja, I get it’. Want weer wordt mij wat duidelijk.

In anderhalf jaar tijd ben ik veranderd van iemand die bevriest als het eng wordt, naar iemand die bij zo’n spannend moment begint te grijnzen.

Weet ik wat ik ga doen? Misschien niet. Misschien ook wel. Het doet er niet toe. Wat er toe doet, is dat ik de uitdaging aan ga. Niet de uitdaging om te vechten of te slaan ofzo. De uitdaging om te Zijn, in volledige energie, van wie ik nu ben en van wie ik Aan het Worden Ben.

Zolang we leven, zijn we niet alleen de leraar voor anderen die minder ervaren zijn op het gebied van onze eigen expertise. We zijn ook de leerling. Er is altijd wat bij te leren, wat nieuws te ontdekken, er kan altijd iets anders te vinden zijn achter de volgende bocht in de weg.

En als dat gebeurt, komt er een grijns op mijn gezicht en zet ik een stap vooruit, op naar de dag van morgen.
In termen van Magisch TCM ben ik van een gewonde Selkie veranderd in een krachtige gezonde Elf. En wat mij betreft, ga ik door, op weg naar de Draak.

Dat is mijn pad. Wat is het jouwe?

Vertrouwen 2.0

Kop thee in mijn hand, hondensnuit tevreden tegen mijn been aan op de bank, mijn eigen benen op een voetenbankje.
Terwijl ik zo zit, kijk ik naar buiten waar het koud en guur is. En nat. Potverdrie wat is het nat.
Dan kan ik me toch wel heel makkelijk heel tevreden voelen met mijn plekje op de bank zeg!

In mijn vorige mail vertelde ik je over tevredenheid en goed de winter in gaan. En daarbij had ik het ook over het belang van Vertrouwen in de toekomst.

Ik kreeg daar reacties op die het belang van dat vertrouwen extra benadrukken; ik hoorde van meerdere mensen terug dat ze niet zo heel veel vertrouwen hebben in de toekomst, en vooral niet in de komende zes maanden. Dat is nogal wat!
En ja, ik had die reactie ook verwacht. Want in mijn praktijk zie ik dit ook wringen.

Men wil wel positief zijn en blijven, maar laten we eerlijk zijn; we zitten al maanden in een emotionele winter. Zonder goede voorbereiding, zonder voorraden, zonder gezelschap zelfs in veel gevallen. En het einde is nog niet in zicht.
Ja zo bekeken wordt het heel zwart, die toekomst.

Je moet je dan ook afvragen, als je het zo voelt, waar je je aandacht beter op kan richten.
Op datgene wat er is en waar je helaas verschrikkelijk weinig over te zeggen hebt?
Of op al die andere dingen waar je wél wat aan kan doen?

De indianen hebben zo’n mooi gezegde, dat neerkomt op het feit dat datgene dat je aandacht geeft, groeit.
Zeker voor emotionele zaken is dit hartstikke waar.
Dus. Ga je je aandacht besteden aan de dingen waar je niets aan kan veranderen? Of vind je een oude of nieuwe hobby, en ga je daar je energie in steken?

Dit betekent niet dat je de nare zaken gaat negeren. Nee, het betekent alleen dat er minder energie naartoe gaat. Doe het maar eens een tijdje, je zal zien dat het werkt.

Voor mij betekent het hebben van vertrouwen in de toekomst, dat ik meerdere cursussen aan het uitwerken ben. De meeste digitaal, want momenteel is het te onzeker om af te spreken om fysiek bij elkaar te komen in groepen, maar in de zomer…o heerlijk ik geniet nu al van het idee! Lekker in het echie, samen werken aan iets wat onze interesse heeft. Helemaal top!

Er komen dus verschillende cursussen. Zo komt de elementenschool in aangepaste vorm terug, maar we gaan ook iets anders doen wat ik echt ronduit GAAF vind;
we gaan rituelen doen! We gaan de elementen voor ons laten werken.
Geen hoog zweefgehalte hoor, nee, rituelen betekent “een vast patroon aanhouden”, en dat werkt enorm goed om plannen uit te kunnen voeren.
O en weet je wat er ook op mijn verlanglijstje staat?
Een digitale workshop etherische oliën en de elementenleer. Perfect toch?

Ik gebruik het eerste deel van de winter om deze plannen verder uit te werken en vertel je er daarna graag meer over. Mocht je nog geen andere dringende plannen hebben, doe dan gezellig mee met de cursussen! Je vindt ze op wellwishing.nl/opleiding zodra ze klaar zijn.
Dan kan jij de rest van de winter ook lekker werken aan de dingen doe jouw aandacht verdienen.

