Therapeut of coach?

Soms heb ik een identiteitscrisis. Dat gebeurt zo maar. Van het ene op het andere moment.

Zat ik net nog lekker een kop thee te drinken, pootjes omhoog op mijn voetenbankje, laptop op mijn schoot -want waarom zou je netjes aan het bureau gaan zitten met je administratie als het lui op de bank kan- en ineens wist ik niet meer wie ik was.

Tuurlijk, ik wist prima wat mijn naam is en dat ik gelukkig getrouwd ben en moeder van twee geweldige pubers/jongvolwassen zoons, maar “Wie Ben Ik? WAT ben ik?” vroeg ik mij ineens af.

Ik noem mijzelf Therapeut. Lang gezegd: Natuurgeneeskundig Shiatsu Therapeut. Klinkt mooi he. En ja, therapeut ben ik. In hart en nieren. En toch. Is dat alles? Op professioneel gebied? En als het alles is, is het genoeg?

Wat een vragen he. En dat zo maar op een doordeweekse middag tijdens de administratie.

Het kwam niet helemaal uit de lucht vallen hoor, dit soort identiteitscrises heb ik wel vaker. Als vak-idioot en autodidact is het ook niet zo vreemd. Ik heb zo veel bijgeleerd na mijn opleiding tot Natuurgeneeskundig Shiatsu Therapeut, dat de titel de lading niet meer helemaal dekt. Ik blijf bijleren, gewoon omdat ik dat leuk en interessant vind.
Ik heb een boek geschreven, heb een uitgebreide geaccrediteerde cursus gemaakt en ik geef workshops. Naast mijn therapeut-zijn.

Dus ben ik dan therapeut? Of ben ik dan iets anders? Tot afgelopen dinsdag vond ik dat ik het wel af kon met een dubbele titel. Therapeut en Teacher. Teachende Therapeut. Dubbel T. Klinkt nog grappig ook.

Eerder vanmiddag, zo rond een uur of vier, zat ik met mijn laptop op schoot en een kop thee in de hand, en sprong er een vraagteken voor mijn hoofd. Een grote, ook nog. Waarom? Dat zal ik je vertellen.

Ik was mij aan het verdiepen in nascholingen. In principe zijn nascholingen verplicht. Ik heb mijzelf de regel gesteld dat ik altijd nascholingen uitkies waar ik blij van word. Geen verplichte kost, geen saai vinkje zetten, maar het echt naar mijn zin hebben. Iets leren waar ik van tot leven kom.

Toen ik zo aan het zoeken was, viel me iets op. Ik had meerdere nascholingen uitgezocht. Daar ging ik uit kiezen. Want hoe leuk ik ze allemaal ook vond, ik moest keuzes maken. Ik heb niet de tijd om naast therapie geven echt al die nascholingen te doen. Dus ik bekeek die nascholingen op mijn “YES” gevoel. Voelde het ‘wel leuk’ dan ging het nu uit mijn lijst.

Wat er overbleef was een lijstje met rete-interessante lesdagen. Bij nader bestuderen van mijn lijst viel mij het volgende op. De cursusdagen vielen in twee verschillende categorieën.

De ene, logischerwijs, was shiatsu verdieping. Zo stond er een lesdag over een specifiek soort meridiaanpunten, voor de mede-vakidioten onder ons: de hemelvensterpunten. Verder wil ik de meridianen graag op een extra manier kunnen benaderen en voor de komende periode zag ik cupping als mogelijke bijscholing hiervoor staan. Ik werd er al helemaal happy van. En dan waren er nog de lesdagen die de meridianen en hun elementen in de spotlight zetten. Altijd fijn om de inzichten van een ander op dit gebied te krijgen en zo mijn eigen inzichten verder aan te scherpen. Hierin zat geen probleem, alleen genieten.

Maar toen kwam die andere lijst.

De andere categorie die ik zag ontstaan was geen therapie. Geen shiatsu. Geen elementenleer. Ik bekeek mijn tweede lijstje en zag allerlei titels staan waarbij in de beschrijving één woord eruitsprong. Een woord waar voor mij lading op zat. Een woord dat gewoon een woord was waar tegelijkertijd voor mij een “ja maar kan en ben ik dat wel?” aan hing.