Wanneer voelde jij je voor het laatst in- en intevreden?

Gisteren zat ik na te genieten van de eerste cursus die ik EN volledig digitaal, EN meerdaags heb gegeven (spannend!!!!)/ Ik voelde me vervuld met van een gevoel waar December uit hoort te bestaan; tevredenheid.

Wat een lekker gevoel is dat. Ik ben er maar eens even goed voor gaan zitten. Tevreden. Ik geloof dat dat in dit maffe jaar toch best een uitdaging is.
Maar het is me gelukt, en zoals ik mijn cursisten op hun hart drukte, VIER je successen, zowel de grote als de kleine.
Dus dat doe ik. Heerlijk genietend in het moment blijven en mezelf even onderdompelen in dat gevoel. Tevredenheid.

Waar bestaat dat voor jou uit? Dat gevoel? Kan je het oproepen, nu, hier, op dit moment?
Als dat niet lukt, dan is er werk aan de winkel.
Dat is niet erg, maar wel goed om je te realiseren.

We lopen emotioneel met zijn allen keihard achteruit momenteel, omdat er zoveel dingen anders zijn. Er heerst angst en verwarring, en laat dat nou net emoties zijn die radicaal ingrijpen op je energievoorraad.
Dat is niet handig, zo aan het begin van de winter.

Dus wat gaan we er aan doen?

Bekijk hem eens zo: om de winter (water element) goed door te komen, moet water goed gevoed zijn. Dat doet herfst oftewel metaal.
Als je daar nog onvoldoende aan gedaan hebt, pak dan één aspect van metaal nu aan;
kijk nog één keer over je schouder naar achteren, of er dingen zij die je niet mee wil nemen in je emotionele bagage. Gooi dat eruit. En dan, vanaf nu, gaat de blik Naar Voren. Naar de toekomst.
Denk vast na over wat je komende tijd, tot en met de zomer, wil doen. En wees vol vertrouwen dat je dat gaat lukken.

En voor de winter? Het water element? Daar geldt voor dat het vertrouwen in die toekomst belangrijk is EN dat je zorgt dat je samen met anderen bent.
Niet de hele tijd, maar regelmatig.
Een afspraak 1-op-1 hier, misschien theater-nieuwe-stijl daar, en met weer een ander een heerlijke wandeling.

Het gaat er niet om wat je precies doet. Het gaat erom dat je ziet dat je ook in de donkere winterdagen niet alleen bent. Ik had vroeger een vriendin die een motto had waar ik nog vaak aan terugdenk omdat het Zo Waar is: “Er moet meer geknuffeld worden.” En gelijk dat ze had…

Fysiek contact is momenteel niet vanzelfsprekend. Toch hebben we dat keihard nodig.
De wetenschap heeft uitgezocht dat we geluksstofjes aanmaken als we elkaar huid op huid aanraken.
We hebben ook een woord voor het gebrek aan die stofjes doordat we elkaar minder aanraken: huidhonger.
Zoek het maar eens op.
Dus waar mogelijk; geef elkaar een knuffel.
Of laat je masseren. Dan werk je meteen aan je energiehuishouding. Ook niet verkeerd.

Zorg dat jij en je geliefden goed de winter ingaan. Zorg dat je je vaak tevreden voelt. Geniet.

Laten we vooruitkijken naar een supergezellige Decembermaand!

Groetjes,
Karen

P.S. op www.wellwishing.nl vind je informatie over shiatsu therapie, perfect als je bovengenoemde huidhonger ervaart.
Zoek je nog kado’s voor onder de kerstboom? Kijk dan eens in de winkel voor bijvoorbeeld het boek Magisch TCM, of kijken op facebook bij Oliehex voor kado’s die te maken hebben met etherische oliën en diffusers, een perfecte manier om met geuren aan ontspanning te werken. Overigens is de combinatie met het boek Magisch TCM dan wel heel erg leuk, vanwege het kado-hoofdstuk over hoe je de oliën volgens de TCM in kan zetten!

Toewerken naar de winter

In de periode die je met de kleinste hoeveelheid energie moet overbruggen, terwijl het de meeste energie kost door de kou, kan je je geen overbodige ballast veroorloven. De winter dus. Het voorwerk hiervoor, doen we nu, in de herfst.

Alle kleuren schitteren je tegemoet, bladeren maken een dans van hun weg naar beneden, de grond tegemoet.
De boom laat ze los en de blaadjes vinden dat niet erg, ze dwarrelen en fladderen er vrolijk op los.
Herfst in volle pracht, op zijn allermooist.

De herfst gaat over Naar Binnen Keren en Opruimen wat je niet mee wil nemen naar het nieuwe jaar. De gevoelens en ervaringen die jou niet helpen, mag je achter je laten.

Het helpt om dit proces bewust te doorlopen en net als de boom, heel bewust je blaadjes, dat wat je niet meer nodig hebt, los te laten.

Dit kan je zelf doen door middel van een goede wandeling waarin je je gedachten laat gaan over het afgelopen jaar, een (geleide) meditatie, of het opschrijven van wat je vasthoudt en wsmat je los wil laten.
Als je er hulp bij wil, kan je voor een fijne en gerichte shiatsu massage bij WellWishing komen. Daarbij nemen we dan bewust extra aandacht voor de Metaal meridianen (waar herfst ook bij hoort).

Herfst is ook de voorbereiding op de winter; in de periode die je met de kleinste hoeveelheid energie moet overbruggen, terwijl het de meeste energie kost door de kou, kan je je geen overbodige ballast veroorloven. Dat brengt ons terug bij de blaadjes die we los mogen laten.

Hoe doe jij dat? Heb jij nog een tip voor andere lezers, hoe ze dit gewoon thuis aan kunnen pakken?

Met plezier naar het postkantoor

Nooit geweten dat ik met plezier naar het postkantoor zou gaan. Ooit. Echt niet.
Het postkantoor. Dat is normaal gesproken wat mij betreft een stoffige en oninteressante plek waar je naartoe moet als je iets, ehhhmmm bijvoorbeeld terug moet sturen dat je bij Wehkamp hebt gekocht maar dat niet paste.
Het postkantoor, daar sta je, als je pech hebt, tijden in de rij te wachten omdat je nou net die ene klant voor je treft die niet alleen nieuwe postzegels nodig heeft maar ook nog iets moet verzenden en nog vijfendertig andere zaken moet regelen. Op zijn dooie gemak. Terwijl ik daarachter sta, van het linkerbeen op het rechterbeen stappend en weer terug. Op mijn horloge kijkend. Me afvragend of ik niet beter op een ander moment terug kan komen.
Maar ja, wie tref ik dan die volgende keer weer voor me?
Dus ik blijf dan maar weer staan en kijk vol verbazing naar die persoon die voor mij druk in de weer is met weet-ik-veel-wat.

aar goed, dit keer sta ik met een Grote Grijns in de rij. Omdat ik de pakketten voor de cursus mag versturen aan enthousiaste cursisten. Dat maakt het een ander verhaal! Dan sta je ineens met veel meer rust daar, want ach, alle voorwerk heb ik al gedaan, ik ben dadelijk klaar zodra ik de pakketten overhandigd heb, en mijn enthousiasme werkt ongetwijfeld aanstekelijk op de medewerker achter de balie.

Ook hier geldt dat het handig is om de vijf elementen in gedachten te houden. Want een centaur/Hout benader ik heel anders dan een dwerg/Aarde. De irritatie van de centaur/Hout kan ik subtiel pareren met een stralend humeur, terwijl de dwerg/Aarde zich waar nodig in beweging laat zetten door een snelle en effectieve manier van doen van mijzelf.

Natuurlijk weet ik niet altijd direct wat voor type ik voor me heb, daar gaat vaak echt wel wat tijd overheen. Maar de situatie waarin iemand zich bevindt, is vaak belangrijker voor een korte ontmoeting, dan het eigenlijke karakter. Daar komt bovenstaande reactie-verschil ook vandaan. Het maakt niet uit of de postnl-bediende van nature een elf is of een draak. Iedereen kan zich irriteren en iedereen kan een beetje stilgevallen zijn omdat de dag al te lang duurt. En daar kan je makkelijk gebruik maken van je kennis van de elementen.

Daarom ben ik ook zo’n fan van het holistische systeem TCM, Traditional Chinese Medicine. Want dan leer je handvatten hoe om te gaan met verschillende typen en situaties, door het geheel en hun samenhang beter te begrijpen.

Hoe beter je begrijpt dat, om een heel ander voorbeeld te pakken, de herfst die bij Metaal hoort, op iedereen een uitwerking heeft, hoe eerder je de valkuilen van Metaal in iedereen gaat herkennen.
Een negatieve kant van Metaal, die nu zeer sterk gevoed wordt door alle onzekerheid, is het somber inzien van de toekomst. Dit is een beschermingsmechanisme dat hoort bij de herfst. Leuk, maar niet nuttig als het zo uitvergroot wordt als nu.