Het woord? Coach.

Ik geef je een inkijkje in mijn hersenen. Ik heb mijzelf de titel Therapeut aan laten praten want zo luidde de titel van het beroep waar ik voor opgeleid werd. Waar ik in afstudeerde. Het gaf mij een identiteit, iets wat ik op dat moment in mijn volwassen leven goed kon gebruiken. Ik zat tijdens het studeren vast in een lijf dat niet deed wat ik wilde en een baan waar ik mijn ei niet in kwijt kon. Mijn opleiding gaf mij richting en ik hield mij keihard vast aan de titel die men voor dat vak gekozen had. Therapeut.

In de jaren tussen toen en nu heb ik veel gedaan en bijgeleerd. Ik begon voor mijzelf en loste daarmee twee problemen in een keer op; mijn lijf werd minder en anders belast, wat mijn ziek-zijn veranderde in gezonder worden en ik zat niet meer vast in een baan die niet bij mij paste.

Vanaf het moment dat ik afstudeerde,  bleef ik bijleren. Bijlezen,  lesdagen volgen. Tijdens al dat bijleren kwamen de woorden coach en coaching al vaker langs. Iedere keer als ik een soort van identiteitscrisis kreeg, zat de vergelijking en de mogelijke tegenstelling tussen de woorden Therapeut en Coach in de mix.
Iedere keer kwam ik ‘voor nu’ tot de conclusie dat ik Therapeut ben. Therapeut die ook lesgeeft, Therapeut die bewustwording creëert, Therapeut die geniet van jouw groeiproces. Dus ik zag mijzelf nog steeds als Therapeut.

Waarom dan kwamen deze bijscholingen nu naar voren?!? Die waren toch voor Coaches en niet voor Therapeuten? En Ploef daar was de identiteitscrisis. Zat ik daar met mijn laptop op schoot en mijn handen in mijn haar.

Ik keek naar de inhoud van de scholingsdagen. Ja hoor, die pasten prima binnen de kaders waarbinnen ik bij ‘mocht’ scholen van de beroepsvereniging. En man wat werd ik blij van die lesdagen! Het idee alleen al! Yes wat leuk.

En toch. Dit waren coachings-lesdagen. Dat was ik toch niet? Wat moest ik hier nou mee?

Ik ging er spontaan van zoeken naar duidelijkheid. Wiki zei mij: ‘Therapie is de behandeling van ziekten of de verlichting van symptomen, de toepassing van inzichten uit de therapie op een bepaalde ziekte of een bepaald symptoom’. En op internet vond ik een duidelijke zienswijze van NOBCO over coaching: “Coaching is een gestructureerd en doelgericht proces, waarbij de coach op interactieve wijze de gecoachte aanzet tot effectief gedrag door: bewustwording en persoonlijke groei, het vergroten van zelfvertrouwen en het exploreren, ontwikkelen en toepassen van eigen mogelijkheden.”

Mocht je nou denken dat ik hiermee klaar was en wist hoe het voor mij zat, helaas ik moet je teleurstellen. Mijn verwarring was compleet.
Alles wat hier bij coaching vermeld wordt, zie ik als onderdeel van mijn therapeut-zijn. Ik kan me niet voorstellen dat ik iemand behandel zonder de behandeling te doorspekken met mogelijke a-ha momenten voor mijn client. Ik maak mij eerlijk gezegd het liefst overbodig. Dat hij of zij het zelf op kan lossen, zeg maar. Dat ik bijstuur, meehelp, aanpak wat de cliënt zelf niet kan, maar dat de besturing zo veel mogelijk bij hem of haar komt te liggen. Ik gebruik die geweldige kennis uit de Chinese elementenleer als structuur om uit te leggen wat er gebeurt -of juist niet- en ik gebruik die kennis om te zorgen dat mijn cliënt gaat begrijpen in plaats van blind uitvoeren en om te zorgen dat mijn cliënt in actie komt in plaats van alles aan mij over te laten.

Dat hoort dus blijkbaar bij coaching.

Met mijn handen in mijn haar keek ik naar mijn laptop. Identiteitscrisis. Does not compute. Vraagteken.
Wat moest ik met mijn gevoel,  mijn vraagtekens, mijn verwarring?