Als je je verdiept in de TCM, middels de elementenschool, leer je wat je kan doen om deze stroom om te buigen, in ieder geval voor jezelf. Op de grote boze buitenwereld heb je niet altijd evenveel invloed, maar zeggen ze niet dat alle veranderingen beginnen bij jezelf?

Dus doe je mee? Ik loop graag nog een keer met een grote grijns op mijn gezicht en een stapel cursuspakketten in mijn armen naar het postkantoor.

Je hebt nog een paar dagen om je in te schrijven. We beginnen op 10 november om 10u. En ik wil je graag op tijd het werkboek en het tijdelijk gratis boek Magisch TCM toesturen. Dus zullen we afspreken dat je je uiterlijk donderdag 5 november aanmeldt?

Heb je nog vragen? Ben je geïnteresseerd? Doe je mee?
klik hier voor meer info en hier om direct te bestellen.

Wat nou als je de types uit de elementenleer niet zo makkelijk herkent?

Ik ben zo blij met alle reacties die ik krijg op de serie Welk Type Ben Jij!
“je vertelt het duidelijk en interessant”, “ik snap wat je bedoelt”, “wat leuk om het zo te zien, ik herken allerlei mensen hierin!”
Heb jij ook meegedaan? Gold dat ook voor jou? Misschien niet.
Het is heerlijk natuurlijk, als alles meteen duidelijk is, maar soms is het niet zo makkelijk en kan wat nadere uitleg geen kwaad.

Zo vertelde iemand mij, dat ze zichzelf helemaal niet herkende in het element dat er uit de test kwam.
Toen we hier over doorpraatten, kwamen we erachter hoe het zat:
de test gaf, zoals ik je op de website vertelde, aan hoe je er NU bij zit. En NU kan best heel anders zijn dan hoe jij normaal gesproken in je vel zit.
Dan bestaat de kans dat je jezelf niet herkent in het element.

Ga je dan als tweede stap, kijken naar waar je op dit moment mee bezig bent, als levensthema,
dan blijkt … dat het element dat jij niet herkende, het element is dat precies vertelt waar jouw thema nu over gaat.
Heeejjjjj…. dat is zo boeiend!!

Bijvoorbeeld, toen ik begon als ondernemer, terwijl ik altijd in loondienst had gewerkt, moest ik mijn eigen veilige grenzen doorbreken.
Ik moest mezelf Laten Zien. Boven Het Maaiveld uitsteken. En dat vond ik vreselijk moeilijk.

Qua elementen kon ik in die tijd helemaal niets met het element Hout en het volgens het boek Magisch TCM daarbijhorende centaur.
Die twee staan voor heftigheid, explosieve groei, grenzen doorbreken.
Als je het goed bekijkt, is dat alles wat ik in mijzelf moest doen om verder te kunnen komen als ondernemer.
Hoe moeilijk ook, ik moest vriendjes maken met de centaur in mij.
Ai. Dat valt nog helemaal niet mee.

En toch, als je dit eenmaal weet, en je weet wat meer over de elementenleer, dan kan je je pad uitstippelen.
Ik hoefde niet in een keer in een grote concertzaal met tienduizend man te staan en een verhaal aan te vertellen, nee, ik kon met kleine groepjes beginnen.
Eerst workshops van letterlijk maximaal vier personen, daarna ongeveer acht, en toen een keer wat vertellen voor een groep van 25 man.

Zoals de centaur ook niet in één keer alle grenzen die die kan bedenken, neerhaalt, maar ze één voor een aanpakt, en zoals de lente (hoort ook bij Hout) er een tijdje over doet om volledig zichtbaar aanwezig te zijn, zo mag jij er ook langer over doen om alle onderdelen van zo’n element af te werken.

Dan is het wel handig als je meer weet over die verschillende elementen.
Dan is zo’n mailserie ineens wat kort.
En daarom heb ik de driedaagse Elementenschool georganiseerd (klik hier voor meer info).

Drie dagen thuis, voor je scherm afgewisseld met los van het scherm aan de slag met oefeningen, en je bent helemaal ondergedompeld in de elementenleer uit de TCM.
Ter ondersteuning krijg je er van mij een werkboek bij. Geen lullig e-bookje, nee, ik stuur je met de post een echt werkboek toe. Vul je die tijdens de driedaagse goed in, dan heb je er een dijk van een naslagwerk aan. Dat alles voor slechts EUR 97,- !!

En omdat het de eerste keer is en mijn boek Magisch TCM tegelijkertijd uitkomt, krijg je die, als je je  aanmeldt voor de elementenschool van 10-12 november 2020, er GRATIS bij. Normaal kost dit boek 22.50 dus tel uit je winst!