Gelukkig kan ik mijn kennis ook wel een beetje op mijzelf toepassen. Stug vasthouden aan woorden in plaats van meebewegen met wat er gebeurt, is Hout uit haar evenwicht. Hout in evenwicht ademt in en uit, centreert haar kern, laat toe wat er gebeurt. Waait keurig mee met de storm. Dus dat deed ik.

En toen zag ik het. Zo helder alsof er een spotlight op gericht stond.

Hoe het heet wat ik doe? Maakt het uit? Misschien noem ik mij ergens in de toekomst wel Coachend en Teachend Natuurgeneeskundig Shiatsu Therapeut. Of Natuurgeneeskundig Shiatsu Therapeutisch en Teachend Coach. Of.. Maar de kans is groter dat het mij helemaal niet interesseert.

Ik ga er liever mee aan de slag. Lekker samen werken aan het oplossen van het probleem van mijn cliënt. Samen werken aan bewustwording, verbetering en ontwikkeling van je beste jij. In de tussentijd werk ik zo ook aan mijn beste ik. Ongeacht de titel. Zonder identiteitscrisis. En misschien nog wel het belangrijkst: met heel mijn hart.

Mijn handen kwamen uit mijn haar en plaatsten zich op mijn hart. Een glimlach verspreidde zich over mijn gezicht.

Blijkbaar kan je beide zijn. Therapeut en Coach. Of nee, blijkbaar kan je drie dingen zijn, Therapeut, Teacher en Coach. Zonder dat dit verandert wie ik ben.

Toen ik dat in mijn eigenwijze hersenen toeliet, keerde de rust terug. Identiteitscrisis voorbij. Ik schreef mij in voor de bijscholingen van mijn keuze. Zette de vragen om in uitroeptekens. Ging verder met mijn administratie.

Ik heb dit jaar heel leuke lesdagen om naar uit te kijken. De kennis hieruit zal ik graag en met liefde inzetten voor mijn cliënten.
Ik ga lekker door met mijn werk. Ongeacht de titel. Ik ben ik. En ik heb je een hoop te bieden.

Selkie en vertrouwen

Heb jij een winterslaap gehouden? Klinkt sinds best verleidelijk he? De Selkie houdt geen winterslaap maar keert voor de winter wel terug naar haar thuisland.  Daar waar het minder hectisch is.  Minder spannend en waar minder te beleven valt.
Zodat ze in de lente er weer op uit kan trekken,  het avontuur tegemoet!

De winter wordt – terecht- gezien als de tijd om naar binnen te keren. Door in de koudste tijd van het jaar naar binnen te gaan en tot rust te komen, kan je er in de lente weer vol tegen aan. Omdat er in deze periode ook minder te beleven is,  kom je niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk tot rust.

Op de social media zie je veel mensen een kleine pauze houden in januari om daarna opgeladen weer tevoorschijn te komen. Dit is een nuttige vorm van zelfzorg.

Voor goede zelfzorg heb je eerst kennis en begrip nodig van wat jij nodig hebt.
Naar binnen keren gaat erom dat je tot rust komt. Dat je alle rommel in je water laat bezinken. Dat je oplet wat er overblijft.

We zeggen graag dat je “in moet voelen” wat je nodig hebt. Maar juist als zelfzorg het hardste nodig is,  in invoelen het moeilijkst. Waar of niet?

Heb je die zelfzorg nou keihard nodig en weet je even niet waar die moet bestaan? Misschien heb je iets aan onderstaande tips.

De makkelijkste weg is om met je verstand te beredeneren wat je nodig hebt en daar voor zorgen. Allicht levert het iets winst op ten opzichte van níets doen aan zelfzorg.

De moeilijkere, op lange termijn meer lonende manier,  is de stilte opzoeken.
Zoek de stilte op in je omgeving EN de stilte in jezelf. Blijf daar. Juist als het oncomfortabel wordt.
Als je denkt dat een kop thee nu wel heel fijn zou zijn.
Als je denkt dat je nog wat in het huishouden of voor je werk moet doen.
Als je uitvluchten verzint.
Blijf zitten. In jouw stilte.
Vraag jezelf wat je nodig hebt. En als je antwoord hebt gegeven, vraag je het nog een keer. Klopt je antwoord? Heb je een dieper antwoord? Geef dat dan. En vraag het nog een keer. En nog eens. En nog eens.

Zoals met alle moeilijke dingen kan je hier het beste mee gaan oefenen als je het NIET moeilijk hebt.  Zodat je bij je stilte kan als het nodig is.

Nou leert de Selkie ons dat het fijn is om de dingen niet alleen te doen. Anderen vertrouwen is een groot goed.
Zo’n oefening zoals deze laatste is er bij uitstek een om samen te doen met iemand die je vertrouwt. Spreek af dat je beiden aan de beurt komt.  Eerst de een en na een pauze de ander. Spreek een vraag af die exact gevraagd gaat worden, over wat jij nodig hebt. Ga de verstilling in. De ander stelt de vraag aan jou. Jij geeft antwoord. De ander stelt de vraag weer. Jij geeft antwoord. Ga bij jezelf na of je echt het antwoord geeft dat in je leeft of dat je een dieper antwoord hebt. De ander stelt de vraag. Jij geeft antwoord. Vijf minuten lang.

Vertrouw net als de Selkie op degene die jij gevraagd hebt als vragensteller. Zirg dat je samen navoelt en napraat. Je zult zien dat echte antwoorden,  de antwoorden die je moest ontdekken,  zorgen voor een rush aan energetie. De winterslaap is niet meer nodig,  de lente komt eraan!

Ik wens je mooie inzichten en goede zelfzorg.

Trots!!

Trotserdetrots! Dat ben ik. T-R-O-T-S !

Trots is een dingetje.
“Wij Hollanders” steken ons koppie niet graag boven het maaiveld uit.
Je koppie boven het maaiveld uit laten komen staat gelijk aan de mogelijkheid tot neergemaaid worden. “Kop eraf!” zou een zekere koningin in Wonderland zeggen.

Als je trots bent, sta je recht. Zo lang als voor jou maar mogelijk is. Rechte rug. Hoofd omhoog. Grote grijns.
Trots.

Als je trots bent, val je op.
Als je opvalt, steek je boven het maaiveld uit.
Daarmee zijn we in Nederland niet graag trots.

“Doe maar normaal,  dan doe je al gek genoeg”, is me vaak genoeg gezegd.  jou ook?

Weet je wat? Ik heb besloten NIET normaal te doen. Want ik ben trots. Bere-trots. Trots als een pauw.

Ik keek vandaag mijn digitale werk van dit jaar door en nam daarmee ook even de tijd om mijn cursus door te bladeren. Terwijl ik pagina na pagina, hoofdstuk na hoofdstuk aan me voorbij liet komen, begon het me te dagen hoe mooi het geheel in elkaar zit. Ik voel een trots opkomen,  die ik niet vaak voel.
Ik zie de opdrachten, de informatie, de uitleg en ik realiseer me: Ja. Dit is waar ik het voor doe. Om het zo verwoord en overzichtelijk en duidelijk uitgelegd door te kunnen geven.
Wauw.

Dus ik ben trots. Het komende jaar ga ik die trots heel bewust uitdragen. Dat is mijn Grote Opdracht voor mijzelf voor 2022. Zichtbaar zijn door trots te zijn op mijn werk.

Wil je weten waar ik zo trots op ben?
Hier lees je er meer over

Het is er niet. Of toch wel?

Het is er niet”, zei ze. “Swoesj doet mijn toverstaf en jouw werk is weg. Alles. Je cursus. Je boek. Je therapie. Weg. ”
Ik zat in gesprek met mijn coach en zij ontkende doelbewust en krachtig mijn gehele werk. Ik keek haar aan alsof ze gek geworden was.
Nog even los van die toverstaf, die kan ik wel hebben aangezien ik zelf over draken, dwergen en elfen schrijf. Maar “Swoesj” en mijn werk is weg? Nee.
Er groeide iets in me. Het werd groter en groter. Strekte haar vleugels uit. Draaide haar kop scheef. “Zei ze dat nou echt?” Klinkt het in mijn binnenste…

“Nou?” Zegt mijn coach. “Wat doe je dan? Je werk is weg hoor en het komt echt niet meer terug”. Uitdagend kijkt ze me aan.
In mij steekt de draak haar kop op. Ze haalt diep adem. Buigt haar kop naar achteren en dan met een volle teug blaast ze de hitte, vuur en adem met een boog naar voren uit.

Nog nooit heb ik zoiets gevoeld. Zo’n kracht. Zo’n diepe, intense stroming. Geen woede, geen verontwaardiging (ok een beetje dan) maar pure kracht.
“BLIJF VAN MIJN LEVENSWERK AF” blaast mijn draak.
Mijn coach kijkt me tevreden aan. “Hèhè,” zegt ze, eindelijk heeft ze het door hoor.”

Toen ik mij ging verdiepen in de TCM regende het vanbinnen van de o-ho en a-ha’s. Hoe lastig ook beschreven, hoe taai de stof ook was, als ik weer een stuk onder de knie kreeg dan snapte ik die stof ook. Echt snappen, niet de het-zal-wel variant maar voelen hoe het klopt wat je daar leert. Dus ja, vanaf het begin hoorde de TCM bij mij.
Doordat ik de stof vervolgens om ging zetten naar verhalen en lessen die die stof leuker en begrijpelijker maken, hoor ik ook volledig bij de TCM.

Noem mij een voorbeeld van een situatie uit je leven en ik geef je een beeld uit de TCM ervoor terug. Een beeld waar je wat mee kan. Een beeld dat nou inzicht geeft in waar je nu staat, hoe je daar gekomen bent en wat je mogelijkheden zijn om er uit te komen. Dat is wat TCM doet. Als je het goed toepast.

De draak is een onderdeel van ons innerlijk wezen. Het vertelt je dingen die je nog niet goed door had. Mijn draak stond op toen hij (zij?) mij even haarfijn duidelijk maakte hoe belangrijk mijn werk voor mij is.

Draak liet het al zien: mijn werk is onmetelijk belangrijk voor me. Mijn leven en levenslessen zitten volledig verweven met de kennis die ik opdeed uit de TCM en de moeite die ik deed en doe om die kennis toegankelijker, leuker en begrijpelijker te maken voor anderen.

Dus nee, het klopt niet als ik zeg dat mijn werk ‘wel belangrijk’ is voor me. Mijn werk laat zien wie ik ben en waar ik voor sta als persoon. Los van het feit dat ik ook moeder ben en gelukkig getrouwd met mijn liefde, etc. Mijn werk is zo’n groot deel van mij, dat alles wat ik zeg dat minder dan Uiterst Belangrijk is, een leugen is.

Draak liet me dat haarfijn en niet zachtzinnig zien. Draak laat je weten waar je vreugde in zit en waar je op leegloopt.
Goed voor je draak zorgen, is ervoor zorgen dat je doet waar je blij van wordt. Afstand nemen van wat aan je vreet.
Een goed gevoede draak beschermt haar schatten tegen alles en iedereen die ervan dacht te komen stelen. Geloof je me niet? Vraag het maar aan elk sprookje dat je kent.
Zorg jij goed voor je innerlijke draak? Dan zorg je ook goed voor het element Vuur. En van de vijf elementen uit de TCM. De Traditional Chinese Medicine.

Leer er meer over met de cursus Magisch Leven met Magisch TCM.

Dan zorgt jouw draak ook goed voor jou.

Wellwishing.nl/magischtcm

Zelf-shiatsu

Zelf-shiatsu!

Leer jezelf masseren en ontspan.

De eerste, aan Magisch TCM verbonden, workshop is een feit.

We beginnen op de dinsdagavond in Oosterheem Zoetermeer.

In mijn workshops geef ik je op een leuke en praktische manier zowel sprookjes als ervaring mee.

Zo leer je bij zelf-shiatsu niet alleen hoe en waar je jezelf masseert, maar ook waarom. Dat “waarom” leer je doordat ik je laat inzien hoe de verschillende delen van je lijf op spanning en ontspanning reageren. Ik vertel dit aan de hand van sprookjesfiguren om het geheel luchtig te houden.

Doe je mee? Of wil je op de interesselijst? Meld je aan via de link //www.wellwishing.nl/zelf-shiatsu/ Dan weet je zeker dat je geen informatie over deze en andere workshops mist.